Wrocław Fantastyczny

Uratuj cywilizację przed zagładą

2012-02-24T06:41:00.001+01:00

Majowie się pomylili. Nie ujmując im szacunku, obliczenia wybiegające parę tysięcy lat naprzód mogą być zbyt niedokładne przy wykonywaniu ich na sznurkach paciorków. Ponownych obliczeń dokonali ponownie studenci Politechniki Wrocławskiej, posiadający dostęp do potężnej mocy komputerów uczelni. I wyszło im, że zagłada cywilizacji zacznie się dziś o godzinie 20:00 w budynku A1 Politechniki Wrocławskiej.

Jest jednak jeszcze nadzieja. Zagładzie mogą zapobiec golemy. Nie łatwo stworzyć takowego bez znajomości kabały. Początkującym twórcom pomogą więc członkowie Wielosferu. Warsztaty z tworzenia golemów zaczną się w tym samym miejscu dwie godziny wcześniej. Dla fanów Wrocławia Fantastycznego wstęp bezpłatny :)

Nikt nie wie, ile golemów potrzebne będzie do zapobieżenia zagładzie - im więcej, tym szanse większe. Więc i wy przyjdźcie uratować naszą cywilizację przed zagładą, abyśmy nie znikła ona z powierzchni ziemi tak, jak zniknęła cywilizacja Majów.

Obcy ukryty pod stołem

2012-02-19T14:05:00.000+01:00

Ukryte zagrożenie

Kołdra... niejeden z nas chował siępod nią, gdy pod stołem zaczynały grasować potwory. Mężczyźniew moim wieku to już nie wypada, już prędzej przypada coponiektórym wejść pod stół i pokazać swemu dziecku, żeprzecież tam żadnego straszydła nie ma. Tak więc gdy przedkolejnym filmem w kinie Helios na Kazimierza Wielkiego zobaczyłemdziwnego stwora, to oczywiście trzeba było sprawdzić czy coś znajdujesię pod stołem.

Obcy przygotowany do biegu

I ON TAM BYŁ!

Nieprzewidziany pasażer na Nostromo... nieplanowany widz w kinie Helios

Okazało się, że tym razem podmeblem znajdował się potwór. Prawdziwy Obcy ze statku Nostromo.Więc potwora trzeba przepędzić, żeby nie straszył dzieci... aletak mi go szkoda było. Skulony, wystraszony, schował się podstołem. Powiedział, że boi się Predatora. Zacząłem mutłumaczyć, że gdzie, Predator, w naszym świecie? Przecież totylko filmowy stwór. A jednak okazało się, że to prawda. Choćstoi przy samych kasach biletowych, to jakoś mniej go widać niżschowanego Aliena. Obcy powiedział mi, że za dnia panuje spokój,bo Predator nie chce się wydać przed ludźmi, że nie jest tylkometalową figurą. Jednak gdy nastaje noc, Predator próbuje upolowaćObcego, a ten przed nim ciągle ucieka. I choć szybszy, to czasemjednak gdzieś na zakręcie nie ucieknie przed ostrymi pazurami ikłami myśliwego. Więc gdy czasem w kinie znajdziecie kawałekśrubki, ogniwo łańcucha czy ząb od przekładni, to znaczy, że musię nie udało uciec. Miejmy jedynie nadzieję, że co noc kończyćsię to będzie co najwyżej lekkim zadrapaniem, a nie rozszarpaniemObcego przez Predatora. Bo gdy już dorwie Obcego, to zacznie polować na ludzi...

A teraz garść suchych faktów

I jak tu się nie bać Predatora?

Obcy i Predator to rzeźby wykonane zmetalowych części przemysłowych, takich jak śruby, łańcuchy,zębatki, obydwie wielkości zbliżonej do człowieka. Jednak ichwaga jest już znacznie wyższa niż (prawie) każdego z nas, borzeźby ważą 150kg (stół z Obcym) i 200kg (Predator). Stołki wykonane z jaj Obcego są przy tym leciutkie niczym piórko, boważące „zaledwie” 20kg. Wykonywane są w Azji, i czas ichprzygotowania wynosi 2-4 tygodni. Cena... jest adekwatna do wagi.Koszt jednej rzeźby to około 12-15 tysięcy, nie uwzględniającVATu.

Wrocław może się tu czućwyróżniony, bo najprawdopodobniej poza Heliosem (który jest ichwłaścicielem) tego typu figur nie ma żadne kino w Polsce.Dodajmy, że jedyny ich dystrybutor na Polskę znajduje się także weWrocławiu. Jest to firma Wartacz, na co dzień zajmująca siętrochę inną branżą (sprzedaż maszyn do przetwórstwa plastyku i recyklingu).Miejmy nadzieję, że już wkrótce do Wrocławia zawitają kolejnefilmowe figury, i że je także będzie można obejrzeć naKazimierza Wielkiego... a może któreś inne kino się zdecyduje?

Miejsce w którym odradza się miłość

2012-02-14T09:57:00.001+01:00

We czwartek koło południa naskrzyżowaniu Piłsudskiego i Świdnickiej, tam gdzie z jednej stronyulicy metalowe rzeźby przechodniów schodzą pod ziemię, bywynurzyć się spod chodnika po drugiej stronie, od grupyszarosrebrnych nieruchomych figur oddzieliła się postać mężczyznyw kapeluszu i długim płaszczu. Przez chwilę popatrzyła w jasneniebo, poprawiła na sobie kapelusz, po czym ruszyła za młodąkobietą w czerwonej czapce i mężczyzną z włosami związanymi wkitkę, którzy właśnie przechodzili przez asfaltową jezdnię. Agdy tak poszła za nimi ulicą Świdnicką, zaczęła bezczelniepowtarzać każdy ich ruch i gest. Raz machała ręką zupełnie jakkobieta w czerwonej czapce, raz odgarniała włosy do tyłu zupełniejak mężczyzna z kitką, tak że przechodnie, którzy ich mijali,dobrze się bawili, widząc to wszystko.

Stefan Chwin, Poczta listów miłosnych,str. 5 antologii „Miłość we Wrocławiu”

Tak zaczyna się Poczta Listówmiłosnych Stefana Chwina. Opowiadanie o miłości, a właściwie oszarości życia codziennego, w którym to piękne uczucie zamiera.Ot, gdzieś między zmywaniem naczyń a prasowaniem zapominamypocałować męża. Ot, gdzieś między odkurzaniem a położeniemdziecka do łóżeczka zapominamy żonie przynieść kwiaty. Ot,gdzieś kolejny gest zapomniany, którego nie potrafimy już nawetnazwać. I tak codziennie jeden gest, dwa piękna słowa mniej...niby niedużo, a jaka wielka strata. Miłość ustępuje miejscazobojętnieniu, które powoli ucieka przed kłótliwą nienawiścią.A przecież ktoś musi zapłacić rachunek za gaz, kiedyś trzebaodmalować pokój lub zmienić tapetę...

I czasem nie obejdzie się bez pomocyIstvana. Istoty pozornie ludzkiej, kolejnego przechodnia... a taknaprawdę jednego z metalowych przechodniów stojących przyŚwidnickiej, który ożywa i odłącza się od stojącego tłumu abypomóc zabieganym. Anioła, który odrzucił skrzydła aby nie trącaćnimi ludzi wokół niego. Bo choć autor uparcie znajduje logicznewytłumaczenie dla wszystkich zdolności Istvana, to jednak samo ichpołączenie jest w samo w sobie mało rzeczywiste... a sposób ichopisania jakby pogłębia tą wewnętrzną niepewność. Zresztą sam Istvan wspomina o mocach niebieskich, z którymi pozostaje w dobrym kontakcie.

Tymczasem nasi bohaterowie powolioddalają się w kierunku mieszkania przy ulicy Trzebnickiej. Wbrewpozorom, długa droga przed nimi. Czy do domu wrócą razem, czy ktośprzywróci szkło pobitym ramkom zdjęć kochanków?

Któregoś dnia Istvan, wędrując pojej folderach, trafił na zdjęcia które – takie odniósłwrażenie – już gdzieś widział. Rozpoznał je po chwili: byłyto zdjecia z mahoniowego kredensu, zepchnięte kobiecą ręką doplastykowego wiadra ze śmieciami, pogodne zdjęcia dwojga młodychludzi ubranych uroczyście na własny ślub. Panna młoda i pan młodymieli w oczach światło którego zazdroszczą wszyscy ludzie naziemi, mocne, dobre światło, które sprawia, że mamy ochotęoglądać na własne oczy świat. Mężczyzna w białym garniturze zbiałą muszką pod szyją, kobieta w kaskadzie tiulu i koronek, zkwiatami wetkniętymi we włosy związane na karku, stali obok siebieprzy fontannie na wrocławskim Rynku. A potem na ekranie pojawiłosię zdjęcie zielonego mostu Kłódek, gdzie od razu po ślubiepojechali białą toyotą, ustrojoną we wstążki i kwiaty ciętychróż. A oto trzecia fotografia: Grzegorz w rozpiętej marynarce,krzycząc coś z radości w niebo, przypina do mostowej poręczykłódkę „Mariola+Grzegorz”, goście weselni biją brawo, ktośrozlewa szampana do kieliszków wyjętych z podróżnego kuferka, auliczny saksofonista, stojący parę kroków od mostu na chodnikuprzy brukowanej jezdni wiodącej do kościoła z dwiema wieżami,słodko-chrapliwymi dźwiękami wygrywa Marsz Mendelssohna, a potem dorzuca jeszcze skoczne „Sto Lat”.

Stefan Chwin, Poczta listów miłosnych,str. 27 antologii „Miłość we Wrocławiu”

C czyli setka

2012-02-11T19:48:00.001+01:00

Imperialni żołnierze przed salą kinową

WFGW, czyli Wrocławski FanklubGwiezdnych Wojen. Grupka wrocławskich fanów filmu Georga Lucasa, spotykająca sięco miesiąc. Mniej więcej co miesiąc, bo setne spotkanie wypadłoim 8 lat po pierwszym. I trzeba niesamowitego farta, aby oprócz takokrągłej rocznicy, trafić na premierę Gwiezdnych Wojen po razpierwszy w technologii 3D – tego nie mógł przewidzieć nikt, ktoorganizował pierwszą Imperiadę w lutym 2004 roku. A tak właśniesię zdarzyło – i okazało się doskonałym pretekstem dopokazania się widzom przychodzącym na film.

Imperialny kadet uczy się strzelać

Imperialna kadetka
strzela do potworów

Niestety, problemy organizacyjne(wynikające z niskich możliwości technicznych jednego zwrocławskich kin) znacząco utrudniły życie fanom GwiezdnychWojen. Mimo to nie zawiedli, stawiając się licznie w holu kinaHelios na ul. Kazimierza Wielkiego. Byli żołnierze imperialni,nieliczni rebelianci, Tuskeni... zabrakło jednak Rycerzy Jedi. Tąprzewagę wykorzystały siły Ciemnej Strony Mocy aby jeszczebardziej się wzmocnić. Jako iż szkolenie imperialnego żołnierzatrwa dosyć długo, rekrutacji wśród dorosłych nawet nie brano poduwagę. Potencjalnych kandydatów wyłowiono wśród dzieci i poddanopierwszym etapom szkolenia. Zaczęło się od nauki strzelania zimperialnej broni... do dalszego szkolenia wykorzystani zostaliTuskeni. Potencjalnym kandydatom na żołnierzy założono na głowytuskeńskie maski, po czym kazano maszerować za jednym z JeźdźcówPustyni. A trzeba przyznać, że niełatwa to sztuka, bo co ruszćwiczono kolejne rodzaje chodu. I coś co wydawało się jeszczeznośnie trudne do wykonania w normalnych warunkach, nagle staje sięzadaniem ponad miarę gdy trzeba je wykonać w masce która nie tylkoprzeraża wszystkich wokół, ale praktycznie uniemożliwiaobserwację otoczenia. I mówię nie tylko o ograniczonympolu widzenia, ale także o bardzo silnym wyciszeniu dźwiękówotoczenia. Choć kolejny Tusken dosyć głośno podpowiadał głosemjakie czynności należy wykonywać, to i tak najskuteczniejszymsposobem kierowania adeptem był kontakt dotykowy. Trzeba przyznać,że choć zaciąg początkowo czynili imperialni żołnierze, toostatecznie jednak nowych członków plemienia zyskało pustynneplemię z Tatooine.

Imperialni żołnierze na ulicach Wrocławia

Tuskeńska pomoc międzypokoleniowa

Potem Tuskeni znikli mi z oczu. Nie,nie założyli mi na głowę swej maski – jedynie korzystając zeswej umiejętności cichego przemieszczania niezauważalnie gdzieśsię oddalili. Pogłoski mówią, że poszli uświetnić filmowypościg podów. Ot, takie dodatkowe atrakcje dla widzów, którzyoprócz samego pościgu 3D, oprócz nieprzewidzianych zwrotów akcjiw postaci odstrzału kilku ścigających się pilotów nagle moglizobaczyć Tuskenów nie tylko na ekranie filmowym, a nawet poczućoddech Jeźdźców Pustyni na własnej skórze...

Przymiarki do zostania Tuskenem

Klasyczna wymiana hełmów między rebeliantem i żołnierzem Imperium

Aha, byłbym zapomniał. Powszechnym zwyczajem wśród sportowców jest wymiana koszulek po zakończonym meczu. W przypadku gwiezdnowojennych żołnierzy, tego typu wymiana mogłaby być dosyć ciężka w wykonaniu, bo najpierw trzeba byłoby zdjąć z siebie całe wyposażenie. Dlatego wśród żołnierzy zwyczaj ten trochę wyeluował i klasycznym elementem do wymiany stała się nie koszulka, ale hełm - bo jego właśnie najszybciej można zdjąć i wymienić się z przeciwnikiem.

No cóż, z okazji tak okrągłejrocznicy pozostaje życzyć wrocławskiemu Fanklubowi kolejnych stu,jeśli nawet nie lat, to na razie przynajmniej stu kolejnych Imperiadi coraz to nowych członków.

I to zarówno z Jasnej, jak i CiemnejStrony Mocy...

A na koniec mała dygresyjka fotograficzna:

Co zrobić gdy nie uda się zatrzymać pojazdów Mocą?

Pozostaje klasycznie łapać stopa

I SKFL "Katedra"

2012-02-04T20:32:00.001+01:00

I SKFL "Katedra"

Źródło: Materiały promocyjne projektu Kosmostumostów

Dzień dobry!!
Były sobie wyspy w dolinie Odry!
W niej dystyngowani Słowianie jak bobry
pływali nago, tańczyli, kimali bez kołdry
Nie latam i nie nad nim Chrobry
Na winie, wywinie tu podryw
L.U.C., Kosmostumostów & Trzeci Wymiar

Lądowanie Katedry na Ostrowie Tumskim
Źródło: L.U.C, Kosmostumostów (teledysk)

Katedra... Pierwszy Statek Floty Kosmicznej L.U.C.-a. To od niego się zaczęło. Ot, gdzieś w oparach pomroczności jasnej pomylił znak międzygalaktycznego portalu z jakże podobnym kształtem łuku Odry w pobliżu Biskupina. No i zamiast dokonać skoku hiperprzestrzennego, z pełną mocą przywali w Ziemię. Katastrofa musiała być to wielka, i choć nie pisze o nich w swoich kronikach Gall Anonim, to jej wpływ na okolicę był ogromny. Na terenach objętych w nieznacznym jedynie stopniu niezorganizowaną władzą plemienną powstał silny ośrodek władzy kościelnej. Za nim lądowały kolejne statki tej samej cywilizacji, co widać po obecnej zabudowie terenu wokół katedry. Choć z czasem w okolicy rozbijały się kolejne statki osłabiając władzę pierwszej cywilizacji, to jednak mieszkańcy statku katedralnego wciąż zachowują znaczący wpływ na mieszkańców Kosmostumostowa.

Lądowanie Katedry na Ostrowie Tumskim

Źródło: L.U.C, Kosmostumostów (teledysk)

Bliskie spotkania III stopnia
Źródło: L.U.C, Kosmostumostów (teledysk)

I tak oto od wieków

ufo wbijało się tu
[…]
Nie wiadomo czemu Boga widzieli w człowieku
Może to przez te niewychędożone białogowy i ogórki w czosnku
padali nam do stóp

I tak tysiące lat okręty wbijały się w Biskupin i Ostrów
kawałki konstruk-cji przerobiono na kładki po prostu
L.U.C., Kosmostumostów & Trzeci Wymiar

Biblijnie na pasku celuloidu

2012-01-21T10:06:00.001+01:00

Przedwczoraj Sputnik znów wrócił naorbitę po kolejnej nieudanej próbie lądowania na ziemi.Ciekawostką jest krótki spot puszczany przed każdym filmem – i podobnie jak w moim opisie, i tu rosyjski satelita kilkukrotnie uderza w ziemię i odbija się niczym piłka (lubnieudolnie lądujący samolot) po czym ponownie odlatuje w dal.

Tymczasem do Wrocławia zawitałkolejny festiwal filmowy, a właściwie jego reminescencje – NoweHoryzonty Tournee. I w nim daje się zauważyć wątki fantastyczne –a dokładniej biblijne.

Poza Szatanem. Źródło: materiały kina Helios

Pierwszy z filmów już swoją nazwą krzyczy żenie obędzie się bez diabła – jak się później okazuje, takżei bez anioła. A wszystko to połączone w jednej postaci, i podobniejak we wrocławskiej „Poczcie listów miłosnych” Stefana Chwina,utożsamione z pozornie ludzką postacią. Ten sam (człowiek?anioł? diabeł?) równocześnie czyni cuda, jak i dokonuje aktówprzemocy – a wszystko to, aby ochronić kobietę którą sięopiekuje. Pozostaje pytanie, czy to on jest utożsamienie całego złapanoszącego się w okolicy, czy może właśnie wybawieniem odniego? Na to pytanie odpowiedzi należy udzielić sobie samemu poobejrzeniu filmu, bo opisy filmów znajdujące się w sieciprezentują sprzeczne poglądy.

Koń Turyński. Źródło: materiały kina Helios

W 2012 roku oczywiście nie możezabraknąć wątków apokaliptycznych. Jednak z drugiej strony niewypada, aby Nowe Horyzonty prezentowały film katastroficzny pokroju2012 czy Jądro Ziemi. Apokalipsa musi być jednakbardziej subtelna, wręcz intymna. Taki właśnie jest Koń Turyński.Już sam punkt wyjścia zapowiada się ciekawie, bo film odwołujesię do pewnego zdarzenia w życiu Fryderyka Nietzschego. Otóż 3stycznia 1889 roku ten niemiecki fiolozof, wychodząc z turyńskiegohotelu, zobaczył konia bitego na drodze przez chłopa. Wydarzenie todoprowadziło u autora do załamania psychicznego. Niedługo późniejstwierdzono u niego chorobę psychiczną, a pisarz już do końcażycia nie napisał żadnej książki. Nie znany jest los zakatowanego konia... tu właśnie węgierski reżyser Bela Tarrpuścił wodze wyobraźni, pokazując konia niczym biblijne zwierzęniosące Jeźdźca Apokalipsy...

PS. Idąc na filmy (prezentowane wkinie Helios na ul. Kazimierza Wielkiego) uśmiechnijcie siężyczliwie do filmowego krasnala po drodze - może to wam odda te 2 zaginione wiekopomne klisze filmowe, z których psotnik zrobił sobie rower. W samym wnętrzu kina jednak uważajcie na ukrytego Obcego, boinaczej i wy podzielicie los załogi krążownika Nostromo... Ale oObcym to jeszcze kiedyś napiszę...

Sputnik znów wylądował we Wrocławiu

2012-01-16T21:22:00.000+01:00

Dobre posadzenie samolotu jest podstawąmiękkiego lądowania. Jak całkiem niedawno pokazał polski pilot,kapitan Wrona, samolot nie potrzebuje do tego nawet kół. Jednaksputniki to pojazdy kosmiczne nieprzystosowane z założenia dojakiegokolwiek lądowania – pewnie właśnie dlatego co rokusputnik „żabkuje” i to z całkiem niezłym rozrzutem,praktycznie po całej Polsce.

Mowa oczywiście o festiwalu Sputnik nad Polską, dzięki któremu zapoznać się można z najbardziejznanymi (a także najnowszymi) filmami rosyjskimi. Trzeba przyznać,że najnowsza edycja festiwalu miała poważne problemy z trafieniemdo miasta Mirosława Hermaszewskiego, bo Wrocław jest jednym znielicznych miast, w którym festiwal odbywa się dopiero w styczniutego roku, co poza Kielcami dotyczy się tylko miast małych. Choćtrzeba przyznać, że takie opóźnienie jest akurat z korzyściądla potencjalnych widzów, bo zamiast w okresie adwentowego postu iszału przedświątecznych zakupów, filmy można obejrzeć wradosnym czasie karnawału, kiedy to jednak więcej ludzi ma czas narozrywkę.

Wszystkie filmy prezentowane nafestiwalu (z czego Wrocław dostał tylko część) podzielone są nagrupy tematyczne, jak chociażby Mocne Kino, Rosyjski Eros, MoskwoKocham Cię!, czy oczywiście Ale Kosmos!, z której to jednakkategorii postanowiono w tym roku nie wyświetlić ani jednego filmu.Nie zapomniano też o dzieciach, dla których przeznaczono kategorięMały Sputnik, w której prezentowane są znane radzieckie bajki, jakchociażby Wilk i Zając.

Więc jeśli ktoś jeszcze nie wie cozrobić z karnawałowym wieczorem, to do weekendu macie rozwiązanie,a na weekend oczywiście tańce, hulanki, swawola – i tylko karczmynie rozwalcie!

Rysunki przytoczone ze strony internetowej festiwalu

A na koniec sami możecie zobaczyć, jak Sputnik ląduje nad Polską... a właściwie jedynie próbuje ;)

Wojny diabłów z aniołami

2012-01-07T18:42:00.000+01:00

Orszak Trzech Króli we Wrocławiu

Rok 2012. Rok zagłady, zniszczenia,rok końca świata. Co nas czeka i jak dojdzie do apokalipsy? Opcjijest wiele. Trzęsienia ziemi, powodzie (nie, we Wrocławiu akuratbyłoby to nudne po 1997r.), wojny robotów, wojny aniołów zdiabłami, krach giełdowy, krach internetu... stop, stop,przegapiłem, wojny aniołów z diabłami. Akurat się dzieje coś zaoknem...

Jakiś orszak królewski jedzie. Chociaż ciężko powiedzieć, że jedzie, królowie idą obok swychdwugarbnych wierzchowców po tym, jak się jeden znarowił i jeźdźcazrzucił. Liczymy: jeden, dwa, trzy, czte... no, skoro apokalipsa, topowinien być czwarty. To chyba jednak zbyt wcześnie, skoro trzechjeźdźców, to na pewno królowie jadą złożyć dzieciąteczku pokłon.

Anielska rodzina przygotowuje się
do udziału w orszaku

Toja pozostanę przy tych diabłach. Czarne kocmołuchy co rusz ganiająza jakąś owieczką do ściągnięcia na złą drogę. A jak którąwypatrzą – to przystaną, to już kuszą jakąś ciekawą wizją.A to rajem podatkowym, a to zimnym piwem z pianką – brrr, ziąbtaki, deszcz pada, a one co, zimnym piwem chcą mnie otumanić? Żebympotem z kaszlem się męczył? A kysz, a kysz, apage satanas... żeniby co, szatana nie ma? To apage diable, apage, zimnym piwem wśrodku zimy mnie będzie raczył? A kysz, zmoro nieczysta... żebychociaż jakimś grzańcem – że co? Że herbatę ciepłą wknajpie? A co ja, dziecko jestem? Ech, faktycznie, niedobre tediabły, nie dobre.

I niby co próbują zrobić? Zawrócićte tłumy idące za królami do stajenki? Ech, ściągnęłyby tediabły jakieś ognie piekielne na ziemię, tak troszkę, tak żebyciepło było – nie, będą tu o herbatkach opowiadać. No jeszczete błędne kierunkowskazy mogłyby być skuteczne, przecież ludziegeografii nie znają i może drogę zmylą – ale gdzieżby tam,przecież wszyscy wiedzą, że stajenkę na rynku we Wrocławiurozstawili, a na rynek to już każdy wrocławianin trafi.

PAMIĘTAJ!!! SZATAN NIE ISTNIEJE!!!

ZARZĄDZAM ODWRÓT!!! ANIOŁY ATAKUJĄ!!!

A jakie strachliwe te diabły! Nibywywyższyły się nad wszystkich, niby na wysokościach stanęły(dokładniej: na wysokości podestu), a jak tylko anioły przylecą ianielskim pyłem posypią – to uciekają, jakby pył wodą święconąbył nasączony. A gdzie ich trójzęby do zaganiania owieczek? Wdomach zostały, bo transparenty musiały wziąć. A diabeł to nibyrąk ma ile? No dwie, więc w jedną transparentu a w drugą trójzębunie łaska było wziąć? I już byłoby czym się opędzać, byłobyczym anielice w jakiś róg zagonić. A tu nic, uciekać im trzeba –więc po co było zaczynać tą wojnę diabelską? A nie można byłopo prostu się zakumplować, niczym Crowley z Azirafalem?

