To było w trakcie wycieczki do Jawora. Gdzieś w bocznej uliczce, na jakimś zapyziałym podwórku spotkałem zwykłą, lekko kiczowatą ozdobę na dachu. Niby nic specjalnego w niej nie było, jednak te porozrzucane kolorowe pałąki skojarzyły mi się z gwiazdą. Dlaczego? Pewnie dlatego, że tak samo dzieci malują żółte słonko, jednak nie błyszczała tak mocno, żeby skojarzyć ze słońcem. Więc gwiazda. I antena satelitarna, która skojarzyła mi się z kontaktem z cywilizacjami pozaziemskimi. Gdy nagle w powietrze wzbiła się chmara ptaków, od razu stwierdziłem, że zdjęcie będzie pełniejsze - zwłaszcza, że niebo było takie całkiem szare, nudne takie. Jednak czegoś tego zdjęciu brakowało... no przecież przestrzeń kosmiczna jest czarna, i rozświetlają ją jedynie pojedyncze plamki odległych gwiazd. Inwersja zdjęcia okazała się strzałem w dziesiątkę - i tak oto w ziemskich warunkach powstało to kosmiczne, wręcz lekko star-warsowe zdjęcie. No cóż, zdaje się że George Lucas też w sposób równie prosty tworzył "gwiezdną" rzeczywistość w swoich produkcjach...
sobota, 3 grudnia 2011
sobota, 26 listopada 2011
Jedna miłość, czyli alternatywna technologia 3D
Trzeba przyznać, że motyw muzyki w fantastyce pojawia się dosyć rzadko. Wrocławska fantastyka nie odbiega tu od normy, jednak trzeba przyznać, że jednak jakaś nuta pobrzdękuje we Wrocławiu Fantastycznym. Więc dziś, w dniu największego polskiego halowego festiwalu reggowego parę słów Andrzeja Ziemiańskiego na temat zwolenników tejże muzyki, a także filmowych projekcji 3D:
"- A konkretnie. O co wam chodzi?
- Chcemy wiedzieć czy na dworcu będzie kino 3D?
No i wszystko stało się jasne. Filmy to komputery mogły sobie ściągać z sieci. Ale projekcji 3D tam nie było. Więc sobie wymyśliły, żeby zrobić na dworcu. To samoluby. Do mnie codziennie przychodzą maszyny z pytaniami czy nie są przypadkiem zbyt przestarzałe, czy nie pójdą na śmietnik, czy może konserwator każe zachować, a ci zarozumialcy pytają czy będzie kino 3D! Ja im dam.
- Jutro wygłoszę oficjalne oświadczenie kto zostanie na miejscu, a kto nie oraz co będzie na dworcu po remoncie. Dość plotek i obaw, usłyszycie wersję oficjalną.
- No dobrze… ale czy będzie 3D?
Myślałem, że eksploduję. Opanowałem się z najwyższym trudem.
- Będzie – wysyczałem. – Zatrudnią kinooperatora rastafarianina. On przyjdzie ze swoim kuferkiem i jeśli któremuś z widzów nie będzie pasowała projekcja klasyczna, rasta wyjmie z kuferka skręta, trzy wdechy i widz zobaczy wszystko w 3D!"
Andrzej Ziemiański, blog dworca Wrocław Nowy Główny, odcinek 38
czwartek, 24 listopada 2011
Ślady Wielkiego Pająka
Ktoś by powiedział: szatańska bestia, kto inny szukał by w pobliżu trzech szóstek. A jakże często tacy ludzie zapominają, że i Szatan został przecież przez Boga stworzony, a i bestie diabelskie zapewne są też częścią Wielkiego Planu Zbawienia. Więc gdy w trakcie wycieczki do Świdnicy natrafiłem na wielkie pajęczyny, to i bez strachu przy nich przechodziłem. Zwłaszcza, że swe pułapki zastawił nie dość, że w pobliżu kościoła, na świętej cmentarnej ziemi, to na dodatek nie obawiał się boskiej przecież liczby 7.