„Azirafal to wróg. Ale wróg posześciu tysiącach lat staje się kimś w rodzaju przyjaciela”

Terry Pratchett, Neil Gaiman, DobryOmen

A i śmiechu byłoby co niemiara, iksiążka wspaniała, chociażby pod tytułem „Dobry Omen”. A takco? A tak biegają po rynku te diabły, i przed aniołami uciekają.

Diabeł ściśnięty, wśród tłumów siedzący

Diabły krążą wśród nas

A przecież wystarczyłoby zajrzećtam, gdzie anioły akurat nie zaglądają, spowodować jakiś korek iwyłączyć nadajnik telefonii komórkowej. A właściwie to tylko todrugie, bo przecież orszak trzech króli skutecznie zablokowałcentrum Wrocławia...

„ - To wam się na pewno spodoba - powiedział i poszerzył uśmiech jak stary, wytrawny konspirator. - Zablokowałem wszystkie przenośne telefony w City i West Endzie na czterdzieści pięć minut w porze lunchu.

Zapadła cisza. Z oddali dobiegał szum samochodów na autostradzie.

- Tak? - Hastur nie krył zdziwienia - i co dalej? [...]
Może zechcesz wyjaśnić dokładniej, w jaki sposób to zagwarantuje ciągłość dostaw dla naszego Pana? - zapytał Hastur.
Crowley zebrał się wsobie. Jak im to wytłumaczyć? Że co najmniej dwadzieścia tysięcyludzi dostało piany. Że tysiąc gardeł zabulgotało z wściekłości.Że potem ocean szału wylał się na sekretarki, policję drogową ikażdego, kto akurat się nawinął i nieopatrznie pozostał wzasięgu głosu – czytaj: ryku rozszalałego szefa. Że wszyscymścili się na wszystkich, wymyślając coraz to nowe i bardziejwyrafinowane podłości, byle tylko kogoś zgnębić? Trwało totylko jeden dzień, do północy, a usunięcie skutków zajmieładnych parę lat. I wcale nie trzeba było ich do tego namawiać.Dziesiątki tysięcy ludzi skutecznie sobie nawrzucało, a tak zwanydiabeł wcale się przy tym nie napracował”.

Terry Pratchett, DobryOmen

No cóż, widać wrocławskie diabły to takieśredniowieczne Hastury i Ligury, dzięki czemu orszak po razkolejny dotarł do stajenki. Tak więc choć koniec świata sięzbliża, to wciąż nie wiadomo, w jaki sposób do niego dojdzie.Jedno jest pewne – na pewno nie będzie to wynikiem wojen diabłów zaniołami.

No dobra, diabły, idziemy stąd, skoro już nawet straż na nas nasłali...

Kościół Świętego Wrocława

2012-01-06T19:38:00.000+01:00

Dokładnie rok temu szukałem kościoła, do którego Miszczuk chodził wbrew nakazom socjalistycznego ustroju. To właśnie tymi poszukiwaniami zacząłem działalność tego bloga. W drodze powrotnej kątem oka dostrzegłem jeszcze jeden kościół na Karłowicach, jednak zdecydowanie zbyt młody, aby to o nim wspominał Ziemiański. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że i ten kościół nie obcy jest fantastyce. Wtedy jeszcze nie wiedziałem o Świętym Wrocławiu.

„W dzielnicy Różanka wznosiło się osiedle z wielkiej płyty. Składały się na nie potężne bloki, z daleka podobne do wielkich kloców, ustawione w nieregularny kształt. Podeptany okrąg przypominał pradawne sanktuarium wzniesione rękami modlących się o słońce olbrzymów. W dzień oczywiście były to bloki jakich tysiące, i nikt nie dopatrzyłby się w nich niczego niezwykłego. Miedzy blokami ciągnął się kort tenisowy, na którym w lecie można było odbijać piłkę, a zimą butelki – tę drugą czynność uprawiano również obok placu zabaw. Na obrzeżach kościół wznoszono powoli, uparcie, za sprawą silnej, choć ślamazarnej woli proboszcza. Inaczej przedszkole i zespół szkół, w którym były ju ż nowe czasy iPodów, kolczyków w pępkach i mądrych narkotyków. Z jednej strony sunęła Odra, resztę ulice Na Polance, Żmigrodzka i Bałtycka wzięły w ruchliwy trójkąt.”

Łukasz Orbitowski, Święty Wrocław, str. 3

Dziś, rok później, znów w święto Trzech Króli (zwanych także mędrcami lub magami) postanowiłem odwiedzić kościół opisany przez Orbitowskiego. Bryła budynku widziana z przodu, ewidentnie nawiązuje do stylu budowania pradawnych bazylik. Jednak w oczy od razu rzuca się „geometryczność” budynku i brak zdobień. Wszystko zostało spłycone do kół, prostokątów czy trójkątów. Za to szalony architekt postanowił w inny sposób zabawić się z oglądającym budynek obserwatorem. Pomijając wykorzystane bezskładnie różnorodne figury i ich wymieszanie, rysując rzut budynku z lotu ptaka, maksymalnie starał się unikać kątów prostych, gdzie tylko zastępując je kątami rozwartymi. Dzięki temu z jednej strony udało się bryłę o wiele ciekawszą, z drugiej jednak często spoglądając na budynek gubi się poczucie płaszczyzny i pionu, a człowiek ma wrażenie, że otaczające go ściany są krzywe.

Gdy przyjrzeć się budynkowi, to oczy rzuca się cecha charakterystyczna dla egipskich domów: wystające z betonu pręty zbrojenia. W Egipcie przyczyny są dwie: uniknięcie podatku za wybudowanie domu (dom w końcu nie jest zakończony, ale panie władzo, no nie stać nas na dobudowanie kolejnego piętra) oraz pozostawienie sobie furtki na wypadek konieczności rozbudowy domu, gdy kolejny członek rodziny będzie chciał założyć rodzinę. Tutaj ciężko powiedzieć, jaki cel mają wystające z betonowych narośli pręty, bo ciężko sobie wyobrazić, żeby na nich dało się jeszcze coś dobudować, chyba że jakiś element dekoracyjny – jednak czy byłby on tak drogi, żeby wstrzymywać się ciągle z jego dobudowaniem? Coby nie mówić, niejednolicie szare elementy dekoracyjne, sprawiają, że to miejsce jeszcze lepiej wpisuje się w klimat Świętego Wrocławia. O dziwo, nawet twórcy strony internetowej kościoła postawili na pewien efekt fotograficzny (wyszarzenie otoczenia celem podkreślenia tematu głównego zdjęcia) który podkreśla skojarzenia ze Świętym Wrocławiem.

Trzy wymiary, cztery galaktyki i Sto Mostów

2012-01-03T20:58:00.001+01:00

Panorama Kosmostumostowa
Źródło: teledysk piosenki Kosmostumostów

Jeszcze nie tak dawno, przy okazji One Love Reggae Sound Festivalu, napisałem że we Wrocławiu Fantastycznym raczej nie słychać muzyki. Jakże koszmarny błąd z mojej strony bo w czasie, gdy pisałem te słowa, Wrocław Fantastyczny już dawno zaanektował Kosmostumostów jako swoją dzielnicę – a ta przecież słynie z muzyki, choć za jakiś czas ma rozbłysnąć także blaskiem pozostałych Galaktyk.

Międzyrasowa impreza w Kosmostumowie
Źródło: teledysk piosenki Kosmostumostów

Kosmostumostów to oczywiście Wrocław w kolejnym świecie alternatywnym – bo przecież dzielnicę też musimy rozpatrywać w aspektach fantastycznych. Tak więc, jako miasto w kolejnym świecie równoległym, ma wiele cech wspólnych z innymi Wrocławiami – ma swoją Odrę, swoją katedrę na Ostrowiu, ma swoją Halę Stulecia, powiem więcej – ma nawet swoją Ślężę. Podobnie jak dolnośląski Wrocław, ma nawet w swojej historii wątek sowiecki i postkomunistyczne bloczyska – jednak nie ma już mowy o zniszczeniach dokonanych przez Gaustleitera Hanke w okresie Festung Breslau. Może w Kosmostumostowie tych samych zniszczeń dokonały wraki tych statków, którym nie udało się wylądować – o tym L.U.C. nie wspomina.

Statki wbijające się w Biskupin i Ostrów
Źródło: teledysk piosenki Kosmostumostów

„I tak oto od wieków

ufo wbijało się tu

Od Oleśnicy i Świdnicy aż po mury Brzegu

nie mieli CB-radia więc trzymali się reguł

gdy wysiadali to łyso im było jak Picard'owi w Star Treku

Nie wiadomo czemu Boga widzieli w człowieku

Może to przez te niewychędożone białogowy i ogórki w czosnku

padali nam do stóp"

L.U.C., Kosmostumostów, z płyty Planet L.U.C.

Cezary Studniak jako Kapitan Gleba
Źrodło: Trailer teledysku piosenki Kosmostumostów

Bo oczywiście mowa o projekcie Kosmostumostów sygnowanym przez L.U.C.a, głównego koordynatora i prowodyra tej akcji artystycznej, choć oczywiście nie jedynego jej uczestnika. U jego boku pojawiają się choćby reggae-owy Mesajah z grupy NDK czy Trzeci Wymiar. A nad całością unosi się Duch Wrocławia – Philip od Dobrej Pogody, przy którym faktycznie nie zdarzyła mi się ani zła pogoda ducha, ani żadne przykre przypadki meteorologiczne. To oczywiście dopiero pierwsza Galaktyka Kosmostumostowa – muzyczna. Podobnie jak w księdze Genesis, tak i Wszechświat L.U.C.a zaczyna się od Słowa (album muzyczny Planet L.U.C.), z którego powstaje Światło – czyli teledyski do dwóch utworów. Z nich powstaną kolejne Galaktyki, jak artysta nazywa poszczególne środki przekazu artystycznego. Drugim po albumie ma być komiks, trzecim – spektakle multimedialne, a ostatnią Galaktyką będzie... jak wspomniałem, Kosmostumostów jest Wrocławiem w świecie alternatywnym, więc mimo tak wielu różnic całość musi zakończyć się znaczącym podobieństwem z naszym światem – w tym wypadku będzie to 10 murali.

Oni jeszcze nie wiedzą, że będą mieszkać we Wrots-Loviu
Źródło: teledysk piosenki Kosmostumostów

Och, ktoś powie, że z Planety (będącej przecież Słowem, od którego się zaczęło) powstają kolejne Galaktyki, a przecież powinno być odwrotnie, że w galaktykach powstają planety – ale przecież już powtarzałem, że mowa o świecie alternatywnym, a więc rządzącym się innymi regułami.

Miasto stu mostów domy ma z ufo

własny gwiazdozbiór- wiele za rufą

Miasto stu mostów domy ma z ufo

roztwór tłoczy ponad nurtowe serducho

Miasto stu mostów cały kosmos tu

to ja stoję tu
Planet Luc Twój gwiazdozbiór(2x)

L.U.C., Kosmostumostów, z płyty Planet L.U.C.

Na dziś to chyba wystarczy, tytułem wstępu, bo do kolejnej historii miasta jeszcze będę wracał, zwłaszcza w miarę jak ten wszechświat będzie się rozwijał. Zapewne jednak niektórym nasuwa się pytanie, czemu dopiero dziś piszę o powstającym już od kilku miesięcy nowym świecie? Bo od kilku dni mamy karnawał, więc może pora na razie zająć się tematyką trochę bardziej rozrywkową i multimedialną – choć oczywiście nie książek nie odrzucam. A tymczasem zainteresowanych zapraszam do zwiedzania polskiego 9 Dystryktu.
PS. W kwestii muzyki. Są jeszcze Kosmiczni Chłopcy - ale o nich już pisałem.

Co mają wojny robotów do kalendarza Majów?

2011-12-30T20:30:00.000+01:00

Według kalendarza Majów pozostało nam zaledwie 357 dni do końca świata. A może jedynie do końca kalendarza, takiegosamego jak mamy co roku w kulturze europejskiej? Załóżmy jednak,że do końca świata. Co miałoby się przyczynić do zagłady?

Opcje są różne. Według autorówfilmu 2012, miałaby to być lawina kataklizmów, prowadzących dowielkiej powodzi. Zwolennicy R.J. Szmidta z pewnością wybiorąopcję totalnej wojny nuklearnej, w której, o dziwo, we Wrocławiuląduje zaledwie jedna bomba atomowa... na dodatek ląduje wyjątkowobezpiecznie, bo bez eksplozji. Zwolennicy Gwiezdnych Wojen zpewnością znaleźliby wspólną wersję fanami L.U.C.a,wybierając jakiś kosmiczny statek wielkości Gwiazdy Śmierci.Chociaż zapewne skończyłoby się mimo wszystko na wielkiej kłótni– czy statek ten zaatakowałby i zniszczyłby naszą planetę, czymoże omyłkowo zaliczył kolosalną kraksę myląc Ziemię zportalem komunikacyjnym?

Ja obawiałbym się jednak robotów.Wojna robotów to dosyć mocno wyeksploatowany temat w fantastyce –i zapewne nie bez powodów. Przecież wystarczy przypadkowezwarcie... i robot zapomina o trzech prawach robotyki. Albo, jak wfilmie „Ja, robot” interpretuje je trochę inaczej niż byśmychcieli.

Wydawałoby się, czysto teoretycznerozważania. A jednak... zaledwie dwa tygodnie odbyło się wielkiezebranie robotów. W chłodny sobotni dzionek zebrało się ich ponadsetka w budynku C-13 Politechniki Wrocławskiej.

I pierwsze co, topostanowiły zrobić sobie trening bojowy i walczyć ze sobą. Paramistawały na macie i wzajemnie próbowały się z niej zepchnąć.Taktyki były różne... jedne atakowały przeciwnika z coraz toinnej strony, licząc na jego dezorientację. Inne próbowałyogłuszyć przeciwnika uderzając go opadającymi klapkami czyramionami, jednak to czyniły zbyt szybko i ani razu nie udało imsię go uderzyć – a opuszczone „kończyny” co najwyżejpozwalały na stabilniejszą pozycję. Jeszcze inny próbuje klinem oderwać przeciwnika od podłoża, a potem obezwładnionego wywieźć poza krawędź areny. Kolejny przybrał postaćmasywnego walca... niestety, podobnie jak drogowy walec był może iciężki i silny, ale zbyt ociężały aby szybko reagować nazaczepki przeciwników.

Wydawałoby się, że nic łatwiejszegoniż schować się przed robotem. Przecież wystarczy wbiec naschody, hałdę gruzu, a robot nie poradzi sobie z nierównościamiterenu. Czy aby na pewno? Liczna grupa kolekcja robotów kroczącychwzbudza jednak wątpliwości... z pewnością tylko od algorytmusterowania zależy, czy zbudowany podobnie jak człowiek android nadwóch nogach dojdzie tam, gdzie człowiek. Niejednokrotnie teżbudowa mechaniczna tych kończyn pozwala im na takie ruchy, które uczłowieka z pewnością skończyłyby się zwichnięciem kostki czywręcz jej wyrwaniem.

Więc opcja następna: ukryć się wlabiryncie. Gdzie durna maszyna znajdzie drogę wśród coraz toliczniejszych odnóg? Wydawałoby się, że prędzej czy późniejsię gdzieś zgubi... i znów takie myślenie okazuje się zgubne. Pochwili odnajduję grupę robotów „poszukiwaczy”, którewpuszczone do labiryntu, prędzej czy później odnajdują zgubę apóźniej wracają do punktu wyjścia. Tu także dostępne technikisą różne – jedne próbują poruszać się zgodnie z regułąprawej (lub lewej) dłoni, inne w pozornie chaotycznym zwiedzaniulabiryntu próbują wyłowić jakąś regułę określającą rozkładścianek działowych, kolejne zachowują się tak, jakby z góryznały rozkład labiryntu... wystarczy teraz, że za sobą wymalujączarną linię aby mogły za nimi przejść kolejne roboty. Teraz tojuż robota dla kolejnej grupy robotów, które bezbłędnie podążajądo celu. No, prawie bezbłędnie, bo na szczęście niektóre z nichnie radzą sobie z ostrymi kątami czy szybkimi zwrotami o ponadpołowę obrotu.

Więc czy jest jakaś nadzieja dlaludzkości? Chyba jedynie nawiązać kontakt z robotami społecznymi,takimi jak choćby Omnivoice. Nie dość, że całkiem zgrabnieporusza się on w terenie, to na dodatek potrafi mówić ludzkimgłosem. Co ciekawsze, potrafi nawet powtarzać za człowiekiem jegoruchy.

Na szczęście, większość z tychrobotów to małe prototypy niezdolne zagrozić człowiekowi. Nawystawie zorganizowanej przez koło naukowe Konar przy PolitechniceWrocławskiej był tylko jeden większy robot. Ten akurat ma służyćnie zabijaniu, a ochronie człowieka – konkretnie był to robotsaperski, mający na celu wyciąganie ładunków wybuchowych zpodejrzanych miejsc, np. ze śmietników, spod samochodów, itp.Mawiają, że saper myli się tylko raz – jednak w przypadkuobsługi zdalnie sterowanego robota, operator sterujący nim zdalniesiedzi z dala od miejsca zagrożenia, a w razie pomyłki, wybuchdotknie jedynie samego robota. Choć nie jestem tego absolutniepewien, ale przywieziony i obsługiwany przez wojskowych robot tonajprawdopodobniej polski wyrób – zaprojektowany i wykonany przezPIAP robot Inspector. Choć wykonany do celów wybitnie wojskowych ipolicyjnych, dzięki precyzji ruchów może być też używany takżedo celów cywilnych.

Na koniec mała ciekawostka, znaleziona przy okazji robienia tego wpisu. Jak obezwładnić robota? Zabić jego mangustę!!!

Do trzech premier sztuka...

2011-12-15T21:48:00.000+01:00

Gdybym miał talent Ziemiańskiego,przy okazji poszukiwań „Miłości we Wrocławiu” pewnie doszerokiego zakresu gatunków literackich (od fantastyki do kryminału)dopisałbym powieść szpiegowską. Książce która miała stać siępromocją miasta Wrocławia towarzyszył ogrom tajemnic, z którymiz pewnością lepiej poradziłby sobie James Bond niż SherlockHolmes. Najpierw fałszywe informacje dotyczące daty premiery,rozpowszechniane przez miasto. Gdy ten temat udało się przeskoczyći na stronie głównych prowodyrów, Zakochanego Wrocławia, pojawiłsię baner reklamowy – zaraz okazało się, że prowadzi do stronywydawnictwa, które usunęło informacje o książce. A właściwienie usunęło, a jedynie utajniło – za każdym razem gdy trafiałemna tą stronę okazywało się, że nie mam uprawnień do oglądaniastrony. Trochę dziwne żeby wydawnictwo utajniało produkty, którestara się komercyjnie sprzedawać.

No cóż, w książce nie chodzi o to,żeby ją odnaleźć w sieci, ale aby ją przeczytać. Wydawałobysię, że szkoda czasu na durne szpiegowskie zagrywki, wystarczypójść do księgarni i ją kupić. Niestety, okazało się, żegłówny potentant rynku księgarskiego w Polsce nie ma jej wsprzedaży. Próby szukania jej w sklepach internetowych też nieszły najlepiej. Oczywiście organizatorzy nie pofatygowali siępoinformować potencjalnych czytelników gdzie kupić książkę.

Zapytani wprost „organizatorzy”potrafili wymienić zaledwie JEDNĄ księgarnię w całym Wrocławiusprzedającą tą książkę! Oczywiście, jak na reguły tandetnej powieści szpiegowskiej przystało, księgarnia w swej nazwie ma człon "tajne". Trochę mi to trąci promowaniem nasiłę „znajomych królika”, co w wydaniu jednego z wydziałówUrzędu Miejskiego raczej nie świadczy dobrze. Informacja okazałasię niepełna, książki oficjalnie sprzedaje jeszcze kilkaksięgarni we Wrocławiu i ogólnopolska sieć Matras.

W przypadku premier książek,standardem są spotkania z autorami. Ale przecież skoro chodzi oksiążkę utajnioną, nie można nadawać sprawie nadmiernegorozgłosu. Zakończyło się na (zapewne opóźnionym) cichymwyłożeniu książki w kilku pomniejszych księgarniach. Dodajmy, żez rozmów z dwoma autorami opowiadań zamieszczonych w książcewiem, iż jeden jeszcze na trzy dni przed ogłoszeniem daty premieryksiążki nic nie wiedział, że w ogóle będzie ona w najbliższymczasie wydana, drugi – o premierze dowiedział się dopiero kilkadni po z mojego bloga. No konspiracja pełna, informacja zatajonanawet przed autorami. A żyrafy wchodzą do szafy...

Premiera z prawdziwego zdarzenia

Jak widać, chyba niska sprzedażksiążki połączona z naciskami wydawnictwa uświadomiłasponsorom, że jednak po to się wydaje książkę, aby ją promować.Po dwóch nieudolnych premierach, w najbliższą niedzielępostanowiono zorganizować trzecią premierę. Tak, tak, bo mimodwóch poprzednich premier, o organizowanym w niedzielne popołudniespotkaniu wszędzie mówi się „premiera”. Jak dla mnie, totrochę naciąganie definicji tego pojęcia, jednak z drugiej strony,dopiero to będzie prawdziwą premiera, jaką powinna mieć książkąwydana jako, było-niebyło, nietypowy materiał promocyjny. Więcwszystkim czytelnikom bloga chciałbym zaproponować spotkanieautorskie z Gają Grzegorzewską, Łukaszem Orbitowskim, JoannąPachlą, Marcinem Świetlickim, Krzysztofem Vargą oraz AndrzejemZiemiańskim. W niedzielę, o godzinie 17, w Mediatece. I mamnadzieję, że w ostatnie przedświąteczne popołudnie nie będęmusiał pisać tu notki prostującej z przeprosinami... na szczęścieksiążkę udało mi się już kupić, więc niezależnie odprawdziwości pogłosek, z pewnością niedługo przeczytacie wpisy dotyczące miejsc opisanych w antologii. Ze względu na zbliżające się święta, bez obawy o wpadkę mogę polecić tą książkę jako doskonały prezent pod choinkę.

Wciąż nie dość szpiegowskiej polityki dezinformacji

PS. a na stronie Miasta Wrocławia znów dezinformacyjne kłamstwa. "Do miasta zaproszono pisarzy, którzy za dobrze go nie znają". Zdecydowanie nie da się tego powiedzieć o Ziemiańskim, Orbitowski też raczej dobrze zna miasto, ciężko też przypisać te słowa do debiutującej w książce absolwentki Uniwersytetu Wrocławskiego, Joanny Pachli. Lektura opowiadań kolejnych autorów też sugeruje, że wizyta przy okazji pisania utworów do antologii raczej nie była ich pierwszą wizytą w Mieście Spotkań i raczej miasto jest już im mniej lub bardziej znane. Jak już jednak wspomniałem, gdybym miał talent Ziemiańskiego, napisałbym książkę szpiegowską... Jako autorowi bloga pozostaje mi jedynie dopisać kilku (pewnie ze dwóch, trzech) autorów piszących o Wrocławiu w powiązaniu z aspektami fantastyki.

Nowa królowa Wrocławia

2011-12-10T20:01:00.001+01:00

Nowa Królowa Wrocławiu

Prace nad urodą lodowej Królowej

Jak już wspominałem, w swych poszukiwaniach Miłości we Wrocławiu, zabłądziłem także na rynek. Już wtedy wisiały świąteczne ozdoby świetlne, choćjeszcze nie świeciły. Moje pierwsze skojarzenie na ich widok tosople lodu i okrutna królowa śniegu. Rynek był prawie że pusty, awątłe oświetlenie sprawiło, że cały pokrył się szarością.To zawsze żywe centrum Wrocławia wyjątkowo było smutne i wymarłe.

Lodowy Jarmark Bożonarodzeniowy we Wrocławiu

Królowa Śniegu na nowych włościach

O wielkości artysty najlepiej świadczyskuteczność przekazu. Jakże się zdziwiłem, gdy okazało się, żeskojarzenia z Królową Śniegu były nieprzypadkowe, a wspomnianeozdoby miały zapowiedzieć rychłą wizytę wspomnianej bohaterkibajkowej i jej objęcie władzy nad Wrocławiem. Zgodnie z zapowiedziamigłównego prowodyra, Jarmarku Bożonarodzeniowego, do stolicyDolnego Śląska miała przybyć 10 grudnia o godzinie 13. Najpierw o godzinie 10 przyszedł śnieg... w ciągu kilku minut przegrał walkę zdodatnimi temperaturami i nie zostało po nim ani śladu.