Oczywiście, złośliwi powiedzą, że te pajęczyny to wytwór autorki bloga Kościoła Pokoju - my jednak wiemy swoje, a Wielkiego Pająka ostatnio widziano w samym Wrocławiu...
poniedziałek, 14 listopada 2011
Miłość we Wrocławiu? Nie, to chyba w innym mieście...
14 listopada. Trochę dziwna data na
premierę książki o miłości. Znaczy się, 14-ty to rozumiem. Ale
czemu listopada, a nie lutego? Ech, nikt nie zrozumie urzędników, a
przecież Zakochany Wrocław to właśnie inicjatywa Urzędu
Miejskiego. Próbowałem odnaleźć coś w sieci. Owszem, są
artykuły – ale z 2010 roku. Ew. luty 2011. Potem cisza, jedynie
skromna informacja na stronie Zakochanego Wrocławia, że jest, jest,
wreszcie jest, już jest – a dokładniej będzie. 14 listopada. Co
dziwne, wydające tą książkę wydawnictwo EMG podaje datę 18
listopada. Żadnych informacji o atrakcjach towarzyszących premierze
czy nawet o spotkaniach z autorami. Czyżby więc premiera miała się
ograniczyć do prostego „obsługa wyłoży książkę na półce w
Empiku”? Ech, naiwne myśli, naiwne...
Ale cóż, próbujemy dalej. Chociaż
projekt miał być promocją miasta, to jakoś dziwnie nie słychać
nic o nim w lokalnej prasie. Już to wyglądało podejrzanie, już w
głowie zalęga się pierwszy pomysł na tytuł wpisu. Miłość we
Wrocławiu – byle nie za głośno? A może -Cicha miłość we
Wrocławiu? Na stronie Zakochanego Wrocławia pojawił się baner,
klikając w niego przechodzę na stronę wydawnictwa EMG – no,
wreszcie są jakieś konkrety. Krótki opis książki, potem
zapowiedzi poszczególnych opowiadań, sylwetki autorów... potem te
mniej romantyczne informacje: cena, wydawnictwo, numer ISBN. Za
znawcę branży księgarskiej wielkiego się nie uważam, wiem jednak
na tyle dużo, żeby wiedzieć że numer ISBN jakoś tam identyfikuje
konkretny tytuł (a może nawet wydanie), a sam fakt jego nadania już
świadczy o tym, że nie rozmawiamy o książce-widmie.
Przy okazji innych zakupów zaglądam
więc do Empiku – niestety, o Miłości we Wrocławiu nikt nie
słyszał. Pochwalić trzeba kierownika oddziału w Magnolii, pana
Pawła – oprócz sprawdzenia systemu własnej sieci, nawet próbował
wygooglać coś w necie - „Oooo, nawet filmik jest... z 2010 roku”.
No cóż, znalazł dokładnie to samo co ja. Ale podsunął pomysł –
może w punktach informacji turystycznej?
Ściana czeka, a przecież miałem
zakończyć dziś miłość płyty kartonowo-gipsowej do kleju, który
został po zerwaniu tapety – ale godzina już tak późna, że i
tak nie zdążę zbyt dużo zrobić. Więc może zajrzeć na
rynku, bo i bank swój miałem odwiedzić? Próżne nadzieje...
pierwszy punkt IT zamknięty, drugi też, minięta po drodze
księgarnia tak samo – i co gorsza, nawet na wystawie nie ma
poszukiwanej książki, a przecież pierwszego dnia to chyba każdy
by wyłożył ją na próbę. Trzeci punkt – pani wita mnie
słowami: Ale my już zamykamy... udało się jednak spytać.
Odpowiedź w stylu „A jakiego to wydawnictwa?” mówi sama za
siebie. Z bankiem równie wielki brak sukcesów, dziś już
zamknięte...
No cóż, wygląda na to, że "Miłość
we Wrocławiu" można odnaleźć na razie tylko w wydawnictwie EMG –
czyli w Krakowie.