Potem przyjechała ONA. KrólowaŚniegu. Wielka, bo ważąca kilka ton. Aby godnie przeżyćtransport, opatuliła się lodem i przybrała formę wielkiej bryły.Gdy już przyjechała na miejsce, powoli zaczęła zrzucać warstwęochronną. Czasem odpadały większe kawałki, czasem jedynie sypałsię z niej śnieg. Z pewnością trwałoby to znacznie dłużej,gdyby nie pan Krzysztof z Ice Artu, który jej w tym pomagał. Mimoto, potrzebowała aż dwóch godzin, aby otrząsnąć się z nadmiarulodu. Ale warto było czekać, a końcowy efekt był niesamowity. Iobjęła w swe władanie cały Wrocław...

Korona lodowej Królowej Śniegu - pierwsze przymiarki

Żołnierz Królowej Śniegi

Żołnierz Królowej Śniegu

Nie na długo chyba jednak. Nieodnalazła swego Kaja, a przygotowany dla niego tron pozostał pusty.Skoro nie udało się jej zmrozić serca młodzieńca, to nie udałojej się zapanować nad ciepłem. Już w trakcie pozbywania sięochronnej skorupy, powoli traciła także kawałki swego ciała, azimne krople wody spływały po jej włosach. Mi udało się jużkupić wspomnianą na początku książkę, więc może pora zmienićjuż jej zdjęcie na oryginalne? A przerobiona wersja niechpozostanie na stronie Orbitowskiego, któremu przypadła do gustu...

Rozmowy z gwiazdą

2011-12-03T13:45:00.001+01:00

To było w trakcie wycieczki do Jawora. Gdzieś w bocznej uliczce, na jakimś zapyziałym podwórku spotkałem zwykłą, lekko kiczowatą ozdobę na dachu. Niby nic specjalnego w niej nie było, jednak te porozrzucane kolorowe pałąki skojarzyły mi się z gwiazdą. Dlaczego? Pewnie dlatego, że tak samo dzieci malują żółte słonko, jednak nie błyszczała tak mocno, żeby skojarzyć ze słońcem. Więc gwiazda. I antena satelitarna, która skojarzyła mi się z kontaktem z cywilizacjami pozaziemskimi. Gdy nagle w powietrze wzbiła się chmara ptaków, od razu stwierdziłem, że zdjęcie będzie pełniejsze - zwłaszcza, że niebo było takie całkiem szare, nudne takie. Jednak czegoś tego zdjęciu brakowało... no przecież przestrzeń kosmiczna jest czarna, i rozświetlają ją jedynie pojedyncze plamki odległych gwiazd. Inwersja zdjęcia okazała się strzałem w dziesiątkę - i tak oto w ziemskich warunkach powstało to kosmiczne, wręcz lekko star-warsowe zdjęcie. No cóż, zdaje się że George Lucas też w sposób równie prosty tworzył "gwiezdną" rzeczywistość w swoich produkcjach...

Jedna miłość, czyli alternatywna technologia 3D

2011-11-26T15:25:00.001+01:00

Trzeba przyznać, że motyw muzyki w fantastyce pojawia się dosyć rzadko. Wrocławska fantastyka nie odbiega tu od normy, jednak trzeba przyznać, że jednak jakaś nuta pobrzdękuje we Wrocławiu Fantastycznym. Więc dziś, w dniu największego polskiego halowego festiwalu reggowego parę słów Andrzeja Ziemiańskiego na temat zwolenników tejże muzyki, a także filmowych projekcji 3D:

"- A konkretnie. O co wam chodzi?

- Chcemy wiedzieć czy na dworcu będzie kino 3D?

No i wszystko stało się jasne. Filmy to komputery mogły sobie ściągać z sieci. Ale projekcji 3D tam nie było. Więc sobie wymyśliły, żeby zrobić na dworcu. To samoluby. Do mnie codziennie przychodzą maszyny z pytaniami czy nie są przypadkiem zbyt przestarzałe, czy nie pójdą na śmietnik, czy może konserwator każe zachować, a ci zarozumialcy pytają czy będzie kino 3D! Ja im dam.

- Jutro wygłoszę oficjalne oświadczenie kto zostanie na miejscu, a kto nie oraz co będzie na dworcu po remoncie. Dość plotek i obaw, usłyszycie wersję oficjalną.
- No dobrze… ale czy będzie 3D?
Myślałem, że eksploduję. Opanowałem się z najwyższym trudem.
- Będzie – wysyczałem. – Zatrudnią kinooperatora rastafarianina. On przyjdzie ze swoim kuferkiem i jeśli któremuś z widzów nie będzie pasowała projekcja klasyczna, rasta wyjmie z kuferka skręta, trzy wdechy i widz zobaczy wszystko w 3D!"

Andrzej Ziemiański, blog dworca Wrocław Nowy Główny, odcinek 38

Ślady Wielkiego Pająka

2011-11-24T21:06:00.001+01:00

Ktoś by powiedział: szatańska bestia, kto inny szukał by w pobliżu trzech szóstek. A jakże często tacy ludzie zapominają, że i Szatan został przecież przez Boga stworzony, a i bestie diabelskie zapewne są też częścią Wielkiego Planu Zbawienia. Więc gdy w trakcie wycieczki do Świdnicy natrafiłem na wielkie pajęczyny, to i bez strachu przy nich przechodziłem. Zwłaszcza, że swe pułapki zastawił nie dość, że w pobliżu kościoła, na świętej cmentarnej ziemi, to na dodatek nie obawiał się boskiej przecież liczby 7.

Oczywiście, złośliwi powiedzą, że te pajęczyny to wytwór autorki bloga Kościoła Pokoju - my jednak wiemy swoje, a Wielkiego Pająka ostatnio widziano w samym Wrocławiu...

Miłość we Wrocławiu? Nie, to chyba w innym mieście...

2011-11-14T20:07:00.001+01:00

14 listopada. Trochę dziwna data napremierę książki o miłości. Znaczy się, 14-ty to rozumiem. Aleczemu listopada, a nie lutego? Ech, nikt nie zrozumie urzędników, aprzecież Zakochany Wrocław to właśnie inicjatywa UrzęduMiejskiego. Próbowałem odnaleźć coś w sieci. Owszem, sąartykuły – ale z 2010 roku. Ew. luty 2011. Potem cisza, jedynieskromna informacja na stronie Zakochanego Wrocławia, że jest, jest,wreszcie jest, już jest – a dokładniej będzie. 14 listopada. Codziwne, wydające tą książkę wydawnictwo EMG podaje datę 18listopada. Żadnych informacji o atrakcjach towarzyszących premierzeczy nawet o spotkaniach z autorami. Czyżby więc premiera miała sięograniczyć do prostego „obsługa wyłoży książkę na półce wEmpiku”? Ech, naiwne myśli, naiwne...

Ale cóż, próbujemy dalej. Chociażprojekt miał być promocją miasta, to jakoś dziwnie nie słychaćnic o nim w lokalnej prasie. Już to wyglądało podejrzanie, już wgłowie zalęga się pierwszy pomysł na tytuł wpisu. Miłość weWrocławiu – byle nie za głośno? A może -Cicha miłość weWrocławiu? Na stronie Zakochanego Wrocławia pojawił się baner,klikając w niego przechodzę na stronę wydawnictwa EMG – no,wreszcie są jakieś konkrety. Krótki opis książki, potemzapowiedzi poszczególnych opowiadań, sylwetki autorów... potem temniej romantyczne informacje: cena, wydawnictwo, numer ISBN. Zaznawcę branży księgarskiej wielkiego się nie uważam, wiem jednakna tyle dużo, żeby wiedzieć że numer ISBN jakoś tam identyfikujekonkretny tytuł (a może nawet wydanie), a sam fakt jego nadania jużświadczy o tym, że nie rozmawiamy o książce-widmie.

Przy okazji innych zakupów zaglądamwięc do Empiku – niestety, o Miłości we Wrocławiu nikt niesłyszał. Pochwalić trzeba kierownika oddziału w Magnolii, panaPawła – oprócz sprawdzenia systemu własnej sieci, nawet próbowałwygooglać coś w necie - „Oooo, nawet filmik jest... z 2010 roku”.No cóż, znalazł dokładnie to samo co ja. Ale podsunął pomysł –może w punktach informacji turystycznej?

Ściana czeka, a przecież miałemzakończyć dziś miłość płyty kartonowo-gipsowej do kleju, któryzostał po zerwaniu tapety – ale godzina już tak późna, że itak nie zdążę zbyt dużo zrobić. Więc może zajrzeć narynku, bo i bank swój miałem odwiedzić? Próżne nadzieje...pierwszy punkt IT zamknięty, drugi też, minięta po drodzeksięgarnia tak samo – i co gorsza, nawet na wystawie nie maposzukiwanej książki, a przecież pierwszego dnia to chyba każdyby wyłożył ją na próbę. Trzeci punkt – pani wita mniesłowami: Ale my już zamykamy... udało się jednak spytać.Odpowiedź w stylu „A jakiego to wydawnictwa?” mówi sama zasiebie. Z bankiem równie wielki brak sukcesów, dziś jużzamknięte...

No cóż, wygląda na to, że "Miłośćwe Wrocławiu" można odnaleźć na razie tylko w wydawnictwie EMG –czyli w Krakowie.

PS. Sprawdzałem na stronie Pilipiuka - informacji brak. Ziemiański - nie ma strony. Orbitowski - jest zdjęcie. "KOCHAM MINIĘ" czytam z... prześcieradła. Oczywiście, zrobione w Krakowie - przecież mówiłem, że "Miłość..." na razie tylko w Krakowie.

Starucha nad grobem (Czym dla ciebie jest Polska?)

2011-11-11T19:51:00.001+01:00

Pamiętacie wpis „Krótka definicja patriotyzmu”? Przez długi czas te właśnie słowa byłynajpopularniejszymi, jakie wpisywali ludzie trafiający z google nabloga. Dziś święto niepodległości, i jakże mogłoby zabraknąćpodobnego wątku?

Dokładnie 93 lata temu Polska znówpojawiła się na mapie Europy. Nie było jej tam przez zgoła 123lata. Jeszcze nikt wtedy nie wiedział, że za zaledwie 21 lat znówzostanie wymazana z mapy, tym razem na szczęście na krócej.

Gdy szukać w fantastyce cytatów o patriotyzmie, ześmiałością można sięgać po Ziemiańskiego. Choć może nie tylko on pisze, to jednak on zdecydowanie najczęściej. I tym razemsięgnąłem po jego twórczość – i oczywiście znalazłem. Cytatktóry doskonale ukazuje sytuację zarówno z 1918roku, jak i z 1945.

- Czym dla ciebie jest Polska?
Wrzasnął:
- Tysiącletnią staruchą stojącą już jedną nogą w grobie! Potrząsającą swoim kosturkiem przed wilkami, które szarpią jej ubranie. Rzeczpospolita już nic nie może. Każdy na nią może pluć, szturchać, każdy może obrzucać najgorszymi obelgami!

Tu się uśmiechnął.
- Ale przychodzi moment... Kiedy Rzeczpospolita zaczyna stukać kosturkiem w swoją własną trumnę i mówi: „No, przegięliście, skurwysyny! Teraz spuszczę ze smyczy swoje wściekłe psy!" I te kundle lecą, rozszarpując wszystko na swojej drodze.
A. Ziemiański, Chłopaki, wszyscy idziecie do piekła, Antologia "PL+50. Historie przyszłości"

Następnym razem poszukam u Roberta J. Szmidta, z pewnością coś się znajdzie gdzieś koło pano-janowej koncepcji Polski od morza do morza.

Bo Wrocław... TO MY!

2011-11-08T08:00:00.000+01:00

Wrocław - Europejska stolica... baniek mydlanych?

Gdy mowa o promocji miast, bardzo często zapomina się o roli opinii jego mieszkańców. Ciężko wypromować miasto wśród turystów, gdy sami mieszkańcy mówią że miasto jest nudne i nie ma po co do niego przyjeżdżać. Na niczym spełzają wysiłki Gorzowa Wielkopolskiego, w którym spędziłem kilka lat, choć przyczyną może być tu także brak konsekwencji w stosowaniu reklamowego logo przy promocji imprez współfinansowanych przez miasto. Z kolei gdy spoglądam na plany promocyjne Szczecina i hasło Floating Gardens 2016, to oczywistym wydaje się, że jego pierwsza faza to właśnie intensywne promowanie idei pływających ogrodów głównie wśród mieszkańców i przekonanie ich do tambylczych atrakcji.

W zdecydowanie lepszej pozycji stoi wygrany konkursu na Europejską Stolicę Kultury 2016. Od kilku lat na każdym możliwym kroku promuje jeden z trzech wrocławskich motywów (Miasto Spotkań, Wroclove z emblematem rynku na tle trzech kolorowych plam czy ESK-owy „motylek”). Te motywy znajdziemy na straganach na rynku, na każdym plakacie jakiejkolwiek imprezy odbywającej się na mieście, czasem nawet pomniki przyozdabiane są odpowiednimi symbolami. I trzeba przyznać, że strategia ta procentuje nie tylko poprzez ilość turystów na rynku, ale także poprzez świadomość, a co ważne także aktywność kulturalną mieszkańców Wrocławia. Przypuszczam, że o wygranej Wrocławia w dużym stopniu zadecydowała nie tylko odgórna działalność Urzędu Miejskiego, ale właśnie działania jego mieszkańców. Doskonale ujmuje to Andrzej Ziemiański w wywiadzie dla Science Fiction, doskonale ujmuje to też film nr 29 w konkursie „Kręci cię Wrocław – kręć Wrocław”:

Because love is part of our proper name

M.D.: Polskę obiegła informacja, iż Wrocław został wybrany na Stolicę Kultury 2016. Jak Pan, mieszkaniec Wrocławia, na to zareagował?

A.Z.: Mam wrażenie, że to efekt wspólnej pracy obywateli. Wrocław jest szczególnym miastem, które jednak nigdy nie zasypia i nie siada na laurach.[...] Wrocław wygrał, bo stał się modny dzięki ogromnemu wysiłkowi wielu twórców i obywateli. Ucieszyło mnie to, bo sam od lat usiłuję dołożyć własną cegiełkę do tego wspólnego dzieła.

M.D.: W jaki sposób? Tak ta Pana cegiełka wygląda?

A.Z.: To są właśnie rzeczy które robię, które piszę. Przelane na papier chwile własnych refleksji nad tożsamością współczesnego człowieka, bez abstrahowania od historii i tego jednego miejsca w którym żyje. Nieprawdopodobną satysfakcję mam, kiedy młodzi ludzie przysyłają mi linki do swoich blogów, poświęconych szukaniu własnego miejsca we Wrocławiu. W odniesieniu do historii, do literatury, do moich książek.

Wywiad Marka Doskocza z Andrzejem Ziemiańskim, Science Fiction fantasy i horror nr 721 (październik 2011)

Wrocław - miasto spotkań... z bańkami mydlanymi

Tym blogiem i ja dokładam swą małą cegiełkę, nieporównywalnie mniejszą niż ta Ziemiańskiego. Dokładają ją tysiące innych Wrocławian, jak chociażby stowarzyszenie Wielosfer, uczestnicy konkursu „Kręć Wrocław” czy zespoły muzyczne HooBoo Band lub Natural Dread Kilazz, w którego teledysku daje się zauważyć miejsca znane chyba każdemu Wrocławianinowi. Choć mam kilka pomysłów, jak przed 2016 sprawić, że ta cegiełka będzie choć ciut większa, lecz kto wie, co z tego uda się osiągnąć? Na miłe zakończenie polecam obejrzenie wspomnianego przed chwilą teledysku „Muzyki, światy, piękny” - mam nadzieję, że i wy rozpoznacie miejsca w których go kręcono?

Znajdź siedem różnic

2011-11-05T22:19:00.002+01:00

Jeden. To ona jest stąd, a on stamtąd.

Dwa. On jest jeden, nie dwóch.

Trzy. Alternatywa. Alternatywne źródłoenergii kontra alternatywne światy.

Cztery. Wróg. Obcy agent zamiastpierwiastka fantastycznego w postaci czarnego psa.

Pięć. Archiwa bezpieki kontra badanianaukowe Stanów Zjednoczonych.

Sześć. Rynek. Akcja toczy się wokółpopularnego miejsca, a nie w zamkniętym dla obcych instytucie
badawczym.

Siedem. Co będzie siódme? Nie mogę odnaleźć. Czyżby nie było siódmej różnicy?

Czytając powyższe, pewnie sobiepomyślicie: Oszalał. Pewnie od nadmiaru fantastyki oszalał i niczym Tolkien rozmawia w ogródku z Gandalfem i Frodem. Skądże znowu. To raczejefekt oglądania filmików nakręconych w ramach akcji „Kręci cię Wrocław – kręć Wrocław”. Miejski konkurs na najlepszy krótkifilm promujący miasto. Na 50 filmów, po pominięciu jednego czydwóch na zdecydowanie niższym poziomie, prawie wszystkie sąróżnorakimi wariacjami 2-4 motywów z powtarzających się bodajże 8 motywów.A to kilka filmików z kategorii mikrocity, a to uparcie tramwaj naSzewskiej (jakby tylko tam jeździły tramwaje), a to kilka motywówodwołujących się do symfonii miejskiej Vrotslove, rower... mam wrażenie, że część autorów usilnie obserwowała najbardziej promowane przez Urząd Miejski tematy i próbowała się podlizać koncentrując właśnie na nich. Film 46zdecydowanie odbiega od tej rutyny i przyciąga oryginalną fabułą.Jako jedyny nakręcony został niczym minutowy film szpiegowski.Czemu piszę o tym na blogu zajmującym się przecież fantastyką?Bo filmik silnie mi się kojarzy z opowiadaniem AndrzejaZiemiańskiego – Legenda, czyli pijąc wódkę we Wrocławiu w 1999roku. Klimat i pewne kluczowe elementy obydwu są tak do siebiepodobne, że od razu przypomniała mi się zabawa dla dzieci którąmożna było kiedyś znaleźć w gazetach – wydrukowane dwa łudząco dosiebie podobne obrazki, różniące się kilkoma drobnymi detalamiktóre należało odnaleźć. Postanowiłem więc zrobić podobneporównanie filmu i opowiadania i wyszło mi to co powyżej.

Jeśliktoś nie widzi tych różnic, to rozwinę:

W opowiadaniu Ziemiańskiego do polskich naukowców przysiada się kobieta z Węgier. W filmiku – do agenta wywiadu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki podchodzi polska przewodniczka.
U Ziemiańskiego główne role męskie grają Dietrich i „Pułkownik” Gusiew, w filmie mamy tylko jednego agenta pierwszoplanowego.
W Legendzie cała akcja zbudowana jest na popularnej w fantastyce idei światów równoległych, w filmie – na poszukiwaniu źródeł alternatywnej energii.
W filmie pod koniec pojawia się agent (agenci?) obcego wywiadu (człowiek z EOS-em w dłoni), w książce wrogiem jest „czarny pies” który może być błędnie odczytywany jako tajemnicza istota, a tak naprawdę to depresja jako choroba psychiczna. Plus nowotwór, czyli choremu ciału towarzyszy chory umysł.
W filmie akcja zawiązuje się wokół odkrycia naukowców w Stanach Zjednoczonych. W opowiadaniu informacje o projekcie „Kal” wypłynęły od strony, która w czasach zimnej wojny nakierowana była właśnie na odkrywanie amerykańskich agentów i sabotażystów – komunistycznej bezpieki.
Choć pozornie i książka i film odwołują się do miejsc spotkań (rynek, kawiarnie, itp.) to pisarz wykorzystuje publiczne miejsce tylko do zawiązania akcji, aby potem przenieść bohaterów w zacisze instytutu badawczego, do którego dostęp mają tylko wybrani. W filmie jest wręcz odwrotnie – akcja zostaje wyprowadzona z zacisza gabinetu rządowej jednostki wywiadu do najbardziej popularnych miejsc Wrocławia.

No i 7. Oczywiście, że akcja Legendynie może rozpocząć się w pełnym blasku słońca, a w powojennymbunkrze. Tematyka Wrocławia Podziemnego wraca u Ziemiańskiegowielokrotnie, można ją odnaleźć nawet w dworcowym blogu. Byćmoże kiedyś będzie mi dane poznać źródło tej fascynacjibunkrowej... i aż chciałoby się zacytować za klasyką polskiejkomedii „Bunkrów nie ma. Ale też jest zajebiście!”, ale akurat we Wrocławiu pierwsze zdanie ewidentnie byłoby kłamstwem.

Gdzie leży Fałszywy Cmentarz?

2011-11-01T18:03:00.000+01:00

1 listopada. Dzień Wszystkich Świętych. To dzień kiedy wszyscy odwiedzamy groby naszych zmarłych. Gazety rozpisują się o wielkich ludziach, którzy odeszli z naszego świata, zwłaszcza w ciągu ostatniego roku. Z cmentarzami związane są legendy, historie, przesądy. Nawet kwiaty które składamy na grobach naszych bliskich mają ukryte znaczenie, o którym już dawno zapomnieliśmy. Nawet postrzeganie cmentarzy zmieniało się z wiekami – czasem były azylem dla przestępców, miejscem spotkań towarzyskich, ale także miejscami przeklętymi. Pokrótce wiedzę tą przekazuje Andrzej Ziemiański w „Legendzie”.

Cmentarz ofiar gór, Kocioł Łomniczki, Karkonosze

„Gusiew analizował całą swoją wiedzę o cmentarzach, którą przekazali mu koledzy z uniwersytetu. Cmentarze w średniowieczu najpierw były miejscami bezpiecznymi. Tam się chowało dobytek na wypadek najazdu; wystarczyło zawiesić co cenniejsze rzeczy w worku na drzewie... i już; najeźdźca często rezygnował. Potem cmentarze zamieniły się w miejsca spotkań towarzyskich, wręcz wypadało pokazywać się wśród trupów. To nic, że cuchnie (w tamtych czasach równie nieźle cuchnęło i w domach). Szacowne pary przechadzały się między świeżymi grobami, wśród stosów kości dyskutowano o sprawach światowych. Tam odbywały się jarmarki, czasem sądy, tam kryli się przestępcy, chcący uniknąć cywilnej odpowiedzialności. Salon i forum pośród gnijących szczątków, gdzie majordomusem był doświadczony grabarz, wskazujący „lepsze” kwartały, w których ziemia szybciej rozkładała ciała.

Potem jednak przyszła inna epoka. Cmentarze stawały się w umysłach ludzi groźne. Wymyślano najróżniejsze rzeczy: że cmentarz truje całe miasto, produkuje masy morowego powietrza, które krążą w postaci sunących po nocy chmur, zabijając przechodniów, wlewając się ukradkiem do piwnic, psując wino i zatruwając żywność. Takie chmury skażonego gazu potrafiły osaczać ludzi i zmieniać rzeczywistość. Sprawiały, że metal korodował, śniedział, a szkło się roztapiało...

Gdzie jest więc fałszywy cmentarz? To proste. Nie mogły go wyróżniać żadne krzyże, kaplice czy groby, ale skoro w tym świecie obowiązywały prawa snu, to po przekroczeniu Muru Marzeń wystarczyło obserwować zegarek.

Gusiew zatrzymał się dokładnie w momencie, gdy metalowa bransoleta błyskawicznie pokryła się śniedzią, a szkło pojedynczymi kroplami zaczęło kapać na tarczę. „Jestem na miejscu” – pomyślał i rozejrzał się wokół.”

Andrzej Ziemiański, Legenda, str. 166 w książce „Zapach Szkła”

Gdzie więc we Wrocławiu leży Fałszywy Cmentarz? Jego poszukiwania zapowiadałem dawno temu, przy okazji Walentynek, i z pewnością poświęcę mu trochę miejsca w listopadowych wpisach, choć nie można przecież pominąć imprez zapowiadanych na ten miesiąc.

Romantyzm podróży koleją do gwiazd

2011-10-31T21:12:00.001+01:00

108 lat temu Konstanty Ciołkowski stworzył podstawy lotów kosmicznych, pisząc artykuł "Issledowanije mirowych prostranstw rakietiwnymi priborami". Opisał w nim teorię lotu rakiety, uwzględniając nawet zmianę masy. Później stworzył teoretyczny model silnika rakietowego. W 1942 pierwsza rakieta osiągnęła przestrzeń kosmiczną – była to hitlerowska V2. Do dziś używa się rakiet jako jedynego środka transportu pozwalającego na wynoszenie obiektów na orbitę ziemską. Największą wadą tego rozwiązania jest jego paliwożerność. Właśnie dlatego zaczęto pracować nad koncepcją windy orbitalnej. Do obydwu tych rozwiązań jeszcze powrócę, dziś w ostatnim odcinku sentymentalnej serii chcę się skupić na wrocławskiej alternatywie... POCIĄGU DO NIEBA.

W zasadzie, idea tego pomysłu jest podobna jak windy orbitalnej. Różni się tylko środkiem transportu. Wielka parowa lokomotywa wyciągać miałaby tony ładunków, jadąc żelazną drogą ku orbicie. W ten sposób zlikwidowano by najbardziej paliwożerny odcinek przewozu materiałów.

Romantyzm podróży kolejowych przeniesionych w kosmos to niewątpliwa przewaga emocjonalna tego rozwiązania nad bezduszną windą, jednak nie o tym chciałem pisać w odcinku sentymentalnym. Pociąg skierowany torami ku niebu odkryłem, gdy z „miejskiej autostrady” wlotowej (ul. Legnicka) miałem skręcić na Szczepin. Jeszcze długo pociąg do nieba miał być moim kierunkowskazem przypominającym, że tu właśnie trzeba skręcić na osiedle. Gdy tylko rozpakowałem pierwsze bagaże, obowiązkowym punktem podróży było odwiedzenie wrocławskiego rynku. Jakież było moje zdziwienie, gdy pod pręgierzem natknąłem się na wystawę. Idea wystaw fotograficznych na wrocławskim rynku była mi wtedy jeszcze obca, więc z zainteresowaniem podszedłem ją obejrzeć. Jakież było moje zdziwienie gdy okazało się, że wystawa dotyczy tajemniczego pociągu ustawionego w pionie. Okazało się, że to całkiem nowy projekt, a oficjalne otwarcie jest dopiero planowane... niestety, praca sprawiła, że to wydarzenie musiałem sobie odpuścić. Niedługo później zmieniłem pracę...

Dziś pociąg nie zbliżył się do nieba ani o milimetr do nieba. Od czasu jego postawienia nie dostawiono ani jednej szyny. Projekt nietypowego sposobu podróży ku gwiazdom praktycznie został porzucony. Na środku placu Strzegomskiego wciąż pozostaje symbol połączenia romantyzmu zarówno podróży koleją, jak i będących marzeniem ludzkości od zarania dziejów podróży ku gwiazdom. Być może i my poczujemy to, co czuli nasi przodkowie setkę lat temu – piękno podróży nowym środkiem transportu w nieznane, tajemnicze obszary...

Źródło: profil facebookowy Pociągu do nieba

Smoczy zamek

2011-10-27T22:17:00.000+02:00

Choć to zupełnie przeciwny kierunekniż ten, z którego pochodzę, to pierwszy mój wjazd do Wrocławiazawsze kojarzyć mi się będzie z Wieżą Ciśnień, gdyż rakietęodkryłem dużo później. Jednak bardziej naturalną drogą wjazdowądla mnie jest droga przez Leśnicę. Nie znałem jeszcze Wrocławia,nie wiedziałem, że w niewłaściwych godzinach to dzielnicanajmocniej odcięta od reszty miasta ogromnymi korkami. W trakcieślimaczego przejazdu całą uwagę trzeba było skoncentrować naświatłach poprzedniego pojazdu, które, niczym nozdrzarozdrażnionego smoka w nieoczekiwanych momentach rozjarzały sięintensywną czerwienią. A jednak mimo to kątem kątazarejestrowałem zamek na placu Świętojańskim. A trzeba przyznać,że zamek ten zaskakuje nie tylko zabytkową formą, ale takżestopniem jego ukrycia. Bo choć sam mały nie jest, to jadąc głównądrogą trudno go zauważyć zamaskowanego za pierwszą liniąkamienic. Dopiero dojeżdżając do samego placu, daje się gowypatrzyć. Nie było czasu mu się przyglądać i dlatego powziąłempostanowienie, że trzeba będzie go jeszcze odwiedzić.

Okazało się, że umieszczone w nimCentrum Kultury daje powodów do odwiedzin bez liku. Z najbardziejfantastycznych wymienić trzeba organizowane tam corocznie konwenty:starwarsowy Tattoine i oczywiście Dni Fantastyki. Ale nie tylkoamator fantastyki znajdzie tu ciekawe imprezy, wśród którychoprócz wielkich festynów (świętojańskiego i jadwiżańskiego)wymienić należy liczne wystawy czy akcje wymiany ciuchów.

Wracając do zamku... choć z zewnątrzzachwyca ciekawą architekturą skondensowaną na stosunkowo małejpowierzchni, to wnętrza raczej przypominają styl remontówcharakterystyczny dla komuny. Nie jestem co prawda znawcą w tejdziedzinie, ale całość sprawia wrażenie, jakby układ pomieszczeńw dużym stopniu był zaprojektowany długo po II wojnie światowej.Choć pewne tajemnicze elementy ewidentnie sprawiają wrażenie , żeich pochodzenie jest znacznie wcześniejsze. Pierwszym jest ukryteprzejście między kulisami sali kinowej i pokojem po drugiej stroniekorytarza, drugim - wieża ze swoimi pomieszczeniami o których małokto zdaje sobie sprawę. No i oczywiście podziemia...

Fasada budynku sugeruje, iż fundatorzyzamku do biednych nie należeli, a zamek nie miał funkcji wyłącznieobronnej, ale także wypoczynkową. Tak więc wokół zamkurozpościera się ogromny park, poprzecinany sztucznymi stawami ikanałami zasilającymi je w wodę z pobliskiej rzeki Ślęży.Doskonałe miejsce na spacery, zwłaszcza gdy wszędzie wokółotaczają nas jesienne kolory. Jeśli jednak uważacie tereny parkuza zbyt małe, to nawet nie zauważycie kiedy tereny parkowe zamieniąsię w jeden z największych kompleksów leśnych przylegających doWrocławia. Lecz uważajcie, bo tak jak zamkowe duchy straszągłównie po północy, tak strzygom i topielicom z pobliskich bagienzapewne wystarczy aby słońce zaszło za horyzontem, aby rozpocząćswe łowy...

Chiquita bez skórki... sentymentalnie

2011-10-22T22:23:00.000+02:00

Kto choć trochę interesował się powiązaniami Wrocławia i fantastyki, z pewnością trafił zarówno na książki Andrzeja Ziemiańskiego, jak i Roberta J. Szmidta. Z pewnością zauważył też wzajemną wymianę pomysłów między tymi autorami: Ziemiański w Autobahnie nach Poznań kontynuuje szmidtowską Apokalipsę według Pana Jana, z kolei Szmidt wykorzystuje najemniczkę Toy w którymś swoim opowiadaniu. Ktoś pomyślałby: paskudny plagiat, i to wzajemny, zapewne wojna między autorami. Wystarczy jednak poszukać w sieci, żeby przekonać się, że między pisarzami istnieje jakaś umowa, której istotą jest jakby próbowanie: a może ty napisz moją opowieść po swojemu. Do tej pory wydawało mi się jednak, że autorzy pokazują sobie gotowe dzieła i dopiero wtedy nakłaniają drugiego do prób literackich. Jednak gdy dostałem maila od autora Alpha Team, zwątpiłem, czy wymiana nie dokonuje się na zasadzie jakiejś telepatycznej więzi? Bo jak inaczej wytłumaczyć, że Andrzej Ziemiański opisuje sytuację analogiczną do wspomnień z dzieciństwa Roberta J. Szmidta? Zresztą przekonajcie się sami. Pamiętacie cytat z Autobahnu... A. Ziemiańskiego dotyczący zjadania bananów ze skórką? To teraz cytuję słowa Roberta J. Szmidta:

„A propos chiquity bez skórki.

Moja rodzina przed II WŚ wyemigrowała za chlebem z terenów Śląska do Francji, do pracy w tamtejszych kopalniach. Ci ludzie nie wiedzieli co to banany. Więc gdy podczas jednego z postojów gdzieś na południu Francji do pociągu podeszli miejscowi i dali emigrantom jedzenie, w tym banany, ci próbowali je jeść ze skórkami. Nie smakowały za bardzo, ten i ów dostał sraczki, więc na następnym postoju Francuz niosący banany skończył z limem pod okiem :-)

Sprawa się szybko wyjaśniła, pociąg pojechał dalej i nikt już nie narzekał, ale dla mnie to ostrzeżenie z billboardu zawsze będzie się kojarzyło z owymi wspomnieniami nieżyjących już dziadków."

Robert J. Szmidt, korespondencja prywatna, opublikowane za zgodą autora

Wieża ciśnień

2011-10-18T20:47:00.000+02:00

Po raz pierwszy zobaczyłem ją, gdywracałem przez Wrocław z rozmowy kwalifikacyjnej. Dojeżdżając dopotencjalnego pracodawcy trafiłem na korek jeszcze na długo przedmiastem, więc zdecydowałem się na objazd. Wracać jednakpostanowiłem przez miejską obwodnicę. Z daleka me zainteresowaniewzbudziła wieża. Powoli (z powodu korka) zbliżałem się do niej,zastanawiając się, czy znajdzie się ona na mojej trasie czy możeminę ją z daleka. Początkowo myślałem, że to kościół,dopiero później domyśliłem się właściwej roli tego budynku.Pusta w środku podpora na czterech nogach, rozwiązanie nietypowedla tego typu budowli, i wielka kula na górze – czyli z pewnościąwieża ciśnień. Wtedy postanowiłem, że jeśli ostatecznie osiądęwe Wrocławiu, będę tu musiał przyjść ponownie.

Kolejna rozmowa kwalifikacyjna, już zinną firmą, odbyła się już we Wrocławiu. Sprawdziłemlokalizację firmy na maps.google – gdzieś w pobliżu dworca PKP,więc przyjadę koleją. Ale jak trafić dalej? Lekkie przybliżeniei... zaskoczenie. Punkt orientacyjny po drodze: wieża ciśnień. Odrazu mi się skojarzyło z tą tajemniczą budowlą wypatrzoną wtrakcie pierwszej po 9 latach wizyty w stolicy Dolnego Śląska.Zanim się upewniłem w terenie, że to na pewno ta sama wieża, dopociągu wziąłem sobie Ucieczkę z Festung Breslau. Jakież byłomoje zdziwienie, gdy w tekście trafiłem na … opis wieży ciśnień.

Heini prowadził sprawnie, jadąculicami tego wielkiego, wspaniałego miasta. Początkowo Schielkechciał, żeby zakochany w samochodach chłopak mógł przejechaćjak najdłuższy dystans i wybrał Gasthaus przy Barthelner Br

cke.Po chwili namysłu zrozumiał jednak, że wybrał źle. To byłaletnia restauracja, do której dopływało się łodziami. Teraz, wzimie, pewnie pustawa i ciemna. Zmienił cel podróży na Sü
d Park.Mijali właśnie ciemną na tle księżycowego nieba wieżę ciśnieńprzypominającą gotycki, ale i utranowoczesny zamek grozy. Budowlabyła ogromna, strasząca w srebrnej poświacie swoimi sterczynami,ażurową konstrukcją i wszystkimi tajemnicami, które kryła iktóre kryć będzie w przyszłości.

Andrzej Ziemiański, Ucieczka z FestungBreslau, str. 49

Podświadomie czułem, że musi byćmowa o tej samej wieży. Nie znałem jeszcze wtedy miasta, nic mi niemówiły ulice wymienione przez Ziemiańskiego, jednak czułem, żeto musi być ona. Dopiero później przekonałem się, jak dużo wieżciśnień znajduje się we Wrocławiu. A jednak, dokładna analizatekstu pokazała, że to jednak Moja Wieża.

Co prawda, przytoczony powyżej cytatto nie ten, który skojarzyłem z tym miejscem, jednak mowa o tejsamej wieży. Przy wyborze cytatu do dzisiejszego wpisu istotne dla mnie było, że mówi on o niemieckim Breslau, a nie polskimWrocławiu. Właśnie dlatego to właśnie jego wybrałem nadzisiejszy odcinek pisany dla odmiany z Niemiec.

Krasnale grają w chowanego ze... Słońcem!!!

2011-10-08T23:35:00.000+02:00

O wrocławskich krasnalach pisałem już nieraz. O tym, że huncwoty ciągle podkradają pierogi, łażą polampach, kwiaty kwiaciarkom z placu Solnego na właściwy Rynekpodkradają... o nakłonieniu Papy Smerfa do rozróby pod Grunwaldem nie wspominając. A jednak psotniki zrobiły coś, czego nikt by sięnie spodziewał. Z planety Ziemia przeszły na komiczny poziom zabaw– do swoich psikusów angażując nawet Słońce. I choć zabawapozornie niegroźna, to jednak gdy nasza ognista kula zaczynazabawiać się w chowanego, to już przyjemne nie jest. Szaro sięrobi, zimno – a o polskiej złotej jesieni można jedynie pomarzyć.

Jednak kto dołki kopie, ten sam w niewpada. Psoty ze Słońcem, choć zabawne dla wrocławskich krasnali,odbiły się na ich największym święcie – FestiwaluKrasnoludków. Więc oprócz zapowiedzianej przez meteorologówchmury magicznego pyłu dołączyły chmury deszczowe. Na nicstarania skrzatów, na nic praca krasnali. Choć na Wyspie Słodowejniczym na wiosnę rozkwitły budki skrzatów, to nastrój zdominowałyzimno, deszcz i szarość. Już nie raz przekonałem się, że żadnefarby ani żadne nastawy aparatu nie zrobią tyle, co dobre światło.Gdy tylko słońce schowa się za chmury, wszystko staje siębardziej szare. A trzeba przyznać, że słońce co rusz chowało sięza chmury. I czasem dla zabawy tylko na chwilę, aby za chwilęrozbawić świat pięknymi kolorami – jednak częściej znikało nadłużej. Co gorsza deszcze sprawiły, że na Wyspie Słodowej raczejnie było tłumów. A to oznaczało, że... mniej dzieci odwiedziłoKrasnale. A przecież tak się przygotowały na zabawy z dziećmi...i tylko to Słońce popsuło wszystko. Ale czy to Słońce byłowinne, że podobnie jak dzieci, i jak krasnale, bawić się chciało?A przecież chowany to taka fajna zabawa.

Co dziś czułem, odwiedzając wioskękrasnali? Z pewnością nie tylko pogoda sprawiła, że zabrakłomi zeszłorocznej radości demonstracji na rzecz uwolnieniaWięziennika. Zmęczenie, smutek, melancholia... to wszystkokojarzymy właśnie z jesienią. No i sam fakt, że na tegorocznądemonstrację nie zdążyłem – z pracy nie dało się wyjśćwcześniej. Po zeszłorocznym festiwalu już wiem, że to głównaatrakcja.Bez demonstracji – cały Festiwal Krasnoludkówogranicza się do paru drobnych zabaw dla dzieci. Ot, parękolorowych bud w których dzieci znajdą jakieś drobne atrakcje –stoiska, które dla miejskich dzieci może i są „czymś nowym”,jednak na wielu polskich wsiach są wciąż życiem powszednim. Takadrobna atrakcja na trasie spaceru... no, wspomniałem o kolorowychbudach. Z pewnością dodawałaby kolorytu szarej Wyspie Słodowej.Ale przecież, jak już wspomniałem, wrocławskie psotniki namówiłySłońce do zabawy w chowanego. A to zachowywało się jak dzieckoktóre nie zauważyło, że zabawa się skończyła. Chowa się,chowa, jedynie momentami wychyli się z ukrycia wątpiąc, czy innisię bawią. A potem na wszelki wypadek się z powrotem chowa. Wnormalnej zabawie szukający prędzej czy później znajdziechowającego się – i wtedy ten się ujawnia. Ale skoro inniczłonkowie zabawy się rozeszli, to kto ma odnaleźć chowające sięSłońce i powiedzieć że pora się pokazać? No cóż, jedynaszansa na poprawę pogody to chyba „pobite gary”...

Jesień to także nostalgia – przecież I Festiwal Krasnoludków to właśnie moja pierwsza impreza masowa na wrocławskim rynku. A skoro już zaczęliśmym to wkrótcedalsze odcinki sentymentalnych wspominek... Zamek w Leśnicy, Wieża Ciśnień, Pociąg do Nieba... zobaczymy co jeszcze...

Chiquita... smakuje lepiej bez skórki

2011-10-05T22:59:00.000+02:00

Miały być smoki. Miała być ich całaparada. Niestety, pomyliłem godziny i na miejsce dotarłem o godzinęza późno. Nie bez znaczenia były też kosmiczne korki na ulicy Kosmonautów. Ot taka tradycja tego miejsca, na szczęście powolizamierająca. Gdzieś między jednym podjazdem a drugim zauważamreklamę. „Nie smakuje Ci Chiquita? Spróbuj bez skórki”. Przecież to takie oczywiste, że banana je się bez skórki.Absurdalność tej reklamy aż śmieszy.

Na miejscu stężenie atrakcji wprzeliczeniu na jednostkę Dzikotłumu tak niskie, że bez sensu byłowyczekiwać na walkę rycerzy ze smokami. Więc pędem do domu, itrzeba szukać jakąś inną atrakcję do opisania. Jakież byłomoje zdziwienie, gdy pomiędzy szeleszczącymi kartkami znajdujęodwołanie do reklamy Chiquity...

„Dopiero teraz zrozumiała, że majormówi poważnie. Że ona naprawdę może sobie zerwać prawdziwegobanana! Przełknęła ślinę i popatrzyła na całą kiść.

- Aaaa... jak źle zerwę i spadną wszystkie to mnie aresztujecie, tak?

- Nie wygłupiaj się, Zuzia. No! Do roboty.

Zerwała, w trakcie tej czynnościchyba polecając duszę Bogu. Zorg ziewał. Pani pułkownik byłabliska apopleksji, jednak miała za sobą twardą szkołę. Usiłującpokazać, że to dla niej nic takiego, ugryzła banana razem zeskórką. Zorg padł na trawę, a Wagner zaczął się śmiać.

- To się obiera, głupia „Czekoladko”. - Pokazał jej jak. - Żresz środek, a resztę wyrzucasz do kosza na śmieci.

- Co to jest kosz na śmieci? - spytała.

- No kosz, gdzie... no... No, gdzie się wyrzuca śmieci.

- A co to są śmieci?”

AndrzejZiemiański, Autobahn nach Poznań, str. 500/501 w książce „Zapachszkła”

I jeszcze po-inno-sferowa galeria...

2011-10-03T23:19:00.002+02:00

I jeszcze kilka zdjęć z Innych Sfer... Chętnych na więcej zapraszam do picasowej galerii...

Wrocławianie na Polanie, czyli gdzie jest Święty Wrocław?

2011-09-29T10:26:00.000+02:00

Gdy z daleka zobaczyłem osiedle na Polanie, poczułem się lekko rozczarowany. Odnowione i pomalowane bloki nasunęły mi jedną myśl: aby oddać mroczną atmosferę Świętego Wrocławia, zdjęcia będę mógł robić tylko w tonacji blach&white, inaczej kolory zabiją nastrój. Jakież było moje zdziwienie, gdy pierwsze zdjęcia w kolorze doskonale oddawały opisaną przez Orbitowskiego szarość. Lekkie, standardowe niedoświetlenie którego używam na co dzień plus ciemne elewacje sprawiły, że ciemna zieleń przeszła w ciemnoszary kolor. Powtarzający się, monotonny motyw okien na ścianie z wielkiej płyty jeszcze bardziej wzmocnił klimat.

W dzielnicy Różanka wznosiło się osiedle z wielkiej płyty. Składały się na nie potężne bloki, z daleka podobne do wielkich kloców, ustawione w nieregularny kształt. Podeptany okrąg przypominał pradawne sanktuarium wzniesione rękami modlących się o słońce olbrzymów. W dzień oczywiście były to bloki jakich tysiące, i nikt nie dopatrzyłby się w nich niczego niezwykłego. Między blokami ciągnął się kort tenisowy, na którym w lecie można było odbijać piłkę, a zima butelki – tę drugą czynność uprawiano równie obok placu zabaw.

Łukasz Orbitowski, Święty Wrocław, str. 3

Wchodząc między bloki, od razu zauważamy, jak pokazowy był remont tych budynków. Wiele z nich od środka świeci starą szarością wielkiej płyty. I choć wokół pełno zielonych skwerów, placów zabaw, to w świetle odbitym od deszczowych chmur jedynym dającym się odczuć kolorem jest szarość. Sądząc z opisów autora, taką samą pogodę miał widać krakowski pisarz, gdy wizytował to miasto. Pojawiający się gdzieniegdzie krzykliwie kolorowy emblemat WKS Śląsk poprzez kontrast jedynie podkreśla nijakość otaczającego mnie świata.

Na obrzeżach kościół wznoszono powoli, uparcie, za sprawą silnej, choć ślamazarnej woli proboszcza. Inaczej przedszkole i zespół szkół, w którym były już nowe czasy iPodów, kolczyków w pępkach i mądrych narkotyków. Z jednej strony sunęła Odra, resztę ulice Na Polance, Żmigrodzka i Bałtycka wzięły w ruchliwy trójkąt.

Łukasz Orbitowski, Święty Wrocław, str. 3

Po wyjściu z kolejnego blockhausowego kręgu natrafiam na kościół. Niczym w Egipcie, z najwyższych rusztowań wciąż wystają zbrojenia. Ażurowa konstrukcja szczytowej części wieży nie sugeruje żeby, wzorem kairskim, miały w przyszłości zostać nadbudowane nad tym kolejne piętra. Czyżby więc wystające pręty miały dodawać makabryczności nieotynkowanemu betonowi?

Sprzed kościoła, w oddali widzę zarys kolejnych bloków. Te już nie są odnowione, to stare komunistyczne bloki w szczytowej formie szpetoty. Tą szpetotę widać jeszcze bardziej, gdy wchodzę w pierwszy okręg. Tu już nawet niektóre anteny nie mają siły wznieść w górę głowy, smętnie odbierając biały szum z wnętrza ziemi. I tu nie znajduję mitycznego bloku numer 8, serca Świętego Wrocławia. Jest jedynie klatka o tymże numerze. Czyżby więc drobna pomyłka autora? Trudno stwierdzić, jednak pobieżne zapoznanie się z terenem sugeruje, że tu właśnie mógłby się narodzić ten nawiedzony twór. Więc może jednak? Chwila krążenia wokół. Zwykłe, szare blokowisko, jakich pełno w Polsce. Ściany budynków zamykają poszczególne place w magiczne okręgi, niczym współczesne Stonehenge. Niezauważalnie blokowisko wdziera się w umysł odwiedzającego, powoli go dominując. Dopiero wychodząc stąd, człowiek odczuwa, jak bardzo przytłoczony był dojmującą szarością tego miejsca, jak bardzo to miejsce zniewala przebywających. Chyba dopiero teraz zrozumiałem tą książkę.

Przypomina mi się inna książka polskiego klasyka fantastyki, Stanisława Lema. W przenudnym Powrocie z Gwiazd, opisującym kolejną wersję zautomatyzowanego świata przyszłości, decydujące znaczenie ma ostatni akapit, który zawiera chyba zamierzony cel autora. Bohater wraca do jedynego niezmiennego miejsca na świecie, wchodzi na górski szlak. Choć nie wyjechał on nigdy do żadnych egzotycznych krajów i chodzi po znanych sobie z przeszłości obszarach, dopiero tu czuje, że jest w miejscach, które zna z dzieciństwa, a cała książka zdaje się budować nastrój dla tego jednego akapitu. Podobnie w książce Łukasza Orbitowskiego, pozornie nudnej... a tak naprawdę jedynie przygotowującej czytelnika na wizytę w Świętym Wrocławiu, mimo iż to jeszcze nie pora na jego objawienie.

Pomyślmy, że wcale nie ma teraz. Albo przynajmniej jest jakieś inne – Święty Wrocław stał sie szaroblady, nie ma w tym miejscu już nic niezwykłego, tylko wielka płyta i ludzie z klocków, tak z wysoka. Cała Polska szarzeje, znikaja zmarszczki, nie ma jeszcze Małgosi ani Michała, nie są niczyja nadzieją.

Łukasz Orbitowski, Święty Wrocław, str. 137

Inne sfery

2011-09-26T10:47:00.003+02:00

Malandra Tribe

Czwarty koncept artykułu odrzucony...rozterki pisania. Ciężko pisać o tym konwencie, jakże innym odwcześniejszych. Jak zwrócili mi uwagę organizatorzy przy wspólnejpizzy, każdy konwent ma swoją orientację. Niby wszystkiefantastyczne, a jednak... Oczywiście Wielosfer i jego Inne Sfery toukierunkowanie na gry: RPGi, LARPy, JEEPy, karcianki... ta częśćfantastyki, którą najsłabiej znam.

Więc skoro nie wiem jak pisać, to zacznę chronologicznie. Od prelekcji,bo na nich zaczął się mój kontakt z Innymi Sferami, pomijającoczywiście ochronę stylizowaną na komandosów. Choć organizatorzymocno obawiali się czy znajdą chętnych do ich prowadzenia, toostatecznie mocno musieli odrzucać propozycje. I trzeba przyznać,że wybrali te z naprawdę ciekawymi opisami. Niestety, część zprowadzących mocno odbiegła od zapowiadanej tematyki. Na pierwszyogień Szymon, ten sam, który tak silnie oponował po krytyce jego prelekcji na temat fizyki w sztukach walki. Trzeba przyznać, że tymrazem solidnie się przygotował do prelekcji i ciężko mu zarzucićniedopatrzenia, niestety, po opisie jego prelekcji bardziejspodziewałem się opisu problemów z przeżyciem człowieka wkosmosie (o których tylko szczątkowo wspomniał) niż samychposzukiwań życia pozaziemskiego. Choć może to ja sobie za dużodopowiedziałem? Nie ważne to, lepiej się skupić na dużo bardziejmnie interesujących prelekcjach o realistycznych walkach w kosmosie,o tym, jak bardzo na wygląd obecnych filmów sci-fi ma nie fizyka, a powtarzanie wypróbowanych, kłamliwych efektów specjalnych iszukanie taniej sensacji, a także o samych podróżach i naprawdęoryginalnych koncepcjach napędzania statków w kosmosie. I tylko szkoda, żeautor prelekcji o filmie Incepcja nie dojechał. Nie ma jednak tegozłego, co by na dobre nie wyszło, a właśnie ten przypadekskierował mnie... no właśnie, jak zwykle konwentowy piątek poprostu musi skończyć się tak samo jak zawsze, ...