PS. Sprawdzałem na stronie Pilipiuka - informacji brak. Ziemiański - nie ma strony. Orbitowski - jest zdjęcie. "KOCHAM MINIĘ" czytam z... prześcieradła. Oczywiście, zrobione w Krakowie - przecież mówiłem, że "Miłość..." na razie tylko w Krakowie.
piątek, 11 listopada 2011
Starucha nad grobem (Czym dla ciebie jest Polska?)
Pamiętacie wpis „Krótka definicja patriotyzmu”? Przez długi czas te właśnie słowa były
najpopularniejszymi, jakie wpisywali ludzie trafiający z google na
bloga. Dziś święto niepodległości, i jakże mogłoby zabraknąć
podobnego wątku?
Dokładnie 93 lata temu Polska znów
pojawiła się na mapie Europy. Nie było jej tam przez zgoła 123
lata. Jeszcze nikt wtedy nie wiedział, że za zaledwie 21 lat znów
zostanie wymazana z mapy, tym razem na szczęście na krócej.
Gdy szukać w fantastyce cytatów o patriotyzmie, ze
śmiałością można sięgać po Ziemiańskiego. Choć może nie tylko on pisze, to jednak on zdecydowanie najczęściej. I tym razem
sięgnąłem po jego twórczość – i oczywiście znalazłem. Cytat
który doskonale ukazuje sytuację zarówno z 1918roku, jak i z 1945.
Wrzasnął:
- Tysiącletnią staruchą stojącą już jedną nogą w grobie! Potrząsającą swoim kosturkiem przed wilkami, które szarpią jej ubranie. Rzeczpospolita już nic nie może. Każdy na nią może pluć, szturchać, każdy może obrzucać najgorszymi obelgami!
Tu się uśmiechnął.
- Ale przychodzi moment... Kiedy Rzeczpospolita zaczyna stukać kosturkiem w swoją własną trumnę i mówi: „No, przegięliście, skurwysyny! Teraz spuszczę ze smyczy swoje wściekłe psy!" I te kundle lecą, rozszarpując wszystko na swojej drodze.
A. Ziemiański, Chłopaki, wszyscy idziecie do piekła, Antologia "PL+50. Historie przyszłości"
Następnym razem poszukam u Roberta J. Szmidta, z pewnością coś się znajdzie gdzieś koło pano-janowej koncepcji Polski od morza do morza.
wtorek, 8 listopada 2011
Bo Wrocław... TO MY!
Wrocław - Europejska stolica... baniek mydlanych? |
Gdy mowa o promocji miast, bardzo często zapomina się o roli opinii jego mieszkańców. Ciężko wypromować miasto wśród turystów, gdy sami mieszkańcy mówią że miasto jest nudne i nie ma po co do niego przyjeżdżać. Na niczym spełzają wysiłki Gorzowa Wielkopolskiego, w którym spędziłem kilka lat, choć przyczyną może być tu także brak konsekwencji w stosowaniu reklamowego logo przy promocji imprez współfinansowanych przez miasto. Z kolei gdy spoglądam na plany promocyjne Szczecina i hasło Floating Gardens 2016, to oczywistym wydaje się, że jego pierwsza faza to właśnie intensywne promowanie idei pływających ogrodów głównie wśród mieszkańców i przekonanie ich do tambylczych atrakcji.
W zdecydowanie lepszej pozycji stoi wygrany konkursu na Europejską Stolicę Kultury 2016. Od kilku lat na każdym możliwym kroku promuje jeden z trzech wrocławskich motywów (Miasto Spotkań, Wroclove z emblematem rynku na tle trzech kolorowych plam czy ESK-owy „motylek”). Te motywy znajdziemy na straganach na rynku, na każdym plakacie jakiejkolwiek imprezy odbywającej się na mieście, czasem nawet pomniki przyozdabiane są odpowiednimi symbolami. I trzeba przyznać, że strategia ta procentuje nie tylko poprzez ilość turystów na rynku, ale także poprzez świadomość, a co ważne także aktywność kulturalną mieszkańców Wrocławia. Przypuszczam, że o wygranej Wrocławia w dużym stopniu zadecydowała nie tylko odgórna działalność Urzędu Miejskiego, ale właśnie działania jego mieszkańców. Doskonale ujmuje to Andrzej Ziemiański w wywiadzie dla Science Fiction, doskonale ujmuje to też film nr 29 w konkursie „Kręci cię Wrocław – kręć Wrocław”:
M.D.: Polskę obiegła informacja, iż Wrocław został wybrany na Stolicę Kultury 2016. Jak Pan, mieszkaniec Wrocławia, na to zareagował?
A.Z.: Mam wrażenie, że to efekt wspólnej pracy obywateli. Wrocław jest szczególnym miastem, które jednak nigdy nie zasypia i nie siada na laurach.[...] Wrocław wygrał, bo stał się modny dzięki ogromnemu wysiłkowi wielu twórców i obywateli. Ucieszyło mnie to, bo sam od lat usiłuję dołożyć własną cegiełkę do tego wspólnego dzieła.
M.D.: W jaki sposób? Tak ta Pana cegiełka wygląda?
A.Z.: To są właśnie rzeczy które robię, które piszę. Przelane na papier chwile własnych refleksji nad tożsamością współczesnego człowieka, bez abstrahowania od historii i tego jednego miejsca w którym żyje. Nieprawdopodobną satysfakcję mam, kiedy młodzi ludzie przysyłają mi linki do swoich blogów, poświęconych szukaniu własnego miejsca we Wrocławiu. W odniesieniu do historii, do literatury, do moich książek.
Wywiad Marka Doskocza z Andrzejem Ziemiańskim, Science Fiction fantasy i horror nr 721 (październik 2011)
Wrocław - miasto spotkań... z bańkami mydlanymi |
Tym blogiem i ja dokładam swą małą cegiełkę, nieporównywalnie mniejszą niż ta Ziemiańskiego. Dokładają ją tysiące innych Wrocławian, jak chociażby stowarzyszenie Wielosfer, uczestnicy konkursu „Kręć Wrocław” czy zespoły muzyczne HooBoo Band lub Natural Dread Kilazz, w którego teledysku daje się zauważyć miejsca znane chyba każdemu Wrocławianinowi. Choć mam kilka pomysłów, jak przed 2016 sprawić, że ta cegiełka będzie choć ciut większa, lecz kto wie, co z tego uda się osiągnąć? Na miłe zakończenie polecam obejrzenie wspomnianego przed chwilą teledysku „Muzyki, światy, piękny” - mam nadzieję, że i wy rozpoznacie miejsca w których go kręcono?
sobota, 5 listopada 2011
Znajdź siedem różnic
Jeden. To ona jest stąd, a on stamtąd.
Dwa. On jest jeden, nie dwóch.
Trzy. Alternatywa. Alternatywne źródło
energii kontra alternatywne światy.
Cztery. Wróg. Obcy agent zamiast
pierwiastka fantastycznego w postaci czarnego psa.
Pięć. Archiwa bezpieki kontra badania
naukowe Stanów Zjednoczonych.
Sześć. Rynek. Akcja toczy się wokół
popularnego miejsca, a nie w zamkniętym dla obcych instytucie
badawczym.
badawczym.
Siedem. Co będzie siódme? Nie mogę odnaleźć. Czyżby nie było siódmej różnicy?
Czytając powyższe, pewnie sobie
pomyślicie: Oszalał. Pewnie od nadmiaru fantastyki oszalał i niczym Tolkien rozmawia w ogródku z Gandalfem i Frodem. Skądże znowu. To raczej
efekt oglądania filmików nakręconych w ramach akcji „Kręci cię Wrocław – kręć Wrocław”. Miejski konkurs na najlepszy krótki
film promujący miasto. Na 50 filmów, po pominięciu jednego czy
dwóch na zdecydowanie niższym poziomie, prawie wszystkie są
różnorakimi wariacjami 2-4 motywów z powtarzających się bodajże 8 motywów.