Rozważania nad planetami (Eliasz Gramont, Ratujmy kosmos)

Czyli to, co tygryski lubiąnajbardziej

Nieśmiałe zakupy księżnej

Jak wspomniałem, wielosferowy konwentkoncentrował się głównie na grach. Tak więc na miejscu możnabyło zakupić wszelakie gry, od karcianek poczynając, poprzezplanszówki, na wszelakich systemach kończąc. To oczywiście odgroma prelekcji o tym, jak prowadzić dobrego RPGa, jak lepiej oddaćnastrój panujący w grze, jak skłonić graczy do grania lepszegoniż lakoniczne „macham mieczem i odcinam głowę temu smokowi”,to wreszcie ogromny blok związany z grami komputerowymi –spotkania z ich twórcami, prelekcje typu „jak to się robi” czyprezentacje gier i firm je produkujących. Z wszystkich tychatrakcji, stanowiących istotę Innych Sfer, ja trafiłem tylko nadwie. Pierwszą z nich był LARP, ukazujący sieć intryg w baśniowymświecie. Niby miało być tylko o sądzie nad Sinobrodym, askończyło się na dysputach o istotę sporu sądowego. I trzebaprzyznać, Sinobrody, choć kajdanami przykuty do sądowego krzesła,przez swych pomocników doskonale mataczył w sprawie. Choć i innibajkowi bohaterzy nie ustępowali mu teatralnymi umiejętnościami.Stateczny, obojętny na wszystko sprzedawca baśni, cały czas pilnujący swego kramu, przebiegły kot w butach i jego arcy-dwornemaniery jakże dziwnie nielicujące z profesją najemnegoawanturnika. No i ważniak, najważniejszy smerf świata, z jakżewyniosłym charakterem... no rewelacja. Każdy z nich snuł swojąintrygę...

Groźny Wilk

Tajemne konszachty

Wspomniałem o dwóch atrakcjach? Ależoczywiście, zupełnie przypadkiem trafiłem na pokazową sesję LansMacabre. I trzeba przyznać, że było się czemu przyglądać. Choćbrak jakiejkolwiek charakteryzacji nie sprzyja oddawaniu nastroju, tojednak mistrz gry i czterej śródziemnomorscy bohaterowie doskonaleto nadrabiali. Choć nie było wozów i koni, to świetna narracjaoddawała dynamikę pościgu konnego z wszelką możliwądramaturgią: świętymi procesjami stojącymi na drodze,wyjeżdżającymi znikąd wozami, czy dziećmi bawiącymi się nadrodze, których nie można stratować. Choć nie było statków ihuku armat, to głosy wyobraźni wzbogacały muzykę lecącą zgłośników o furkot lin i żagli, brzęczenie szpady o szpadę czytrzask rozdzieranego w walce materiału. Nie odpuszczono nawetprzyglądającymi się widzom, którzy z dynamiką podobną reakcjomgraczy musieli na bieżąco wymyślać kolejne wątki intrygi. I choćintryga momentami zmierzała w kierunku brazylijskich telenowel, tojednak sposób jej prowadzenia przypominał, że to jednak zupełnieinne przedstawienie.

Wspaniale, choć nie tylko fantastycznie....

Taniec z własnym cieniem, An-Najma

Choć w założeniach konwent miał byćewidentnie fantastyczny, to organizatorzy nie odżegnywali się odrozrywek dla osób nie będących zwolennikami gier czy literaturyfantasy i sci-fi. Wymienić tu należy pokazy tańców: irlandzkiego(zespół Tuatha) czy egzotycznego z pustynnych obszarów, gdziedominuje taniec brzucha. Tu już wystąpiły dwa zespoły. W piątkowywieczór Malandra Tribe, żywiołowo tańczący i opisującyznaczenie poszczególnych tańców w kulturze arabskiej, ze strojamipełnymi brzęczących błyskotek. Po trwającym do późnych godzinnocnych (a może nawet wczesnych godzin porannych) piątku, niewieleosób dobudziło się na poranny pokaz zespołu An Najma, któryilość atrakcji niestety dopasował do wielkości widowni. A żepięknie dziewczyny tańczyły, to po wszystkim pozostał pewienniedosyt.

Przy drzwiach zamkniętych,
Stowarzyszenie Żółty Parasol

Były też doskonałe przedstawieniateatralne. Osobiście odwiedziłem dwa z nich. Pierwszym z nich byłmłodzieżowy spektakl „Za zamkniętymi drzwiami”, zorganizowany przez Stowarzyszenie "Żółty Parasol". I trzebaprzyznać, że zgodnie z zapowiedziami organizatorki, młodzinaprawdę zaskakiwali umiejętnościami, szczególnie jeśli chodzi oartykulację głosu. I choć nie jestem w tej dziedzinie żadnymznawcą, to muszę przyznać, że przedstawienie robiło ogromnewrażenie.

Ratujmy kosmos, Eliasz Gramont

Następne przedstawienie, to autorskaprezentacja lemowskich listów Iljona Tichego. Mimo iż w całościprowadzone w koncepcji unplugged, to momentami uszy bolały odkakofonii blaszanych dźwięków aktora robiącego rumor. Ewidentniemoralizatorski mający ekologiczne namaszczenie opisywał różneprzywary kosmicznych turystów, którzy swoją uciążliwościąnarażali się na liczne zagrożenia ze strony kosmicznych„potworów”. Jednak czy to „potwory” były winne ich śmierci?Czy to kosmiczne stwory winne były niewłaściwego zachowaniaturystów, którzy swymi błędami sami na siebie prowokowalinieziemskie stwory do ataków? Hałas blaszanych garnków to tylkopreludium do rozpaczliwego alarmu „Ratujmy kosmos”. Czy jednak napewno kosmos? Czy opisywane przywary to nie przywary nas samych,panoszących się w środowisku niczym wielcy śmieciarze? Choćopisane w scenografii kosmicznej, to jednak wszystkie te opisy brzmiąnam jakże znajomo. Jedni odnajdą w nich siebie, inni – tych,których mają dość tych pierwszych. To, czy opisane przez autorazdarzenia bardziej odczujesz jako swoje własne, czy jako uciążliwe,z pewnością jest wiarygodnym wskaźnikiem twojej „kulturyekologicznej”.

POLITYKĘ ZOSTAWCIE ZA DRZWIAMI!!

Malanda Tribe

Niestety, ostatnia atrakcja konwentupozostawiła pewien niesmak. Po ognistym pokazie zachwyceni widzowiewcześniejszego spektaklu Eliasza z uporem maniaka nakłanialiwszystkich do obejrzenia jego kolejnej prezentacji, filmu „Solanin”,o bohaterze, który rodzi się za każdym razem, gdy rozbije siękilogram soli. I przyznam, że film zapowiadał się ciekawie, jednakzdecydowałem się na prezentację „Za blisko Słońca”. I muszępowiedzieć, że z pewnością była świetnie przygotowana. Jednakmimo usilnych starań Tora i Lassiego, jeden z uczestników dyskusji(widz, nie prowadzący) z upierdliwą wręcz manią próbowałwszelkie dysputy zepchnąć na tematy teorii spiskowych, Smoleńskaczy aborcji, odciągając tematykę od zapowiadanej. Ja rozumiem, żejuż blisko wybory, i wszyscy muszą wiedzieć, która partia jestjedyną (nie)sprawiedliwą, ale jednak agitacje polityczne należałoprowadzić gdzie indziej. I całe szczęście, że już za dwatygodnie skończy się to masowe ogłupianie ludu... na szczęścieza rok żadne wybory się nie odbywają i jeśli Tor znów sięzdecyduje, to życzę mu żeby następnym razem udało mu siępoprowadzić dyskusję zaplanowanym wcześniej torem. Miejmy nadzieję, że choć nadrobię straty i gdzieś w sieci odnajdę wersję Solanina...

WF oznacza... Weekend Fantastyczny

2011-09-23T00:31:00.001+02:00

(artykuł niesponsorowany)

Czy podróże do gwiazd są możliwe?Czy zabawa z jeep-em to tylko wertepy niczym księżycowe kratery idym spalin? Dlaczego niektórych wynalazków nie powinno wprowadzaćsię w życie? Tego (i nie tylko) dowiesz się już w ten weekend,jeśli przyjedziesz na Inne Sfery, kolejny konwent wpisujący się wideę „fantastyczny konwent na każdą porę roku”. Jak na każdymkonwencie, zapewne będą wykłady Uniwersytetu Fantastycznego.Będzie o przesądach, magii ludowej, o historycznych korzeniachustawek kiboli, o logice nielogicznej i wielu innych tematach,których nie pojmie żaden mugol. Jeśli zamiast wykładów woliszślęczeć w książkach niczym skarabeusz książkowy, będzie iblok literacki. To doskonała okazja nabyć nowe książki,porozmawiać z ich autorami i dowiedzieć się czegoś o warsztacieliterackim. Jeśli wolisz jednak tworzyć inne światy (niekonieczniew formie innej sfery), z pewnością zainteresuje cię blok rpg-owy.A i dla zagorzałych graczy coś się znajdzie: wspomniane jeepy,larpy, planszówki... w tym i prezentacje nowych gier. Jak dla mnie,najciekawiej zapowiadają się światy stworzone na bazie dwóchnajbardziej prześmiewczych cykli książkowych. Jedna dotyczyćbędzie bardzo specyficznego miasta Ankh-Morpork, w którym rzekapotrafi być twardsza niż droga brukowa, a wino dziś pijemy bowczoraj mieliśmy po nim kaca, a przecież ciąg przyczyno-skutkowy,choć odwrócony, musi zostać zachowany.

Drugi świat, to oczywiścieświat nieformalnego kandydata w najbliższych wyborach, jedynego,który chodzi w walonkach i czapce uszatce, walczy z wampirami i mapoparcie papieża. Choć działa w tej samej branży co równieprześmiewczy Palikot, to choćby z racji doświadczenia zdobytego wwalce z Władzą Ludową o niejedną głowę (i dwa bicepsy nacieraneviagrą) przebija go o głowę. I tylko pozostaje mieć nadzieję, żew ferworze sprawdzania swoich wyborów nie pomyli pobliskiej, świeżowyremontowanej Hali Ludowej z Władzą Ludową...

Wśród opisów mego bloga w konkursiena blog Dolnego Śląska, pojawiło się hasło: choć nie czytamyfantastyki, to zainteresował nas ten blog. Z pewnością recenzencimogliby napisać to samo o Innych Sferach: oprócz bloków typowofantastycznych znajdą się atrakcje dla „mugoli”. Wystawyzarówno malarskie jak i fotograficzne, koncerty, pokazy tańcatribal i irlandzkiego...

No i jeszcze ślub...

Piątek, sobota – wybór prosty. InneSfery, alternatywy nie ma. Ale co zrobić z niedzielą? Warsztatów zklonowania nie przewidziano w ramach Innych Sfer, a byle teleportacjanie załatwi sprawy, gdy w jednym czasie ale w innych miejscachpowstaną dwa różne zdarzenia. Zagięcie czasu i przestrzenimogłoby być rozwiązaniem, ale czy pojawianie się w jednym czasiew dwóch różnych miejscach nie zakłóci wątku osnowy? A co,pominąć ślub zegara i koparki, tak wspaniale opisywanych przezZiemiańskiego w blogu Dworca Nowego Głównego? Co prawda od tegodworzec się nie zawali, gorzej jednak, jeśli nie powstanie w 1857roku. Że niby co, to już minęło i nie można tego zmienić? Oj,widać od razu, kto przespał wykłady z Salvadora Dalego i jegoczasu zagiętego na przestrzeni... Zresztą, to jak ze wspomnianymdziś winem z zeszłoroczniaków, które pijemy dziś, ale kac po nimmieliśmy wczoraj... Więc dla pewności, polecam w niedzielę od 11 do 14 wParku Staromiejskim dopilnować, czy zegar (a także koparka) w ostatniejchwili na pewno powiedzą sakramentalne TAK... A potem z powrotem naBiskupin, na Inne Sfery...

Betonowe hospicjum

2011-09-16T11:00:00.000+02:00

Zgodnie z obietnicą, dziś o HaliTargowej. Od niej miała zacząć się post-apokaliptyczna przygoda z Robertem J. Szmidtem, jednak zarówno opisana sytuacja wjazdu Wysłanników do Wrocławia, jak i wlotowa lokalizacja cmentarzażołnierzy radzieckich o wiele bardziej pasowały mi do powitania.No i jeszcze ta walka bokserska akurat wypadła... ale co sięodwlecze, to nie uciecze, i dziś chwilowo wracam do wątkufantastycznych domów handlowych. Z pewnością do kategorii tejzalicza się Hala Targowa.

Już na wejściu rzuca się w oczypewien klimat powojenny. Choć zdecydowanie nie taki, jak po wojnieatomowej. Wyrastające nad portalem drzewo, raczej nie tegoroczne, niepowinno się ostać po eksplozjach atomowych, ale z pewnościąnadaje miejscu klimat zniszczenia i zaniedbania. W środku... lekkieażurowe łuki nie tworzą wrażenia budowli która miałabywytrzymać wybuchy. Z drugiej strony – budzą skojarzenia zgotyckimi sklepieniami, które okazały się cudem średniowiecznejtechniki i przy stosunkowo małym nakładzie materiałów pozwoliłybudować nad wyraz wytrzymałe konstrukcje. Z kolei użyty materiał– beton (przypuszczalnie żel-bet, ale laikowi ciężko to ocenićz zewnątrz) chyba najbardziej kojarzy się ze schronamiprzeciw-atomowymi.

I ta surowa, chropowata struktura gołego betonu,nie wygładzonego żadnymi tynkami – to ona właśnie sprawia, żeczuję się jak w bunkrze. Jednak nie jestem architektem i nie mnieoceniać, czy budynek ten wytrzymałby atak. Pewno jest jedno: mimoiż zdecydowana część Wrocławia uległa poważnym zniszczeniom,mimo iż budynek stał w obszarze największych nalotów bombowych,to w okresie obrony Breslau nie uległ poważnym zniszczeniom. Czywłaśnie to chciał podkreślić Robert J. Szmidt umieszczając wnim hospicjum? Bo przecież w tym celu budynek musiałby mieć dach,i ogólnie jego stan powinien być całkiem dobry, aby nadawał siędo takich celów.

Dlatego musieliśmy ich zlikwidować. Izlikwidowaliśmy. Cicho i bez jednego strzału. Zanim ogłosiłemamnestię, odwiedziłem prowizoryczny szpital, jaki urządzili moiludzie w Hali Targowej. Właściwie nie szpital, ale hospicjum.Zbierano tam ludzi, którzy nie mieli szans na przeżycie.Zaproponowałem kilku z nich pewien układ. Mieli przedostać się dokatedry i wynieść z niej odłamki rozbitej głowicy. Niewielkie,ale najbardziej zabójcze. Prawie wszyscy się zgłosili, gdypowiedziałem, do czego są mi potrzebne. Wybrałem czterech. Idącna Ostrów wiedzieli, że nie dożyją zachodu słońca, ale siłdodawała im świadomość, że dzięki ich poświęceniu znikniezagrożenie dla miasta.

Robert J. Szmidt, Apokalipsa według Pana Jana, str. 74/75

Dziś... w środku nie słychaćpojękiwań umierających, nie widać nigdzie Śmierci kroczącejwśród jeszcze żyjących, nie czuć bólu idącego z chorobąpopromienną. Choć gwarno, jest to jednak gwar pełen życia.Przekupki targujące się o cenę, kupujący wybrzydzający o jakościproduktu żeby choć trochę taniej kupić towar, brzdęk monet zmieniającychwłaściciela, gdzieniegdzie pękają przypadkowo zrzucone jajka...ponad te wszystkie głosy czasem wzbije się terkot przypadkowowłączonego budzika na stoisku zegarmistrza. A przecież nikogo nietrzeba budzić, wszyscy żwawo lawirują między stoiskami, wszyscypobudzeni targami o lepszą cenę, lepsze produkty, o iluzoryczne lepsze życie. Jedynie w drugiejczęści, kwiatowej trochę większy spokój. Bo przecież wiadomo,że kwiaty muszą po pierwsze robić dobre wrażenie, i kupującyraczej poszukują piękna niż rewelacyjnej ceny. Dzisiejsza halatargowa z pewnością w żaden sposób nie kojarzy się ześmiertelnym zadaniem, jakie ma spełnić w odległej przyszłości,w zamian dając jej mieszkańcom jedynie śmierć bez cierpień.

Zresztą i tak nie mieli szans naprzeżycie. Dość powiedzieć, że wykonali swoje zadanie na medal.Dostarczyli kilka kilogramów odłamków i ukryli je w stelażachplecaków, które przygotowaliśmy w kościele garnizonowym. W zamianotrzymali taką ilość morfiny, by ostatnie chwile życia moglispędzić wolni od męki wszechobecnego bólu.

Robert J. Szmidt, Apokalipsa według Pana Jana, str. 74

Ludzkie smoki wcale nie wawelskie

2011-09-13T09:26:00.000+02:00

Człowiek, który zionął ogniem... a właściwie ich dwóch. I znów Wrocław zmusił mnie do zmiany blogowych planów. Miał być znów Szmidt i pewne hospicjum, lecz jakże tu nie pisać o ludziach-smokach i ich ognistym oddechu? Jeszcze trochę, a obok różnych przeróbek hasła miasta (Wrocław - miasto spotkań ... w korkach; Wrocław - miasto spotkań... różnych rzeczywistości; Wrocław - miasto spotkań trzeciego stopnia) dopiszę swoje:
Wrocław - miasto spotkań... smoków.

A wszystko za sprawą Jarmarku Renesansowego w Zamku Leśnica. No jakże, najdalej wysunięty na zachód outpost wrocławskiej fantastyki miałby zrobić imprezę dla mugoli? Oczywiście, że bez fantastyki się nie obejdzie. Oprócz wspomnianych zaklinaczy ognia była opętana przez Szatana Czarownica, którą katoliccy kapłani próbowali nawrócić. Tylko najciekawsze, że do wyzbycia się Szatana najgłośniej nawoływał kocmołuch swym wyglądem żywo przypominający Diabła. Zaiste, koniec Świata się zbliża, fortyfikować się trzeba...

PS. zapraszam do pełnego opisu imprezy na blogu Prawie że Góry...

Wrocław Fantastyczny wita R.J. Szmidta salwą armatnią

2011-09-11T12:12:00.001+02:00

Glorieta płk. Ivana Połubina, cmentarz żólnierzy radzieckich

Kontynuując wątek „marketówfantastycznych” (fotografia 3D, smerfy, zagięcie czasu na przestrzeni) na pierwszy wpis o R.J. Szmidcie wybrałem HalęTargową. To miejsce wydawało się najlepsze po krótkim przejrzeniunotatek. Jednak po ponownym przeczytaniu "Apokalipsy według Pana Jana" stwierdziłem, że jestinne, zupełnie bardziej oczywiste miejsce. Miejsce, w którymWrocław przywitał Wysłanników...niestety, powitanie nie okazało siędo końca przyjazne. Jeden zabity, dwóch jeńców, choć naszczęście później jednak dobrze przyjętych i wypuszczonych zpowrotem. Zabity żołnierz z pewnością nie był ostatnią ofiarą przyszłejPolski od morza do morza...

T-34 pilnujący wejścia na cmentarz

Wreszcie Zachwatowicz usiadł zakierownicą i ruszyliśmy do wiaduktu nad autostradą, prowadzącegodo trasy wylotowej, którą dwa lata temu opuściliśmy Wrocław.Droga była przejezdna, kilka zardzewiałych i wypalonych wraków niezdołało jej zablokować. Niemniej major prowadził humveyaostrożnie, omijając dawno już zastygłe stopionego niegdyśasfaltu, jakby się bał, że masywne koła pojazdu utkwią w nichunieruchamiając nas na dobre. Przejechaliśmy tak niemal doskrzyżowania przed starym cmentarzem czerwonoarmistów. Przyglądałemsię dwóm czołgom T-34, które dumnie strzegły tego miejsca,jeszcze niedawno stojąc na wysokich cokołach, Teraz leżały zarytew płyty chodnika, zdmuchnięte falą uderzeniową niczym zrobione zplastiku modele. Zagapiłem się na nie, gdy nagle poczułemszarpnięcie, które nieomal rzuciło mnie na przednie siedzenie.Zachwatowicz zahamował gwałtowanie i wskazał ręką w głąb ulicy.

- Co tam się dzieje? - Paweł nie był mniej zaskoczony ode mnie.

- Tam ktoś jest, widziałem ruch obok tego budynku po prawej – powiedział major i sięgnął po lornetkę.

Robert J. Szmidt, Apokalipsa według Pana Jana, str.

Hałbica pilnująca spokoju pochowanych

Dziś ciężko zrobić zdjęciaoddające post-apokaliptyczną atmosferę. Czołgi i artyleryjskiedziała dumnie stoją na swych cokołach, a nie obok nich. Zamiastwypalonych kikutów, wokół pełno zieleniących się drzew. Groby,otoczone wysokimi na metr żywopłotami zarastają roślinnością, iłatwiej tu o opisane przez Ziemiańskiego purpurowe złocienie, niżw ogrodzie aniołów. Na szczęście trafiłem na jakieś remonty.Bezładnie wyładowana kostka brukowa znów dodaje odpowiedniego klimatu zdjęciom – tu robić musi za powojenny gruz.

I mnie witają radzieckie czołgi, gdywracam do Wrocławia z rodzinnych stron. Choć moje pierwszewspomnienia z Wrocławia to zamek w Leśnicy, to przyjazdautostradą okazał się bardziej praktyczny. Jednak jakbym niekombinował, to wracając znad morza i tak wjeżdżając do Wrocławiamuszę przejechać przez któryś z fantastycznych checkpointów – radzieckie czołgi,zamek lub autobahn nach Poznań. I tylko od wschodu można wedrzeć się dosyćdaleko wgłąb fantastycznego miasta (bo aż do Biskupina) zanim trafi się na pierwszyfantastyczny posterunek... choć nie jestem pewien, czy gdzieś tam wukryciu spokoju Wrocławia nie pilnuje przyczajony starachociński smok...

Adamek, Kliczko, Gołota...

2011-09-10T13:35:00.000+02:00

Oczywiście, dzisiejszej walki Adamka z Kliczką nie zrelacjonował w swojej twórczości żaden fantasta (czego nie można powiedzieć o nowym stadionie, który już pojawia się w twórczości pomniejszych pisarzy), to czytając klasyków wrocławskiej fantastyki z pewnością dojrzymy wspomnienia z walki bokserskiej.

-Sprawdźcie dokładnie, czy nie ma tam czegoś interesującego.

- No, jest jeszcze coś... - odpowiedział w tej samej chwili Bończyk.

- Tak?

- To napis na ścianie, panie majorze.[...]

Andrzej Gołota, źrodło: Agencja Gazeta

Żołnierz odchrząknął, po czym wyrecytował:

Był wrzesień i Grunwald, i było Lenino
Był Narvik i Arnheim i Monte Cassino,
Jagiełło, rycerze, lotnicy, piechota,
A wszystko spier..... nam Andrzej Gołota.

- Co wy mi tu... zaczął Adam, ale śmiech dobiegający z kabiny udzielił się także i jemu. - Bończyk, zabierajcie stamtąd du.. i wracajcie do wsi - rzucił, tłumiąc chichot. - I jeszcze jedno, zabezpieczcie dobrze tę dziuplę. Może się kiedyś przyda.

- Tak jest - odparł żołnierz. - Ale przyzna pan major, że ktoś trafnie to ujął.

- Owszem, siedziałem wtedy prawie do szóstej rano, żeby zobaczyć tę walkę. Wielka Nadzieja Białych, w du.. kopany szybkobiegacz doszatniowy... dobrze, że go usadzili. Bez odbioru.

Choć nie jestem fanem sportu, jednak i ja słyszałem o tej walce. Jak widać, wspomnienie niechlubnego wyczynu Gołoty zostanie zachowane nawet po zakończeniu wojny atomowej. Dla odmiany, życzymy Adamkowi aby w dzisiejszej walce wymazał plamę na honorze polskiego boksu. A wracając do fantastyki:

W tej chwili uświadomił sobie, że sam jest Wielką Nadzieją Wrocławia. Niestety, nie osiągnął niczego, co by pozwoliło wygrać tę walkę. Ale nie podda się i nie ucieknie, dopóki nie sprawdzi ostatniej mysiej nory na tym terenie. Nazywał się Zawada, a nie Gołota.