A to kilka filmików z kategorii mikrocity, a to uparcie tramwaj na
Szewskiej (jakby tylko tam jeździły tramwaje), a to kilka motywów
odwołujących się do symfonii miejskiej Vrotslove, rower... mam wrażenie, że część autorów usilnie obserwowała najbardziej promowane przez Urząd Miejski tematy i próbowała się podlizać koncentrując właśnie na nich. Film 46
zdecydowanie odbiega od tej rutyny i przyciąga oryginalną fabułą.
Jako jedyny nakręcony został niczym minutowy film szpiegowski.
Czemu piszę o tym na blogu zajmującym się przecież fantastyką?
Bo filmik silnie mi się kojarzy z opowiadaniem Andrzeja
Ziemiańskiego – Legenda, czyli pijąc wódkę we Wrocławiu w 1999
roku. Klimat i pewne kluczowe elementy obydwu są tak do siebie
podobne, że od razu przypomniała mi się zabawa dla dzieci którą
można było kiedyś znaleźć w gazetach – wydrukowane dwa łudząco do
siebie podobne obrazki, różniące się kilkoma drobnymi detalami
które należało odnaleźć. Postanowiłem więc zrobić podobne
porównanie filmu i opowiadania i wyszło mi to co powyżej.
Jeśli
ktoś nie widzi tych różnic, to rozwinę:
- W opowiadaniu Ziemiańskiego do polskich naukowców przysiada się kobieta z Węgier. W filmiku – do agenta wywiadu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki podchodzi polska przewodniczka.
- U Ziemiańskiego główne role męskie grają Dietrich i „Pułkownik” Gusiew, w filmie mamy tylko jednego agenta pierwszoplanowego.
- W Legendzie cała akcja zbudowana jest na popularnej w fantastyce idei światów równoległych, w filmie – na poszukiwaniu źródeł alternatywnej energii.
- W filmie pod koniec pojawia się agent (agenci?) obcego wywiadu (człowiek z EOS-em w dłoni), w książce wrogiem jest „czarny pies” który może być błędnie odczytywany jako tajemnicza istota, a tak naprawdę to depresja jako choroba psychiczna. Plus nowotwór, czyli choremu ciału towarzyszy chory umysł.
- W filmie akcja zawiązuje się wokół odkrycia naukowców w Stanach Zjednoczonych. W opowiadaniu informacje o projekcie „Kal” wypłynęły od strony, która w czasach zimnej wojny nakierowana była właśnie na odkrywanie amerykańskich agentów i sabotażystów – komunistycznej bezpieki.
- Choć pozornie i książka i film odwołują się do miejsc spotkań (rynek, kawiarnie, itp.) to pisarz wykorzystuje publiczne miejsce tylko do zawiązania akcji, aby potem przenieść bohaterów w zacisze instytutu badawczego, do którego dostęp mają tylko wybrani. W filmie jest wręcz odwrotnie – akcja zostaje wyprowadzona z zacisza gabinetu rządowej jednostki wywiadu do najbardziej popularnych miejsc Wrocławia.
No i 7. Oczywiście, że akcja Legendy
nie może rozpocząć się w pełnym blasku słońca, a w powojennym
bunkrze. Tematyka Wrocławia Podziemnego wraca u Ziemiańskiego
wielokrotnie, można ją odnaleźć nawet w dworcowym blogu. Być
może kiedyś będzie mi dane poznać źródło tej fascynacji
bunkrowej... i aż chciałoby się zacytować za klasyką polskiej
komedii „Bunkrów nie ma. Ale też jest zajebiście!”, ale akurat we Wrocławiu pierwsze zdanie ewidentnie byłoby kłamstwem.
Subskrybuj:
Posty (Atom)