PS. Dziś wyjątkowo nie podaję źródła cytatu. Dzisiejszy wpis to spontan w wyniku czytania pewnej znanej lektury, i nie bardzo pasuje do kolejnego zaplanowanego postu. Więc żeby nie wyprzedzać faktów...

Wrzesień - miesiącem czytania lektur

2011-09-06T19:41:00.000+02:00

Wrzesień... dzieci wróciły do szkół, nauczyciele powoli zadają pierwsze zadania domowe, pierwsze lektury do przeczytania. Myślę, że to doskonały pretekst aby powrócić do oryginalnego zamysłu Wrocławia Fantastycznego.

Oj, ciągle nowe wydarzenia fantastyczne spodowały, że daleko odbiegłem od początkowej formuły. Choć dużo fantastyki, to mało cytatów, mało nawiązań do największych fantastów. Poza Ziemiańskim udało się jedynie nawiązać do mało znanego nawiązania Grzegorza Osieckiego. Pora to nadrobić - we wrześniu wracam do lektur. We wrześniu napiszę o kolejnych twórcach - pora, by wreszcie wspomnieć o Szmidcie, Orbitowskim, odkopię też pewną starą księgę Ziemiańskiego. I choć nie udało się zamknąć wątku chodzenia po galeriach handlowych, to jeszcze w tym tygodniu wpis nawiązujący zarówno do lektor, jak i "świątyń komercjalizmu". Zmartwię tylko fanów Marka Krajewskiego - we wrześniu raczej nie zdążę się zapoznać z jakże sławną serią, ale na pewno jest na liście obowiązkowych książek do przeczytania.

Kosmiczni chłopcy

2011-09-04T23:01:00.000+02:00

Koncert kosmicznych chłopców

Kosmiczni chłopcy... sama nazwa zespołu grającego w ramach otwarcia Muzeum Współczesnego Wrocławia już sprawiła, że musiałem pójść i zobaczyć co to za dziwadło. Chwila szperania w necie, i już w ogóle jestem pewien, że normalne przeżycie to to nie będzie. No bo co pomyśleć o stylu muzycznym nazwanym „Space dada and roll”? Groteska, absurd, wizjonerskie kompozycje – to najczęściej pojawiające się słowa w opisach ich twórczości. Dorzućmy do tego korzystanie z maksymalnie amatorskiego sprzętu, uporczywe wykorzystywanie gotowych już „muzyczek”. No cóż, choć nie wiadomo co to będzie, to z pewnością mowa o muzyce alternatywnej. Więc jeśli nie z ciekawości, to z racji kosmicznej nazwy pójść posłuchać trzeba. Najwyżej wyjdę po 5 minutach.

Kosmiczne rydwany
Źródło: myspace, profil kosmicznych chłopców

Trzeba przyznać, że już z daleka słychać kosmiczną ekspresję w tej muzyce. Coś jakby próba nawiązania kontaktu z obcą cywilizacją nie przy pomocy słów, a przy pomocy dźwięków. Czy nie coś podobnego pokazano w „Bliskich spotkaniach III stopnia” Stevena Spielberga? Kolejne dźwięki, to jakby śpiew syren... znaczy się galaktyk, próbujących rozmawiać ze sobą. I muzyka choć dziwna, choć nie dająca się określić ani ocenić żadnymi standardowymi kryteriami muzycznymi, to jedno jej trzeba przyznać: podobnie jak w filmie Spielberga, przeważa jakaś harmonia między dźwiękami.

Praca przy kosmicznym generatorze
Źródło: myspace, profil kosmicznych chłopców

Gdy doszedłem wreszcie na scenę, to zadziwiły mnie dekoracje. Pal licho organko-gitarę elektryczną w kształcie jakiegoś pokemona zawieszoną na szyi Dariusza Orwata, wokalisty. Na pierwszy rzut oka widać kosmiczne okulary Kamila Radka. Na pierwszy rzut oka sugerują komputerowego geeka, noszącego szkła grubości dna od musztardówki. Na drugi jednak – daje się zauważyć hipnotyzującą kolorystykę zewnętrznej części szkieł, która wypacza ich postrzeganie. No, ale miało być o dekoracjach, a nie o ubiorze grających. To głównie zabawa kiczowatymi, plastikowo intensywnymi kolorami. Tandetnie migające światełka zabawek dziecięcych od razu przypominają ogromne kolorowe reflektory z góry Devils Tower (czyli znów „Bliskie spotkania III stopnia”). Kolorowe antenki to może i radiowa próba nawiązania kontaktu z obcą cywilizacją, ale oczywiście i tu nie obeszło się bez zabawy kolorami. Tak, jakby każda z nich nadawała falę radiową w innym kolorze.

Podróz na Marsa
Źródło: myspace, profil kosmicznych chłopców

Wracając do muzyki. Przeróżna była. Niestety, nie obyło się bez kociej muzyki, choć trzeba przyznać, że choć momentami oscylowała na pograniczu tego, co da się znieść, to w żadnym momencie granicy nie przekroczyła. Więc dla tych, co jeszcze nie widzieli kosmicznych chłopców w akcji, powiedzieć mogę, że warto się otworzyć na nowe doznania.

And the winner is...

2011-08-31T22:22:00.001+02:00

W kategorii "wakacje w obiektywie" konkurs na najlepszy blog województwa dolnośląskiego wygrały Rewiry paranormalne - fotoblog w sposób bardzo ciekawy i nietypowy pokazujący zwykłe miejsca, przez które przechodzimy na codzień.

W kategory "region-miasto" I miejsce zajęły Wrocławskie Kamienice. Dopiero co pisałem o rynku, o zniszczeniach - ale trzeba przyznać, że reszta Wrocławia zachowała ich bardzo dużo w stosunku do innych miast, i autorka doskonale opisuje te stare budynki. Szkoda tylko, że wiele z nich jest wciąż w tak kiepskim stanie...

Tak więc gratulacje dla obydwu wygranych, a mi samemu śpieszno się pochwalić, że w kategori "miasto-region", obok Tu jest mój dom, zająłem ex aequo zaszczytne, drugie miejsce. Jak ujęła to jedna z członkiń jury, Anna Gondek:

"- Poczucie humoru i błyskotliwość autora tego bloga są wręcz popisowe. Zabawne, przewrotne i inteligentne wpisy nie pozostawiają czytelnika obojętnym"Anna Gondek, fotograf

Taki komentarz aż cieszy, choć jeszcze bardziej połechtałyby duszę równie pozytywne komentarze dotyczące zdjęć - mam jednak nadzieję, że chociaż nie zaliczam się do kategorii, że zacytuję "bloger nie ma do powiedzenia nic swoimi zdjęciami", jak ta sama osoba pisała ogólnie o zdjęciach bloggerów.

W tym miejscu chciałbym też pogratulować tym wszystkim, którzy w jakimś stopniu współtworzyli ten sukces. Oprócz jakże oczywistych wrocławskich autorów fantastyki (Ziemiański, Osiecki, wkrótce inni), to także:

Iga Pelczarska, autorka zdjęć do jednego z bardziej poczytnych artykułów o tzw. "serowcu",
Ewa Mazur, rzecznik prasowa ZDiUM, której szalona odpowiedź na mojego maila zainspirowała mnie do kontynuowania wątku asfaltofagusa - choć w końcu artykuł wyszedł zupełnie inny niż planowałem, to chyba przypadł do gustu jury, bo ciągle był podkreślany w konkursowych opisach.

Tak więc gratulacje także dla Was, to po trosze także Wasza wygrana.

Aż miło przekonać się, że praca którą wkładam jest wysoko oceniana, miło wygrać z tak wspaniałymi blogami jak fotografie Igi Pelczarskiej czy Fotolog, jedne i drugie bardzo wspaniałe. I tylko trochę mi żal, że mój faworyt, NicTakie, umarł z braku wpisów gdzieś po pięciu miesiącach (cichaj, cichaj, chyba się reanimowali, więc miejmy nadzieję, że jeszcze się rozruszają!)

Robot, który pokochał kwiaty

2011-08-28T21:04:00.000+02:00

Nozomi - robot który pokochał kwiaty

Roboty, sztuczna inteligencja, zadanie proste i odwrotne robotyki – dla jednych science fiction, dla innych już tylko science, zdecydowanie nie fiction. Jednak wszyscy się zgodzą, że uczucia, emocje, miłość maszyn – to już zdecydowanie tylko fiction. To ostatnia cecha, która odróżni ludzi od sztucznej inteligencji, po przekroczeniu której staniemy się bogami. Tak, bo na razie tylko Bóg potrafił przekroczyć tą granicę.

A jednak w kulturze (bo przecież to nie tylko literatura, to także film, a zdaje się, że już nawet teatr) sci-fi niektórzy autorzy poruszają wątek uczuć robotów. Pinokio*, AI Spielberga – i pewnie jeszcze kilka innych dzieł które mówią o emocjach robotów. O przekraczaniu ostatecznej granicy... No i jest jeszcze on – robot Nozomi. Robot, który pokochał kwiaty. Robot, który bez emocji strzela do ludzi niczym postać w grze komputerowej (nawet z licznikiem trafień ufundowanym przez ESK), aby potem nagle pochylić się nad kwilącym niemowlakiem.

Robot Nozomi
LARP czy gra komputerowa?
(licznik trafień ufundowany przez
Wrocław - ESK 2016)

********

Robot-love - because love
is a part of our proper name

Migawka trzaskała jak oszalała. Choć pstrykane ręcznie, zdjęcia ciągiem bitów pojawiały się na karcie z prędkością zbliżoną do maksymalnej dla mojego aparatu. Byle nie utracić ani chwili, byle nie utracić najlepszego ujęcia. Teraz przeglądam je na komputerze – niczym w zwolnionym filmie. Kwiat powoli opuszczany ku ziemi, sadzony w jedynym skrawku zieleni wśród rynkowego bruku... ręce powoli rozchylają się, aby odsłonić kwiat, odsłonić mu drogę do życiodajnego światła, chwila zadumy nad jego kruchością – i podziwu dla piękna... I które najlepsze, które najlepiej oddaje uczucia? Ręce które posadziły kwiat rozchylają się milimetr po milimetrze – tu jeszcze za blisko, nie widać kwiatu, te już za daleko, zbyt rozchylone, te w sam raz, ale kwiat krzywo obrócony, ustawi się przodem dopiero za 3 ujęcia... a co z robotem zachwycającym się urodą kwiatu? Głowa podnosi się w górę o pojedyncze stopnie... czy patrzący na kwiat z pokorą, w dół, ku ziemi która go wydała? Czy może zachwycający się kwiatem na tle nieba, symbolizującego doskonałość? Rozterki seryjnego fotografa...

Nozomi - robot, który pokochał kwiaty

* Co do Pinokia -a co, macie wątpliwości, że to wczesna fantastyka? Robot, który ożył, no i co z tego, że nie metodami naukowymi, a magicznie (znaczy, tym bardziej fantastyka ;), na dodatek odczuwał emocje. I chciał się stać Prawdziwym Chłopcem. Hmmm... czyżby pierwowzór Davida z AI Spielberga?

Dla tych co nie byli na wrocławskim Buskerbusie, dwa filmiki: Robot i kwiat oraz Robot i wojna

Człowiek, który stworzył robota Nozomi

Galeria z okazji imienin

2011-08-27T21:43:00.001+02:00

Gdy dziś włączyłem Igoogla, zdziwiłem się bardzo – w dziale „Imieniny dziś obchodzą” zobaczyłem imię Angelus. Nawet nie wiedziałem, że takie imię w ogóle istnieje. Ale skoro już kiedyś obiecałem (wpis „W Ogrodzie Aniołów ludzie wybuchali wśród kwiatów"), to dziś jest świetna okazja, żeby odwiedzić plac przy Maciejówce.

Choć tak naprawdę miał zupełnie imię, to Johannesa Schefflera obecnie wszyscy znają jako Angelusa Silesiusa czyli Anioła Ślązaka. Początkowo protestant, mistyk, interesujący się na dodatek kabalistyką i alchemią, 12.VI.1653r. przechodzi na katolicyzm, przyjmując na bierzmowaniu imię Angelus. Od tego właśnie okresu wszystkie swoje dzieła podpisuje Angelus Silesius. Równocześnie zaczyna swą działalność poetycką, zakonną i kontrreformacyjną. Największym jego dziełem jest zbiór wierszy Cherubowy wędrowiec.

Jeśli chodzi o jego powiązania z Wrocławiem, to tu właśnie się wychował, tu napisał swoje pierwsze wiersze, tu zaczynał też naukę, aby w przyszłości stać się lekarzem. Choć opuszcza miasto w wieku 19 lat, to 6 lat później wraca do pobliskiej Oleśnicy, aby wreszcie w wieku 29 lat wrócić do Wrocławia, gdzie mieszka jeszcze 24 lata. Ostatecznie umarł w wieku 53 lat w kościele św. Macieja, z którym był silnie powiązany, i tam też został pochowany. Dziś na skwerze tego kościoła stoi jego pomnik.

Pan Wyzgo

2011-08-26T19:00:00.001+02:00

Dzisiejszy wpis wyjątkowo nie dotyczy żadnego miejsca. Ani we Wrocławiu, ani poza nim. Raczej stanu ducha. Ot, wyjątkowo ciężki dzień, nic więcej.

To znowu pan, panie Wyzgo?
Tak, panie doktorze. Bo wie pan, mi się cały czas śni to samo. Wchodzę do supermarketu, na rynek, gdziekolwiek gdzie jest tłum. I... I mam w ręku karabin maszynowy, a na plecach trzy skrzynki amunicji. I zaczynam strzelać. Do ludzi! Tam są setki trupów.

Czasem jednak wariat widzi coś innego. Czy na pewno niewinnego?

Mówiła, że ma na imię Azja. […] To była mała dziewczynka. Powiedziała że on [...] jest otoczony przez tłum ludzi. To jest jakiś taniec. Powiedziała, żeby go nie budzić, bo będą duże straty.

Ale wtedy się można pocieszyć, że i tacy ludzie są komuś potrzebni, że to oni właśnie ratują innych.

Gusiew czuł, że się dusi. Tłum napierał coraz mocniej i ciągle się poruszał.[...] Nie mógł nawet krzyknąć.

Kto inny jednak mógł.

Ekstra!!! - Głos wydawał się znajomy. - Ale fajnie!!!
Wyzgo stał na rozstawionych nogach z karabinem maszynowym w dłoniach. Przycisnął spust, mierząc wprost w zbity tłum ludzi. Dokładnie tak jak w snach, które przez ostatnie lata nawiedzały go co noc.
Ale odlot! - Palba wystrzałów zagłuszyła jego słowa.
Wokół umierali ludzie. Jedynie Gusiew, wiedzący czego się spodziewać po tym pacjencie, wykonał przepisowe „padnij”, kryjąc się za najbliższym ciałem, gdy tylko zmniejszył się napór tłumu. Ta da da da da da da da da da... Huk odpalanych pocisków odbijał się od ścian, ogłuszał, szarpał wnętrznościami. […]
Ale odlot... Jaka jazda! - Wyzgo wyjął z plecaka drugą skrzynkę amunicji i właśnie zmieniał taśmę. - Jeszcze nigdy nie czułem tego tak realnie. [...]
Sam pan widzi, panie doktorze. Później cierpię na jawie, a pan mi nie chce niczego zapisać, żebym już tego nie robił. […] Ale jazda! Ale fajnie... Sam pan widzi, panie doktorze – mnie trzeba leczyć.
Wszystkie cytaty: Andrzej Ziemiański, Legenda, str.208 i 260-263 w książce Zapach szkła

W krainie szczęsliwych trolli

2011-08-19T22:43:00.001+02:00

Wakacje, okres zarówno dłuższych wyjazdów, jak i krótszych wypadów. To doskonała okazja, aby zwiedzić okolice dalsze niż rzut kamieniem. Nie zapominając jednak o fantastyce... tym razem rzuciło mnie w karkonoskie Kowary. Jedną z większych kowarskich atrakcji (oczywiście, oprócz Karkonoszy) są stare kopalnie uranu. Choć to już podstawa do zrobienia bomby atomowej, którą wzorem Roberta J. Szmidta można by umieścić (poprzez niezamierzony, precyzyjny zrzut z bombowca) na ołtarzu tumskiej katedry, choć to już by było naciąganie. Jednak fantastyczni są mieszkańcy tych podziemi.

Oczywiście, skoro uran, to radioaktywność, skoro radioaktywność, to mutacje, skoro mutacje. Doskonale to widać na Autobahnie na Poznań, który dosyć dokładnie opisuje Ziemiański. Zapewne stąd też przed bramą kowarskich sztolni znajduję wesołe trolle. Nie, nie te tolkienowskie, wielkie, odrażające stwory z maczugą pilnujące mostów. To raczej norweskie małe stworki, radośnie witające zwiedzających. I trzeba przyznać, że ich wygląd budzi skojarzenia z psotami, z radosnymi zabawami – no, człowiek ma wrażenie, że zachowują się jak wrocławskie krasnale.

O dziwo, trolle boją się wchodzić do środka, i nie znajdziemy żadnego w podziemiach. Zapewne to pilnujący skarbu Walonowie zazdrośnie nie wpuszczają nikogo. Wzrostu naszych wrocławskich krasnali, łudząco także je przypominają z wyglądu, tylko że nie z miedzi, a z bardziej kamiennego materiału wykonane. Niestety, ciemności kopalni nie sprzyjają zrobieniu im zdjęcia, a od fleszów lampy błyskowej uciekają niczym wampiry na widok słońca. Więc kto chce się przekonać jak wyglądają, sam osobiście musi odwiedzić kowarskie sztolnie.

Aha, jest jeszcze podziemne laboratorium alchemiczne. Żeby się jednak do niego dostać, przebić się trzeba przez stalową pajęczynę pająka-mutanta. Mi się niestety nie udało, więc nie jestem w stanie się dłużej o tym laboratorium rozpisywać...

Zagięcie czasu na przestrzeni

2011-08-17T06:03:00.000+02:00

Salvador Dali, Profil Czasu
(rzeźba w CH Arkady Wrocławskie)

Zagięcie czasoprzestrzeni i napędy hiperprzestrzenne to jeden z najczęstszych motywów podróżniczych w literaturze science-fiction. Zagięcie to jest też raczej niezbędne do podróży w czasie. Choć istnieje mnóstwo matematycznych i fizycznych sposobów opisu tego zjawiska, do większości ludzi najbardziej przemawia zdecydowanie nienaukowa wersja ze słabo napompowanym balonikiem: gdy ścisnąć go w dwóch miejscach, odległe do niedawna punkty stają się nagle bliskie sobie. Jak więc ścisnąć balonik? Nad tym problemem do tej pory bezskutecznie głowią się fizycy, a nawet w filmach sci-fi wymaga to żmudnych obliczeń wymagających specjalizowanego komputera, który czasem się potrafi popsuć.

Problemem tym zajął się m.in. Salvador Dali, choć koncentrując się głównie na zagięciu czasu. Wszyscy chyba znają jego obraz Trwałość pamięci, zwany także Cieknące zegary. Po namalowaniu tego obrazu, artysta postanowił skoncentrować się na rzeźbach, aby w serii 8 kolejnych odlewów przedstawić ulotny, przelewający się bezładnie czas który człowiek (symbolizowany w kształcie drzewa) stara się bezskutecznie złapać. Trzecia, największa z rzeźb (prawie 4 metry wysokości) została zakupiona przez Centrum Handlowe Arkady i została ustawiona w foyer.

Salvador Dali, Trwałość pamięci (Cieknące zegary)

Trzeba przyznać, że od rzeźby powstaje silne zakrzywienie rzeczywistości. Zapewne każdy amator zakupów poczuł zagięcie czasu, wchodząc rano do centrum handlowym, zaaferowany przebieraniem w ofertach i przekonując się po kilkunastu minutach, że już zamykają i trzeba przerwać ulubione zajęcie. Jak to 21-a? Przecież dopiero co było rano?

Salvador Dali, Profil czasu (rzeźba w CH Arkady)

Z kolei zagięcie przestrzeni odczuł chyba każdy, kto jeździł windą w centrum handlowym. Winda zatrzymuje się na kolejnych piętrach, uparcie pomijając najwyższe i najniższe kondygnacje. Aby wysiąść na nich w godzinach szczytu, trzeba się wykazać niesamowitą cierpliwością. Wydawałoby się, że prościej byłoby zejść lub wejść gdzieś schodami... no cóż, próbując zrobić zdjęcia z wypatrzonej z dołu górnej galerii przekonałem się, że to też nie jest takie proste. Próbowałem na różnych poziomach, i ciągle nie mogłem znaleźć żadnego przejścia, z wyjątkiem poziomów sklepowych. Choć często wydawało mi się, że jestem już blisko, to zawsze zabrakło jakichś drzwi, jakiegoś korytarza. Wypatrzona galeria sprawiała wrażenie, jakby była nie z tego świata, jakby wejście do niej prowadziło tylko z innych wymiarów.

Fotografia która wyszła z siebie

2011-08-11T08:53:00.001+02:00

Fotografia, jako pochodna malarstwa, od zawsze była tworem płaskim. Od wieków malarze i fotograficy wymyślali coraz to bardziej wymyślne sztuczki, żeby oddać głębie obrazu. Służyć miało temu chociażby odpowiednie ustawienie linii perspektywy, czy bardziej fotograficzna głębia ostrości. Jednak pierwsze efekty udało się osiągnąć w okresie I wojny światowej poprzez wykonanie dwóch zdjęć aparatem przesuniętym o kilka centymetrów. Właśnie w ten sposób sprawiono, że fotografia wyszła z siebie w kierunku widza i z płaskiej stała się trójwymiarowa.

Przekonać się o tym można w ustawionym od niedawna namiocie koło centrum handlowego Korona. Zgromadzono tam kilkadziesiąt zdjęć tego typu. Na pierwszy rzut oka, to jakby źle wykonane wydruki zdjęć, na których drukarzowi nie zgrały się dwa kolory – efekt tragiczny. Jednak gdy założyć specjalne dwukolorowe okulary i spojrzeć na zdjęcia – nagle okazuje się, że zdjęcia te przestają być płaskie i od razu widzimy, które obiekty były na zdjęciu dalej lub bliżej. Niestety, tak oglądane zdjęcia od razu tracą na intensywności kolorów. Tak jak w przypadku peruwiańskich czy egipskich świątyń, wykonanych głównie z szarawego kamienia, efekt trójwymiarowości znacząco poprawia zdjęcie, tak w przypadku zdjęć Copacabany zdecydowanie wolałbym, żeby zdjęcia pozostały płaskie, za to wciąż cieszyły oko intensywnością barw, która najbardziej decyduje o uroku tamtego miejsca.

Trójwymiarowy świat na inne sposoby

Przyznać trzeba, że metoda dwukolorowych okularów doskonale nadaje się do druku, dlatego czasami w niektórych gazetach można było znaleźć podobne wydruki. Jednak zdecydowanie lepsza była metoda znana starszym ludziom z międzywojennych fotoplastikonów. W specjalnie przygotowanym urządzeniu pokazywane były dwa oddzielne zdjęcia, po jednym na okular, które dawały ten sam efekt. Choć ówczesna technologia pozwalała na pokazanie zaledwie czarno-białych zdjęć, nic nie stoi na przeszkodzie, aby w ten sposób pokazywać zdjęcia kolorowe, osiągając zarówno trójwymiarowy efekt, jak i intensywność barw. Niestety, na wystawienie nie pokazano tego rozwiązania ani w historycznym, czarno-białym wydaniu, ani w wydaniu kolorowym.

Na szczęście od początku XX wieku technika posunęła się mocno do przodu. Z czasów młodości pamiętam wielkie kina IMAX, które z ogromną częstotliwością wyświetlały zamiennie obrazy dla lewego i prawego oka. Wystarczyło jeszcze założyć specjalne ciekłokrystaliczne okulary, które odpowiednio zasłaniały obraz dla jednego i drugiego oka. Tak więc każde oko widziało tylko swój obraz, a bezwładność wzroku sprawiała, że człowiek widział dany obraz dokładnie tak, jakby znajdował się w danym miejscu. Z czasem technika ta staniała i spowszedniała, wchodząc kilka lat temu do kin, a całkiem niedawno także pod domowe strzechy. Także na wystawie można było obejrzeć fotografie pokazywane na specjalnym telewizorze, posiadające zarówno efekt głębi obrazu, jak i żywe kolory.

Świat bez okularów

Jak inaczej wygląda świat bez okularów, wie każdy, kto ma jakąś wadę wzroku. Wszystko wokół wydaje się jakieś takie rozmyte, mniej lub bardziej zależnie od posiadanej wady. Podobnie w świecie fotografii 3D bez specjalnych okularów wszystko staje się rozmyte, gdy człowiek widzi każdym okiem widzi obydwa obrazy przesunięte względem siebie. Przekonał się o tym zapewne każdy, kto w trakcie oglądania Avatara za późno założył okulary, gdy akcja filmu przechodziła do świata niebieskich ludków. I jak w przypadku większości zdjęć daje to kiepski efekt, tak wyjątkowo ciekawie wygląda to na zdjęciu egipskich kolumn, gdzie w natłoku równoległych linii oryginalnego obrazu pojawiają się kolejne, z przesuniętego obrazu.

Uwaga dla leworęcznych. Dwukolorowe okulary do oglądania zdjęć drukowanych mają uchwyt tylko z jednej strony. Trzymane lewą ręką sprawiają, że zdjęcia wyglądają tak samo, jak bez okularów. Dlatego niezależnie od waszych przyzwyczajeń, musicie trzymać je prawą ręką. Szkoda jedynie, że nie wykonano ich jak stosowane obecnie okulary, z uchwytami uciekającymi za uszy, a nie w formie starodawnych binokli.

Informacje praktyczne:

Miejsce: parking przed centrum handlowym Korona

Czas: do 21 sierpnia, w godzinach 11-19

Wstęp bezpłatny.

Przy wejściu każdy zwiedzający dostaje dwa komplety okularów: dwukolorowe do zdjęć drukowanych, elektroniczne do zdjęć wyświetlanych na ekranach. Pierwsze można zostawić sobie na pamiątkę, drugie trzeba zdać przy wyjściu. Okazanie okularów uprawnia do zniżek w niektórych sklepach

Wielka Parada Smerfów

2011-08-06T17:26:00.006+02:00

Wielka Parada Smerfów
w Pasażu Grunwaldzkim

Zgłosiłem ten blog do konkursu organizowanego przez Pasaż Grunwaldzki. Niby konkurs blogowy, jednak... jak tu liczyć na bezstronność jury, skoro o Pasażu jeszcze nie było ani razu, a o konkurencyjnej Koronie dwa razy, na dodatek w przygotowaniu artykuł o Arkadach? No, trochę poprawia sytuację nie do końca pozytywny wpis na temat Galerii Dominikańskiej... jak tu jednak pisać o Pasażu, skoro poza kilkoma krasnalami w ogóle nie robią nic w kierunku fantastyki?

Smerfetka

Taneczna Parada Smerfów

Ale dziś to się zmieniło, za sprawą promocji nowego filmu o Smerfach. Pasaż postanowił przyłączyć się do promocji niebieskich ludków. Całość rozpoczęła się o godzinie 11 pod Halą Stulecia. Stała tam już platforma z domkiem z wioski smerfów, z której do dzieci machały radośnie smerfetka, papa smerf i osiłek. Trochę zabawy, nauka tańca smerfów, i powoli platforma rusza do przodu, ciągnięta przez nowojorską taksówkę, czyli przez kolejną gwiazdę nowego filmu. W ten sposób zaczęła się Wielka Parada Smerfów, która tanecznym krokiem przeszła przez Most Szczytnicki, aby dotrzeć do placu Grunwaldzkiego.

No cóż, dobre zdjęcie starczy za tysiąc słów, i właśnie na takie polowałem w tej okolicy. Niestety, po zmianie wizerunku ciężko znaleźć jakikolwiek wizerunek nowego logo na fasadzie Pasażu Grunwaldzkiego. Więc jak tu zrobić zdjęcie zatytułowane „Wielka parada Smerfów w Pasażu Grunwaldzkim”? Los mi jednak sprzyjał, a sprawę załatwił nadjeżdżający tramwaj i wielka reklama mówiąca, gdzie znajduje się najlepsze miejsce na zakupy.

Niełatwo kontrolować
szaloną blond-smerfetkę

Na miejscu na przybywających czekały już trzy wielkie balony helowe, przedstawiające te same smerfy, które jechały na platformie. Z kolei same postacie filmowe czym prędzej opuściły platformę, aby zainteresowane dzieci mogły sobie z nimi porobić pamiątkowe zdjęcia. I choć kolejki nie przypominały tych sprzed mazoleum Lenina, to jednak i tak gratuluję cierpliwości wszystkim czekającym na swoją kolej.

To już wielowiekowa tradycja, pod Grunwaldem rozróba

A tymczasem... jak wspomniałem, sam przemarsz odbył się bez większych problemów. Niestety, na miejscu papa Smerf spotkał wrocławskiego huncwota - Giermka. Wystarczyła chwila stania obok, pod pretekstem zdjęć z dziećmi, i Papa Smerf zaczął szaleć. Mimo swego wieku, zaczął stawać na głowie, robić fikołki, i robić inne różne dziwne rzeczy nie pasujące do powagi jego stanowiska. Myślicie, że przejmował się znajdującymi się wokół ludźmi? Gdzie tam, wyszedł z założenia, że 8 metrów wzrostu starczy, żeby to inni się pilnowali, nie on. A kto gapa – ten zostanie przygnieciony przez wielkosmerfa, i to tylko przygniecionego wina (i problem). Rozochocił się i Osiłek. Więc choć z racji wieku i słabości łatwo dało się opanować Papę Smerfa, tak z Osiłkiem mocowało się chyba z 10 osób. Zapewne zareagowałby rycerz Peregryn, jednak z jego siedzącej perspektywy nie widać tego, co dzieje się za tłumem, a spokój psotliwego Giermka nie wzbudza żadnych podejrzeń. No przecież on nic nie mówił Papie Smerfowi, on z żadnym smerfem wcale nie rozmawiał...

Czy na pewno dla dzieci?

Wiecznie niezadowolony Klakier
znów nie upolował zadnego smerfa

Gdy byłem na paradzie, mocno zwątpiłem, czy to była impreza dla dzieci. Oczywiście, duża część z nich uśmiechnięta przyłączała się do wszelkich zabaw, jednak skwaszone miny tych, którzy nie wygrali nic w konkursach raczej nie kojarzyła mi się z radością. Można też by wspomnieć o postawach rodziców. Tak więc jako nie-rodzic nie będę komentował ciągłego zwracania uwagi dzieciom na to, że mają uważać na wszystko, a na zabawę na końcu, tak zdziwiła mnie inna postawa. Gdy większość rodziców brała swe pociechy na barana, aby pociechy mogły coś zobaczyć zza morza wysokich głów, tak jeden z rodziców w ogóle nie przejął się tym, że dziecko nic nie widzi i wolał skupić się na robieniu zdjęć niż na własnym dziecku. Równie dziwne było dla mnie przytarganie sennych rocznych dzieciątek, które odbierały wydarzenie raczej jako zakłócanie spokoju i snu, niż jako zabawę. No i wreszcie grupy dorosłych (bez dzieci), które koniecznie musiały sobie zrobić zdjęcie ze smerfami, czasem nawet wpychając się do kolejki przed dzieci. No cóż, pewne przysłowie mówi, że każdy mężczyzna chciałby mieć syna, aby kupować mu zabawki, którymi nie mógł się bawić w młodości – a tu właśnie dorośli zachowywali się tak, jakby chcieli nadrobić braki z wczesnych lat dzieciństwa...

Psotliwe krasnale wrocławskie

2011-07-31T16:57:00.000+02:00

Florianek

Pisząc o Wrocławiu, nie da rady nie napisać o wrocławskich krasnalach. Ot, takie małe rzeźby postawione kilka lat temu po raz pierwszy... i od razu podbiły serca zarówno wrocławian, jak i turystów. I teraz gdzie się nie obejrzysz, to ludzie bezdurnie ganiają za tymi stworkami. Postawią gdzieś jednego – i już co drugi artykuł na blogach i w prasie to o nim.

Syzyfki - one pierwsze mnie poznały

Początkowo chciałem poświęcić im oddzielny dział, i co tydzień-dwa opisywać kolejnego. Temat popularny we Wrocławiu, więc zapewne szybko wzbiłyby się statystyki bloga. Przeszło mi, gdy zobaczyłem mapkę krasnali – jeszcze z dużym napisem, że nowa, „Aktualna. Zawiera 197 krasnali.” No i wtedy mi przeszło – bo nawet umieszczając co tydzień jednego, to opisanie każdego zabrałoby mi cztery lata i zdominowałoby Wrocław Fantastyczny. Nie wspominając, że przez 4 lata nie wiadomo ile by powstałoby nowych – a trzeba przyznać, że tempo ich namnażania się rośnie coraz szybciej. Może właśnie to chciały mi powiedzieć, jako pierwsze ukazując się syzyfki – że sam skazałbym się na syzyfową pracę?

Życzliwek. Źródło: TerazWroclaw.pl

Wejścia do krainy King-Sajzu
pilnuje ciągle Śpioch

Teraz traktuję je zupełnie inaczej – nie uganiam się za nimi, nie szukam ich specjalnie. Ot, idzie sobie człowiek spokojnie na spacer – a tu spotka nową krasnalową twarz, a tam go zawoła stary znajomek, a to z kolei jakieś maleństwo ciągnie go za rękaw. Ot, taki miły akcent w codziennym nawale szarej rzeczywistości. Nawet w którymś momencie pomyślałem sobie, że skatalogowanie ich wszystkich odebrałoby to raczej nie był dobry pomysł – bo tak czuję, że gdybym poznał już wszystkie, być może Wrocław straciłby swój sens? Nie, lepiej poznawać je tak po trochu, powoli, niż jednorazowo obedrzeć je z tajemniczości.

Klucznik

Pożarki biegną dziewczynce
na pomoc

Cóż sprawia, że od razu wszyscy je tak polubili? Czyżby ta ich radość i skłonność do zabawy? Bo trzeba to powiedzieć, że psotliwe są straszliwie. A to łażą po słupach, a to do rewolucji jakowejś namawiają, a to motorami się rozbijają, pierogi z baru podbierają, w wodzie się taplają, gołębie ujeżdżają. Jeden, to nawet zakosił dwie nitrocelulozowe rolki z pobliskiego kina i zrobił z nich rower. Niektórzy mawiają, że to rolki z dwoma kolejnymi odcinkami gwiezdnych wojen, inni mówią o Star Treku, jeszcze inni wspominają o drugich częściach seksmisji i kingsajzu... no cóż, jeśli chcecie się przekonać, to musicie go sami złapać, jak na razie chyba jeszcze nikomu się nie udało, co jest ogromną stratą dla światowej kinematografii fantastycznej.

Gazownik

Ostatnio nawet krasnale zbuntowały się przeciw próbie przywłaszczenia sobie ich przez dawnego opozycyjnego działacza, więc podłożyły bombę pod sąd, w którym właśnie miano decydować o tym czy są plagiatem, czy oryginałem.

Chrapek poszedł spać
po całym dniu męczących psot

Niektórym dane jest spokojnie odpocząć po całym dniu (albo też nocy) brykania, inne mają mniej szczęścia, tak więc wśród krasnali znajdziecie też krasnale niepełnosprawne, jeden z kolei się doigrał i po dziś dzień siedzi za kratami. Choć mawiają, że w zeszłym roku próbowano go uratować od kary w ramach Dnia Życzliwości, jednak nie tak prosto zerwać magiczne kraty i kajdany...

A Więziennik dostał karę za swe psoty

Japońskie smoki zrobiły sobie wakacje we Wrocławiu

2011-07-15T08:17:00.003+02:00

WAKACJE!!!! Grupka wrocławian postanowiła z nich skorzystać i szukać smoków w skandynawskich fiordach (i może za jakiś czas pojawi się tu krótka relacja na ten temat). W tym samym czasie smoki przyjechały do Wrocławia. Na szczęście nie te norwerskie, bo by się naszym poszukiwaczom nie udało odnaleźć. Wakacje w mieście spotkań postanowiły urządzić sobie smoki japońskie.

Na miejsce snu (a dodajmy, że śpią głównie za dnia) wybrały sobie muzeum narodowe. Tam na parterze, w małej wnęce przy głównym wejściu rozgościły się wraz z przywiezionym sprzętem. Na pierwszy rzut oka zauważyłem smoczysko podobne do tego z malunków przedstawiającego Św. Jerzego zabijającego niebezpiecznego gada. Okazuje się jednak, że akurat ten, to jednorożec Kirin, stworzenie złożone z części innych zwierząt. Na wytłumaczenie swojej pomyłki dodam, że często w kreacjach Kirinów używane były także części smoków, jak chociażby skrzydła u wizytującego Wrocław osobnika.

Trochę później zauważyłem wazę z dwoma smokami, bodajże wodnym i powietrznym. I trzeba przyznać, że te robią o wiele większe wrażenie, głównie ze względu na drobiazgowe oddanie każdej łuski i tysiąca innych detali.

A już wkrótce kolejne wakacyjne tematy, w planach wrocławskie krasnale i (jak się uda), Dworzec Nowy Główny...

Informacje praktyczne:

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu
plac Powstańców Warszawy 5, Wrocław

Godziny otwarcia: środa-piątek 10-17, w weekendy 10-18.
Uwaga: Smoki mają wakacje tylko do 8 sierpnia!!! Potem wracają do domu.

Ceny biletów: normalny 15zł, ulgowy 10 zł, w soboty wstęp bezpłatny

Z ręcznikiem do urzedu, czyli szukamy wrocławskich Vogonów

2011-07-09T19:36:00.011+02:00

Po kolejnym obejrzeniu wspaniałego filmu „Autostopem przez Galaktykę” postanowiłem poszukać we wrocławskich urzędach Vogonów. Ot, taka urzędnicza rasa, znana nam z okresu komuny, kiedy to nierówne relacje typu Vogon-petent były na porządku dziennym. Zresztą zapoznajcie się z ich opisem z wzmiankowanego przewodnika „Autostopem przez Galaktykę”.

„Vogoni to jedna z najbardziej nieprzyjemnych ras w Galaktyce.

Nie są źli, lecz to kapryśni, nachalni i gruboskórni biurokraci. Vogon nie ruszy małym palcem, by uratować swą babcię przed żarłocznym żukiem paplaczem z Traal, dopóki instrukcje w trzech kopiach nie zostaną podpisane, złożone, zwrócone, zakwestionowane, zgubione, znalezione, poddane publicznemu procesowi, znów zgubione, w końcu zakopane na 3 miesiące w miękki torf i przerobione na zapałki.”

Autostopem przez Galaktykę, opis rasy Vogonów w przewodniku

Gdzie szukać Vogonów?

Budynek ZDiUM

Aby odszukać Vogona, najpierw należy sobie zadać pytanie, gdzie może takowy przebywać. Oczywiste jest, że w urzędzie, ale w którym? Miasto Wrocław ma ich wiele. Podpowiedzią znów staje się opowiadanie Grzegorza Osieckiego „Chrup, chrup”. Skoro we Wrocławiu różne rzeczywistości spotykają się na drogach, to oczywistym będzie, że musi być to urząd odpowiedzialny za drogi. Zresztą i w przewodniku dla galaktycznych autostopowiczów cała akcja zaczyna się właśnie w związku z budową drogi.

„Ziemianie, tu Prostetnik Vogon Jeltz z Galaktycznej Rady Planowania Hiperprzestrzennego.

Jak pewnie wiecie, plany rozwoju dalekich obszarów galaktyki obejmują budowę hipergalaktycznej autostrady, biegnącej przez wasz system gwiezdny. Wasza planeta została przeznaczona do rozbiórki. Nie udawajcie zaskoczenia. Plany znajdują się w biurze planowania na Alfa Centauri w widocznym miejscu od prawie 50 ziemskich lat. Jeśli nie potraficie zadbać o własne sprawy, wasza strata.

Żałosna planeta. W ogóle mi ich nie żal. Rozpocząć rozbiórkę.”

Autostopem przez Galaktykę, scena początkowa - tuż przed zniszczeniem Ziemi

Wnętrze budynku ZDiUM
czy to tu autor spotkał Trapera?

No więc, padło na Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Zwłaszcza, że i Grzegorz Osiecki przedstawił ten urząd jako siedzibę Vogonów.

""Pora na zdecydowane działania" - pomyślałem i skierowałem się do siedziby Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta . Wiedziałem, że nie będzie łatwo, ale postanowiłem sobie, że nie wyjdę, póki się czegoś nie dowiem.

"Jestem dziennikarzem Hieną. Sępem. A sępy są cierpliwe" - zmotywowałem się i ruszyłem do walki o prawdę, machając legitymacją prasową jak sztandarem.

Tak jak się spodziewałem, odsyłano mnie od pokoju do pokoju, aż wreszcie wskazano mi krzesło i nakazano czekać. Zapowiadała się klasyczna gra na zmęczenie przeciwnika, ale zamierzałem być twardy i nie odpuszczać biurwom.

Kilka godzin później, gdy znudzenie zaczęło robić wyłom w murze mojej determinacji, a urażona zredukowaniem mojej osoby do roli mebla duma poczęła surfować po falach wypełniającej mnie żółci, usłyszałem głos.

- To ty jesteś ten od dziur w drogach?"

Grzegorz Osiecki, Chrup chrup

No cóż, po ostatnim tekście o asfaltofagusie spodziewałem się, iż zostanie on przez ZdiUM zignorowany, albo co gorsza zostanie potraktowany po vogońsku – czyli „skoro nie wiemy, o co w tym chodzi, znaczy że nas obrażają”. Jakież było moje zdziwienie, gdy otrzymałem post z biura prasowego. I co dziwne, napisany nie w stylu urzędniczym, ale właśnie fantastycznym.

Odpowiedź z urzędu

„Dzień dobry,

Biuro prasowe Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta,
przy biurku Krzysztof Kubicki

no cóż, musimy przyznać że i tak dosyć długo udawało się nam ten fakt utrzymywać w tajemnicy. Niestety asfaltofagus rozmnożył się ostatniej zimy w szaleńczym tempie. Traper już dla nas nie pracuje. Nie dosyć, że nadużywał magicznych eliksirów to jeszcze miał sfałszowaną licencję a Wiedźmin na razie jest zajęty promocją i nie przyjmuje nowych zleceń. Mimo tych niesprzyjających okoliczności staramy się walczyć z bestią własnymi siłami. Inspektorzy uzbrojeni w oszałamiające różowe i pomarańczowe spreje codziennie polują na skrytożerców a specjalnie opłacani najemnicy uzupełniają wyżarte miejsca przy użyciu mieszanek zohydzających smak.

Z pozdrowieniami

Ewa Mazur

Rzecznik Prasowy

Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta

53-633 Wrocław ul. Długa 49”

Księżycowy krajobraz
magazynu kostki brukowej

Wyglądało to co najmniej dziwnie. Trzeba sprawdzić. Jeszcze tylko sprawdzić czy mam wszystko. Aparat, notatnik, długopis. I najważniejsze – ręcznik. Do obrony przed Vogonami. O tej porze roku oczywiście plażowy.

„Galaktyka jest bezlitosna. Jeśli chcesz przeżyć,

zawsze musisz wiedzieć, gdzie jest twój ręcznik.”

Autostopem przez Galaktykę

Stróżówka schowana za jarzębiną

Gdy pojawiłem się w biurze prasowym, trafiłem na dobry moment. Najpierw miałem okazję posłuchać, jakie są aktualne plany, jaki jest postęp remontów, które drogi już wkrótce zostaną oddane do ruchu, a które zamknięte, jakie informacje można przekazać prasie, a które (i z jakich powodów) raczej nie. Potem zostałem oprowadzony po terenach należących do ZdiUMu, (w tym także po księżycowym magazynie kostki brukowej). Przy okazji miałem okazję posłuchać o magicznych elementach pracy w biurze prasowym, jak chociażby o wpływie fazy księżyca. I o dziwo, nie chodzi o nów czy pełnię...

Vogoni odnalezieni

No cóż, jedno muszę stwierdzić. We wrocławskich urzędach Vogonów brak. Kilka dni po wizycie w urzędzie odpowiedzialnym za drogi miejskie, z informacji prasowych dowiedziałem się, że jednak byłem całkiem blisko celu. Vogoni objawili się w Dolnośląskiej Służbie Dróg i Kolei, nomen omen, przy budowie... wschodniej OBWODNICY Wrocławia.

Księżycowy krajobraz magazynu kostki brukowej

„- Daj pan spokój, panie Dent. Nie może pan tu leżeć wiecznie.

- Prędzej zardzewieją!

- Obwodnica musi zostać zbudowana i zostanie zbudowana!

- Dlaczego musi?

- Bo to jest obwodnica! Trzeba budować obwodnice. A w ogóle trzeba było protestować wcześniej. Plany wyłożono w biurze planowania na widocznym miejscu rok temu.

- Widocznym miejscu? Musiałem po nie zejść do piwnicy.

- Wie pan, jakich uszkodzeń doznałby ten buldożer gdybym kazał mu po panu przejechać?

- Jakich?

- Żadnych...”

Autostopem przez Galaktykę, scena początkowa

Na szczęście, ręcznik wciąż mam pod ręką. Będę bronić naszej planety. Mam nadzieję, że i Wy wyciągniecie swoje ręczniki.

PS. Dla tych co nie oglądali filmu "Autostopem przez galaktykę"...

Wrocławskie Dni Fantastyki - relacji ciąg dalszy....

2011-06-30T21:08:00.004+02:00

(więcej zdjęć z Dni Fantastyki na picassie)

Mistrz (Jakub Ćwiek) i Uczennica

Trzeba przyznać, że po wczorajszej dobranocce o Jacku i jego zabawkach spało się bardzo dobrze. Nawet mimo przedstawionych wizji zarówno makabrycznych, jak i delirycznych. Dlatego na prezentację Jakuba Ćwieka o sobie samym się lekko spóźniłem. A strata to ogromna, bo choć opowiadał o wszystkim i o niczym, to słuchało się tego z niesamowitym zaciekawieniem. Dużo trudniej powiedzieć to o późniejszych warsztatach dla recenzentów, gdzie autor z niesamowitą cierpliwością obchodził temat główny z każdej możliwej strony, aby na koniec podobno dojść do banalnych wniosków. No cóż, ja do końca nie wytrwałem, inne obowiązki odciągnęły mnie z Dni Fantastyki. Wróciłem dopiero w połowie prezentacji Andrzeja Ziemiańskiego, który jako kolejny pisarz pokazał z jaką lekkością przychodzi mu przykuwanie uwagi słuchacza.

Jedi i Tusken w jednym stali statku,
Tusken po lewej, a Jedi po prawej...

Następnie godzina przerwy między ciekawymi prelekcjami. Bo jak zwykle, najpierw trafiają mi się 2-3 ciekawe prezentacje w tym samym czasie, i ciężko wybrać którąś, a chwilę później – godzina nudnego okienka. Na szczęście, prelekcje to nie jedyne atrakcje Dni Fantastyki, więc korzystając z przerwy postanowiłem się poszwendać po zamkowych korytarzach i tarasach. A warto, bo (podobno jak co roku) korytarze zostały udekorowane w klimatach fantastycznych (szczególne wrażenie robiły rentgenowskie witraże). Z kolei na tarasach spotkać można było Lorda Vadera w pełni swojej krasy (czyli 2,5m). No cóż, o klockach Lego z serii Star Wars słyszałem, ale Lorda Vadera z nich wykonanego widziałem pierwszy raz w życiu.

Witraż niczym z horroru

Imperium kontratakuje

A po krótkim spacerku, powrót na prelekcje. Tym razem temat rzadko poruszany – o tym, co robią autorzy, żeby zwiększyć efektywność pisania. Niektórzy z nas przed pracą preferują odrobinę ruchu na pobudzenie – i choć to nie jest metoda stosowana przez żadnego z uczestniczących w pogadance pisarzy, to i tak jest to skrajnie normalna metoda w porównaniu z tym, co robią niektórzy pisarze aby pobudzić szare komórki do pracy. Ot, choćby tortura wielogodzinnego stania na zimnych kafelkach w łazience. O pobudzaniu wyobraźni różnymi substancjami nie wspominając. Potem trochę suchej teorii, czyli o korzeniach fanastyki. I choć autorka dosyć dokładnie opisała mitologię „klasyczną”, to nie zapomnę jej, że źródeł krasnoludów dopatrzyła się jedynie w bajeczkach dla dzieci, a nie odnalazła starodawnych pragermańskich opowiadań ludowych.

Jakimż kontrastem okazała się później prezentacja o zacieraniu się granicy między rzeczywistością i fikcją w filmie. Autor doskonale odnalazł granicę między opowiadaniem o szczegółach technicznych tricków filmowych i interesującym ich wykorzystaniem we własnych filmikach. Choć zainteresowani mogli dowiedzieć się, który to wysublimowany efekt został wykorzystany do osiągnięcia takiego czy innego widoczku, to informacje te nie męczyły z kolei takich laików obróbki cyfrowej obrazu jak chociażby ja. Było o blue/green/innotęczowych roomach, o markerach świetlnych i metodach urealniania ruchu postaci, o tym, jak czasem przypadkowo powstają najciekawsze pomysły na reklamówki. No i jeszcze o tym, co się działo pod prysznicem, co tam robiła modelka przebrana za czerwonego kapturka... kto chce, poszuka sobie w sieci mimo iż filmik nie dostał podobno oficjalnej zgody na prezentację.

Na koniec to, co aparaty lubią najbardziej, czyli przebierańce. Tak jak się obawiałem (oczywiście informatora nie przeczytałem) kostiumy cosplay to jakaś odmiana anime dla nastolatków. No i dużo się nie pomyliłem. Choć trzeba przyznać, że autorzy strojów musieli wykazać się niesamowitą znajomością swoich ulubionych dzieł i kreatywnością w doborze elementów strojów, to jednak moja opinia jest jednoznaczna: cosplay to jakby „szafiarki” dla nastolatek, tyle że bez sieci. Mimo to, obejrzeć było warto, bo choć kostiumy nie powalały, to już przyjemność sprawiały prezentacje scenek rodzajowych i związane z nimi układy choreograficzne. No i popstrykać zdjęcia do relacji można ;)

A TY,
ile książek w tym roku przeczytałeś?

Niedziela to już dzień pakowania się i rozstań. I ewidentnie było to widać na każdym narożniku. Po korytarzach nie błąkają się już żadne przebierańce, duża część za to wlecze się przytłoczona bagażami. Po większości osób, w tym także prowadzących, widać już zmęczenie. Z jednej strony umieszczenie bazy noclegowej poza budynkiem konwentu pozwoliło na zmieszczenie całej imprezy w zamku, z drugiej jednak właśnie dobiło niedzielę, gdyż już rano każdy musiał zabrać swoje bambetle z bazy i pałętać się z nimi po zamku. Sprzedawcy niemrawo pakują swe książki i inne cuda do bezdennych kartonów. Ot, jeszcze jakieś prezentacje na koniec, o historycznych próbach zabawy w Boga i tworzeniu sztucznych ludzi (niesamowita ilość informacji i jakże charakterystyczny dla polskiego szkolnictwa sposób suchego przedstawiania treści), jeszcze coś o... no, miało być o wizjach przyszłości, ale się Skrzat trochę nie przyłożył i dla kontrastu z poprzednią prezentacją wykonał improwizowaną pogadankę strasznie ciekawą, jednak za to chaotyczną i pozbawioną większej wartości edukacyjnej. Ale co tam, fajnie się słuchało...

A potem pozostało przejść z powrotem przez granice świata fantastycznego i powrócić do szarej, nudnej rzeczywistości. Na szczęście jednak, choć granica między nimi jest dosyć wyraźna w niektórych miejscach, to w wielu miejscach, szczególnie we Wrocławiu, te dwa światy wręcz przenikają się ze sobą... pozostaje jedynie uważnie rozglądać się wokół, aby nie przegapić tych miejsc – i nie przejść obojętnie koło kolejnego smoka, anioła czy krasnala...

Happy end, czyli Lord Vader pojmany!!!!

Dni Fantastyki - pierwsza, szybka relacja

2011-06-25T08:49:00.003+02:00

Magiczny świat Arlekina
i Białej Primabaleriny

Dni Fantastyki zaczęły mi się jeszcze w pracy. Gdy już miałem wychodzić, nastąpił krótkotrwały atak szenów – co jak zwykle zaowocowało buntem maszyn. Trochę czasu zajęło opanowanie krnąbrnych robotów, i dlatego nie byłem w stanie dojechać na oficjalne otwarcie. Aby jak najmniej uronić z programowych atrakcji, szybko zająłem miejsce w sali prelekcyjnej, w której posłuchać mogłem o najdziwniejszych wynalazkach ludzkości. A więc było o zbiorniku na metan mającym uratować ludzkość od efektu cieplarnianego, o największym na świecie czołgu (dodajmy, że carsko-rosyjskim, i już wiemy, że podzielił on los carpuszki i car-kołokoła). Najdziwniejsze jednak moim zdaniem okazały się siatka do łapania dzieci (i wolę nie dopowiadać, częścią jakiej innej makabrycznej była ta siatka) czy urządzenie do kopania się w tyłek. Choć później skojarzyłem, że przecież widziałem już kiedyś podobne urządzenie, tylko w bardziej ludowej formie. Idąc przez Międzygórze na Śnieżnik, w przydrożnym mini-ogrodzie bajek znaleźć można dupoklap – urządzenie o wiele prostsze, mniej profesjonalne i eleganckie, służące do tych samych celów. Prezentację zakończyła wizja... ergonomicznego leżącego stanowiska do pracy przy komputerze.

Tajemniczy
świat kart

Kolejna prezentacja to opis radzenia sobie z robotami gdy się zbuntują. Skoncentrowany głównie na metodach ucieczki i niszczenia. I nikt nawet nie uwzględnił, że taką maszynę można naprawić, choćby najbardziej brutalnymi metodami – wejść jej do głowy i namieszać w myślach. Na szczęście nie wymyślono jeszcze komputera, którym można by zrobić to samo ludziom.

Na Wojtusia z popielnika
Iskiereczka mruga
- Chodź opowiem ci bajeczkę
Bajka będzie długa.

Kołysanka dziecięca, autor nieznany

Jack i jego zabawki

I na koniec podróż w świat bajek. Kazik w swej kultowej piosence „Gdy nie ma dzieci w domu” postawił się w roli rodziców, tu pod tą samą nazwą pokazano życie dziecięcych zabawek. I choć postaci zupełnie odmienne, to wciąż aktualne pozostają dalsze słowa „to jesteśmy niegrzeczne”. Myszka tworząca zbuntowaną armię, miś-zboczeniec i w dodatku zombie, czarny tancerz i balerina z półeczki – to tylko niektóre wypaczone zabawki, wśród których chowają się nasze dzieci. A jednak mimo drastycznych postaw, kojący ton kołysanek uspokaja dzieci i je usypia, przez co nikt nie zauważa ich knowań...

Patrzy Wojtuś, patrzy, duma,

Zaszły łzą oczęta.
Czemuś mnie tak okłamała?
Wojtuś zapamięta.

Kołysanka dziecięca, autor nieznany

Planetarium w Koronie

2011-06-23T13:32:00.002+02:00

Galeria Domikańska postawiła w dzień dziecka na zjawiska fizyczne, z kolei na wakacje CH Korona konsekwetnie postanowiła kontynuować wątek kosmiczny. Pamiętacie Dzieciaki w Kosmosie? Tym razem Korona ze swoją nową ekspozycją nie zmieściła się pod dachem, więc korzystając z letniej aury postawiła planetarny namiot. Z zewnątrz wymalowany znakami zodiaku, zachęca do zajrzenia do środka.

Oficjalnie organizatorzy twierdzą, że całość podzielona jest na 4 strefy. Zwiedzanie zaczynamy od starożytności. Osobie, która miała już okazję zwiedzać Egipt i inne kraje arabskie oko może nie zbieleje z wrażenia, jednak myślę, że zwłaszcza na dzieciach które nie były wcześniej w Kraju Faraonów, mała wystawka zrobi wrażenie. Wśród imitacji starożytnych ozdób i budynków, znaleźć można tablice opisujące, jak wszechświat postrzegali starożytni. Tak więc dowiedzieć się możemy że to, co my nazywamy Strzelcem, Wodnikiem, Koziorożcem, Lwem, itp., starożytni postrzegali także jako Przednia Nogę Bawołu, Lwa z Ogonem Krokodyla, Pług, Pole, Psa czy Hak. Tutaj także możemy się dowiedzieć, że późniejsi badacze nieba próbowali wprowadzać swoje gwiazdozbiory, jak chociażby Dżdżownicę, Czarnego Ślimaka, Rysia, Tarczę Sobieskiego czy … Liska z Gąską. Dopiero w czasach współczesnych (1928) określono ostateczny podział nieba na 88 gwiazdozbiorów i jednoznacznie stwierdzono, że na niebie nie ma już więcej miejsca na kolejne.

Ze strefy starożytnej, przechodzimy do renesansu i strefy odkrywców. Od razu rzuca się w oczy starodawny stół z rozrzuconymi bezładnie starodrukami i stojącym obok globusem. Za nimi – portrety astronomów, takich jak chociażby Kopernik czy Heweliusz.

Dalej ciężko już mówić o oficjalnych strefach – imitacja teleskopu Hubbla to w końcu jeden eksponat i kilka tablic opisowych, a nie cała strefa. Strefa przyszłości z kolei miesza się z ekspozycją kawałków meteorów, które na Ziemie spadły w przeszłości. W kontekście przyszłości trudno też mówić o promie discovery, który ledwo kilka miesięcy skończył swoją karierę. Mimo to, warto i tym częściom wystawy poświęcić krótką chwilę, choć może szczęśliwszym byłoby nazwać tą strefę strefą eksploracji kosmicznej?

Przy wyjściu – kosmiczny plac zabaw dla dzieci, gdzie można zostawić swoją opiekę pod troskliwą opieką, oraz główna atrakcja namiotu. Za drzwiami z wymalowanym pająkiem kryje się namiot sferyczny, w którym prezentowane są specjalne pokazy filmowe, dotyczące kosmosu. Niestety, nie dane mi było trafić na żaden pokaz, więc ciężko mi cokolwiek o tym mówić.

Dla zmęczonych przy wyjściu przygotowaną ławeczkę wewnątrz księżycowego krateru.

Informacje praktyczne:

Miejsce: Wrocław, parking przed CH Korona

Godziny otwarcia: codziennie do 3 lipca, w godzinach 11-19.

Wstęp bezpłatny, zalecana wcześniejsza rezerwacja w przypadku większych grup

O północy na Hallera...

2011-06-05T21:26:00.002+02:00

Budynek przy Hallera

Przeglądając tego bloga, można mieć błędne wrażenie, że tylko Ziemiański o Wrocławiu pisał. Fakt, tak dużo o Wrocławiu to żaden fantasta nie napisał, ale jednak są i inni, więc pora wreszcie wziąć któregoś na tapetę. Z racji bliskich Wrocławskich Dni Fantastyki wypadło więc na książeczkę wydaną w ramach zeszłorocznych Dni Fantastyki i opowiadanie Grzegorza Osieckiego „Chrup, chrup”.

„Jak to jest z tymi dziurami? Widzę, że ciężko pracujecie, - skłamałem gładko – a mimo to, cały czas jest ich tyle samo?

Popatrzyli po sobie spłoszonym wzrokiem.

- Dziwna sprawa, panie. - zaczął jeden. - Nie raz bywa tak, że dostajemy zgłoszenie, żeby naprawić ubytek w miejscu, gdzie dopiero co było łatane. Nawet kilka razy na kwartał!

- Zimą drogi szybko niszczeją – zauważyłem.

- Nie tylko zimą. Tak samo szybko dziury powstają latem.

- Może ktoś ten asfalt żre? - roześmiałem się.

Odpowiedziała mi pełna zakłopotania cisza. Robotnicy robili wszystko, żeby nie patrzeć mi w oczy.

- Tak naprawdę, - Młody nie wytrzymał krępującego napięcia, - to nie wolno nam o tym mówić. Jest taka legenda...

Pozostali szybko go uciszyli.”

Grzegorz Osiecki, Chrup Chrup, informator Dni Fantastyki 2010, str. 25

No cóż, dziury w polskich drogach to stały element polskiej rzeczywistości, i kierowcy, choć ciągle narzekają, z pewnością zdążyli się już do nich przyzwyczaić. Wrocław niestety nie jest tu chlubnym wyjątkiem, i mieszkańcy z łatwością wymienią miejsca, w których zawsze można liczyć na te naturalne spowalniacze ruchu. Autor pokusił się nawet o porównanie tych dróg do rajdu Camel Trophy Wroclaw Edition.

Oczywiście, powstawanie dziur tłumaczy się intensywnym ruchem tranzytowym, niszczącym działaniem mrozu i kilkoma innymi zjawiskami fizycznymi. Autor pokusił się o zupełnie inne wytłumaczenie tej niesamowitej szybkości, z jaką powstają kolejne czarne dziury w asfalcie. O wiele bardziej fantastyczne...

„- Chciałeś wiedzieć, skąd się biorą dziury? - podał mi lornetkę. - Oto nasz mały problem.

Ogrody Hallera

Słowo mały nie było dobrym określeniem na to, co właśnie przekraczało niebieski krąg i ostrożnym krokiem zbliżało się do klatki. Przetarłem oczy. Kredowa linia stanowiła chyba jakąś niewidoczną barierę, która sprawiała że po przekroczeniu jej, obserwowane przeze mnie stworzenie stawało się coraz bardziej widoczne i wyraźne.

Przypominało starego tucznika. Było obłe i łyse. Miało krótkie nóżki, które stawiało powoli, jakby stąpało po lodzie, uszy jak u spaniela i krótką trąbkę. Wyglądało śmiesznie.

- Co to jest, do cholery?

- Asphaltophagus Vratislaviensis – odpowiedział Traper. - Endemit. Magiczny.

- Magiczny. - Żachnąłem się. - Nie ma czegoś takiego.

- To jest Wrocław. - powiedział, poirytowany moją niewiarą. - Miasto spotkań. Spotkań różnych rzeczywistości.”

Grzegorz Osiecki, Chrup Chrup, informator Dni Fantastyki 2010, str. 28

A więc wrocławskie dziury to magiczny ewenement na skalę kraju, a może nawet świata. Ot, chodzi sobie taki asfaltofagus po mieście, i zżera wylany za pieniądze podatników asfalt. Wystarczyłoby potwora złapać, i temat załatwiony. Tematem zajmuje się Traper, specjalista wynajęty przez wrocławski Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. I nawet mu się to udaje, więc wydawałoby się, że Wrocław uratowany został od plagi dziurawych dziur. Niestety, drążący temat dziennikarz postanawia interweniować, bo szkoda mu unikatowego zwierza i postanawia go uwolnić.

Polowanie na asfaltofagusa

Na podstawie opowiadania trudno odnaleźć miejsce, gdzie Traper złapał potwora. Autor enigmatycznie wspomina jedynie o nieotwartym jeszcze odcinku obwodnicy. No cóż, uwzględniając, że opowiadanie napisane zostało w zeszłym roku, to mowa może być o każdym kilometrze obwodnicy. Jedyne konkretne miejsce podane przez autora, to skrzyżowanie Hallera i Gajowickiej, gdzie spotykają się obydwaj łowcy. Trzeba przyznać, że nieprzypadkowo autor wybiera to miejsce – sama Hallera jest już strasznie dziurawą drogą, gdy jednak skręci się z niej w Gajowicką, a nie daj Boże w którąkolwiek inną równoległą drogę, to mamy okazję przekonać się o możliwościach potwora. Widać wystraszony uciekł on z obwodnicy, gdzie miał zapewnione ciągłe dostawy świeżego asfaltu i żwiru. Kręcąc się w okolicach Hallera natykam się na kolejną ekipę pod pretekstem remontu drogi urządzającą polowanie na asfaltofagusa.

Galeria Zjawisk

2011-05-29T19:36:00.002+02:00

Fizyczny metalowy wąż falowy

Pamiętacie wystawę zapomnianych wynalazków w CK Zamek w Leśnicy? Z okazji Dnia Dziecka podobną wystawę postanowiła zorganizować Galeria Dominikańska. Tamta wystawa niestety pokazywała naszą typową polską mentalność – byle jak najtaniej, niekoniecznie efektownie. Jakże to kontrastuje z podejściem niemieckiego instytutu naukowego we Flensburgu. Wykonanie staranne, porządne – i potem sprzedawać to jako usługę. Niestety, chyba na pozornie lepszym, a na pewno bardziej efektownym wykonaniu lista zalet się kończy.

Kołyska Newtona

Wad za to mnóstwo. Po pierwsze, eksponatów mniej. To by jeszcze można przebaczyć, bo przecież ilość miejsca ograniczona (lecz po co ten zamknięty barak na środku parteru zajmujący miejsce? A może coś w środku jest? Stojący obok ochroniarz raczej odstraszał od sprawdzenia). Bardziej martwi skomplikowanie tych wszystkich machin. Brak „czarodzieja oprowadzającego”, brak jakichkolwiek instrukcji jak używać niektórych eksponatów. Skromne „naciśnij dźwignię” sprawia, że naciskamy i... NIC? Nuda, idziemy dalej. Część zabawek wymaga jakiegoś wytłumaczenia, żeby w ogóle zadziałały. Inne, choć działają, to nie wiadomo czemu i o co w nich chodzi, a opisy jedynie zadają pytania bez odpowiedzi.

Koło barw

Po dzieciach widać, że po prostu znalazły kulki, kręciołki i inne dźwigienki do zabawy, i totalnie nie wiedzą o co chodzi. Coś się buja, coś się majta, jest zabawa... i niekoniecznie ma to dla nich jakikolwiek związek z fizyką. Jak na szumny opis wystawy, sugerujący, że prawa fizyki są ciekawe, i że tutaj możemy je odkryć, to jednak trochę mało. Choć dla dzieciaków jest to jakaś atrakcja z okazji Dnia Dziecka, równie dobrze organizatorzy wystawy mogliby wystawić do zabawy klocki lego i kolekcję pluszaków, w końcu też „jakiś” tam związek z tą "nudną" dziedziną nauki mają. Nie neguję, zapewne wystawa jest doskonałą pomocą dla pełnego talentu nauczyciela, który w terenie mógłby wykonać wspaniałą lekcję z pomocami niedostępnymi na co dzień, jednak gdy jedynym nauczycielem dla dzieci są rodzice, którzy już dawno nie pamiętają lekcji fizyki z podstawówki, to dzieci dużo z takiej lekcji nie wyniosą. Co najwyżej kulki, gdy rodzice nie upilnują, bo trzeba przyznać, że kulki ze zjeżdżalni jakąś kleptomanię wśród dzieci wywołują. Na wystawie udało mi się zauważyć tylko jednego rodzica, który potrafił wytłumaczyć dziecku, co się tutaj dzieje.

No to łapiemy kulki!!!

Choć co prawda Galeria Dominikańska wspomina, że możliwe jest zwiedzanie z przewodnikiem, to trochę zbyt mało precyzyjna informacja biorąc pod uwagę, że minęły już dwa najbardziej ruchliwe dni wystawy.

Jeśli dodać, że po dwóch dniach część eksponatów albo już nie działa, albo chodzi tak ciężko, że nawet dorośli mają wątpliwości, czy można czymś zakręcić, to zdecydowanie lepiej ocenić muszę wystawę wykonaną przez wrocławskich naukowców z EIT+. Nawet mimo zdecydowanie mniej reprezentatywnego, wręcz lekko topornego wyglądu...

W Ogrodzie Aniołów, ludzie wybuchali wśród kwiatów

2011-05-26T21:57:00.001+02:00

No, tytułu dzisiejszego artykułu to chyba sam Ziemiański by nie skojarzył, choć przecież o jego twórczości mowa.

„Weszli na wewnętrzny dziedziniec. Widok, który uspokoił bawet Mariolę. Rozkwitające klomby, stara studnia, zewsząd okna otaczających budynków, a wszystko to skąpane w ostrym słońcu. I jak tu myśleć o duchach, zjawiskach nadprzyrodzonych czy jakiejś sekcie? To przecież bzdury, Wszystko wydawało się bardzo normalne. Mariolę zaskoczyła maleńka powierzchnia. Wyobrażała sobie, że plac będzie dużo większy. Poza tym – nie mogła uwierzyć, że Miszczuk i inni wybuchali właśnie tutaj”

A. Ziemiański, Breslau forever, str. 257/258

Kto uważnie czytał książkę, już wie, że TAM znajduje się w pobliżu placu Nankiera. Wie, że mowa o uczennicach, siostrach-urszulankach. Wystarczy spojrzeć na mapę lub rozejrzeć się wokół żeby wiedzieć, że chodzi o gimnazjum sióstr urszulanek. Z aniołami większość osób skojarzy reprezentacyjny dziedziniec przy Maciejówce, na który można wejść bezpośrednio z Zaułku Ossolińskich. Na jego środku stoi Angelus Silesius, czyli Anioł Ślązak, i to właśnie on skojarzy się wszystkim z aniołem. Podobnie i ja początkowo pomyślałem o tym dziedzińcu, choć mój z kolei błąd wynikał ze słabej znajomości terenu i pomylenia wejść. Jednak ostatecznie poszukując TEGO miejsca, zajrzałem na zdjęcia satelitarne w googlach i przekonałem się, że jednak szukam „czegoś obok”. Więc zapewne trzeba wejść zwykłym wejściem do gimnazjum? BINGO!!!

To właśnie tymi schodami zbiegała
opisana przez Ziemiańskiego zakonnica

„Przytulny, skąpany w słońcu dziedziniec nie sprawiał wrażenia niemego świadka zbrodni. Podniosła głowę. W jednym z okien na drugim piętrze mignęła jej postać zakonnicy w czarnym habicie. Po chwili zauważyła tamtą w oknie pierwszego piętra, a potem parteru.

- Ale goni. - Szturchnęła Sławka, wskazując obiekt swych obserwacji. - Chyba chce nas stąd wyrzucić.

Poniósł głowę niezbyt przytomny. Zakonnica ukazała się w drzwiach

- Dziwne. - powiedział. - Przecież tu urzędują urszulanki czarne, a a ma szary habit.”

A. Ziemiański, Breslau forever, str. 261/262

Gdy wszedłem do środka, też trafiłem na zakonnicę schodzącą ze schodów. Na szczęście, na dużo milszą, bo bez jej pomocy nie zdobyłbym klucza do drzwi na dziedziniec. Przed moimi oczami ukazało się miejsce dużo inne niż opisywane przez Ziemiańskiego. Zamiast klombów – wznoszące się na kilkanaście centymetrów skarłowaciałe krzewiki. Na środku – dobrze utrzymana fontanna, a nie jak sugeruje autor, stara i rozsypująca się. To właśnie zakonnica zwraca mi też uwagę na coś, co zapewne doskonale widać z drugiego piętra, choćby ze schodów, a co ciężko zauważyć stojąc na dziedzińcu. Wszystkie te krzaczki układają się w kształt... czterech aniołów, skupionych głowami i aureolami wokół fontanny. Więc właśnie rozwiązała się zagadka, czemu to miejsce nazwałem ogrodem aniołów.

„- Co? Pogięło cię? Przecież ma czarny,

Potrząsnął głową.

- Szary, a spod spodu widać purpurę. - Przyjrzał się bliżej. - Chryste, przecież kobieta nie może być biskupem. […]

Nie zwracała uwagi na trajkotanie zakonnicy, która ściszonym głosem opisywała nawet wizytę specjalisty z klasztoru jasnogórskiego, który odprawiał egzorcyzmy w nocy, żeby nie straszyć uczennic. Szukała odpowiednich kwiatków. Zerwała po płatku z dwóch kwiatów. Podeszła z powrotem do siostry.

- Słuchaj – zwróciła się do Staszewskiego. - Widzisz je? - Podniosła rękę, pokazując płatki.

- Tak.

- Jakie mają kolory?

- Biały i purpurowy.

- Doskonale. Masz omamy wzrokowe. Odsuń się o kilka kroków.

- A jakie one mają kolory? - spytał, odsuwając się posłusznie w tył.

- Takie jak wymieniłeś. A kolory habitu ci się nie zgadzają. - Przyłożyła rękę do zdziwionej lekko zakonnicy, konkretnie do białego fragmentu jej stroju. - To złocień różowy, czyli Chrystanteum coccineum, zwany dawniej Pyrethrum roseum. […] Znam te rośliny z katalogów i wiem, jakie mają kolory. Widzę jakie barwy ma habit. - Wyciągnęła w stronę siostry prawą rękę z drugim płatkiem. - To wełnianka wąskolistna, czyli Eriophorum angustifolium, jest biała.

Mariola przesunęła rękę znowu na białe tło.

- Widzisz coś?

- Nie za bardzo. Purpurowy kwiatek zlewa się z purpurą na habicie.”

A. Ziemiański, Breslau forever, str. 262

Anioł widziany od wezgłowia

No więc, druga z tytułowych zagadek została właśnie rozwiązana. Wiemy, czemu to miejsce można nazwać ogrodem aniołów. Wzmiankowane wybuchy ludzi, to alergiczna reakcja na pyłki traw i kwiatów, prowadzące do bardzo silnych obrzęków organów, a w ostateczności – do wewnętrznych „wybuchów”. Pozostaje pytanie, czemu to miejsce tak bardzo różni się od opisu z książki? Nie ma wysokich klombów, studnia dziwnie kontrastuje świeżością z otaczającymi zniszczonymi ścianami, nie ma też mowy o żadnych polnych trawach czy kwiatach, jak chociażby wymienionych przez autora wełniankach i złocieniach. Więc skąd te różnice? Nadmierna wyobraźnia autora czy zbyt silna chęć dopasowania zaplanowanej wizji kreowanego świata do rzeczywistości?

Żadne z obojga. Podpowiedzią jest liczba „2002” na studni, a moje podejrzenia potwierdza siostra-urszulanka. Trudno mi powiedzieć, co działo się tam przed rokiem 2002, jednak obecny ogród został założony właśnie w 2002 roku, wtedy też wyremontowana została studnia. Pozostaje jednak pytanie, jak wyglądał dziedziniec wcześniej? Czy była to właśnie polna łąka w samym centrum miasta? Na to pytanie nie jestem już w stanie wam odpowiedzieć.